Voorwoord ACOM Journaal september 2025

Velen van u zijn teruggekomen van een welverdiend verlof, maar ook velen zijn doorgegaan met hetgeen Defensie onderscheidt van de rest: doorgaan waar anderen stoppen! Of dat nu regulier werk is, opleiden, trainen of het uitvoeren van missies, Defensie werkt altijd. Waar dan ook ter wereld, elke opdracht dient uitgevoerd te worden.

Dat gezegd hebbende moeten we constateren dat er veel meer doorgaat in de gehele wereld. De strijd tussen Israël en de diverse vijanden waaronder uiteraard ook Hamas; de oorlog tussen Oekraïne en Rusland en nog vele andere brandhaarden. Al die brandhaarden zorgen voor immense schade en vele doden en gewonden. Vele generaties zullen daar nog last van ondervinden op welke wijze dan ook.

Van die vele andere brandhaarden wil ik er één specifiek benoemen: de strijd van de VS jegens de, zoals de Amerkanen stellen, “bron van de drugsellende” die veroorzaakt wordt door Venezuela, meer in het bijzonder door de niet door de Verenigde Staten erkende president Maduro van Venezuela.

Officieel wordt de Amerikaanse inzet in het Caribisch gebied geduid als een actie om grote Latijns-Amerikaanse drugskartels te bestrijden waarbij door de Amerikanen met name gewezen wordt naar het ‘Kartel van de Zonnen’, oftewel het Cartel de los Soles. Volgens Trump zou dit kartel zelfs geleid worden door Maduro. Derhalve hebben de Amerikanen een beloning van maar liefst $ 50.000.000 gezet op het hoofd van de Venezolaanse president. Medio juli is in Amerika een richtlijn ondertekend die toestaat om militair geweld in te zetten tegen deze kartels, die door Washington als terroristische organisaties worden gezien.

Velen zeggen echter ook dat dit een poging is van Trump om de Venezolanen wakker te schudden en op die wijze de druk van binnenuit tegen Maduro op te voeren en te pogen op die manier van hem af te komen. Min of meer in lijn met de eerdere poging medio 2019 waarbij Trump een, uiteindelijk mislukte, opstand in Venezuela.

Uiteraard neemt men in het Zuid-Amerikaanse land afstand van al deze uitingen en vinden ze het Amerikaans vlagvertoon onacceptabel. Maar de spanningen in Venezuela en in de regio nemen daardoor uiteraard toe. Een van de directe gevolgen daarvan is dat Maduro maar liefst 4,5 miljoen “reservisten” heeft opgeroepen.

In Venezuela bestaat de ‘Milicia Nacional Bolivariana’ uit miljoenen burgers die de ideologie van de zittende resident verdedigen en (kunnen) worden toegevoegd aan de krijgsmacht van Venezuela (Ejército Bolivariano de Venezuela). Met enkele schepen en de duizenden militairen die Amerika nu inzet om deze strijd te voeren zal Venezuela niet omvallen en Maduro niet direct worden afgezet of verbannen, maar het verhoogt uiteraard wel de spanning in het land en in de regio. En in die regio liggen ook de voormalige Nederlandse Antillen. En hoe we het wenden of keren: die mooie eilanden maken onlosmakelijk deel uit van ons Koninkrijk. Er wonen vele Nederlanders en er is een aanzienlijk aantal militairen geplaatst die daar veelal wonen met hun gezinnen. Wat mij betreft mag de politiek daar wel eens wat meer rekening mee houden. We steunen de Amerikanen, onder ander door de Forward Operating Location op Hato te Curaçao, maar het ligt slechts 65 kilometer van Venezuela af. De vraag is dan ook hoe men ermee omgaat als de boel escaleert en Maduro zijn pijlen zou richten op Curaçao, of één van de andere eilanden in het Caribische deel van het Koninkrijk. Hoe lang houdt Defensie aldaar dan stand? En hoelang duurt het dan voor er versterking is, en in welke mate?

Het NAVO-status verdrag is daarop in ieder geval niet van toepassing en ik zou dan ook graag zien dat ‘men’ niet alleen in de richting van Oekraïne kijkt als brandhaard in onze nabijheid, maar ook eens naar de andere kant van de wereld: naar het Caribische deel van het Koninkrijk.