Voorwoord ACOM Journaal december 2025

Op het moment dat ik dit schrijf bevind ik mij voor overlegzaken in het Caribisch deel van het Koninkrijk. Uiteraard zijn de mensen daar (veel) minder geraakt door de oorlog tussen Rusland en Oekraïne, maar de situatie tussen de Verenigde Staten en Venezuela komt voor de medelanders in het Caribisch deel van het Koninkrijk veel dichterbij. Bij helder weer kan men in de ABC-eilanden Venezuela immers zien liggen.

Als ik de mensen hier spreek, en dan heb ik het niet alleen over de defensiemedewerkers en hun gezinnen, zijn de meningen nogal verdeeld. Waar men zich wellicht het meest druk over maakt zijn de effecten voor de eilanden als er daadwerkelijk een verdere escalatie komt. Hoe zal het dan gaan met de bevoorrading van de eilanden waar toch een behoorlijk deel van de groenten en dergelijke vanuit Venezuela wordt aangevoerd.

Maar ook wat de effecten zullen zijn op de toeristenstroom en daarmee gepaard gaande inkomsten. Ik sprak bijvoorbeeld met mensen in de toeristensector die nu al merken dar er veel minder aanvragen komen van Amerikanen voor slaapplekken (hotels en appartementen) maar ook voor huurauto’s, excursies en duiktrips. Dat baart mij om meer redenen zorgen, weten de Amerikanen meer of zijn ze gewoon extra voorzichtig omdat ze ook daar vinden dat president Trump iedere dag andere keuzes maakt.

Zo stelt men hier ook dat er niet voor niks zo’n grote Amerikaanse capaciteit naar dit gebied is gekomen. Daar is dat simpelweg veel te omvangrijke capaciteit voor, los van de daarmee gepaard gaande kosten. Zo zien we maar weer dat er steeds meer brandhaarden ontstaan op de wereld en de enige die daar echt wijzer van worden zijn de grote partijen die defensiematerieel en materiaal leveren, – die prijzen rijzen immers de pan uit en de portefeuilles zijn overvol. Doorgaans is het de “gewone bevolking” van de landen in crisis of oorlog, die daar de dupe van zijn.

Wat we nu in Europa in het algemeen, en in Nederland in het bijzonder, merken, is dat er steeds vaker daadwerkelijk stappen worden gezet in het verwerven van extra materieel en materiaal. Zo hebben we net (als gezamenlijke bonden) een uitbreidingsplan goedgekeurd inzake (counter) drones. Een serieus plan waarmee de krijgsmacht enorm versterkt kan worden.

Overigens zijn de middelen er uiteraard niet direct en dient er nog getraind en gekwalificeerd te worden, maar toch is het een belangrijke stap in het leren van de praktijk, het ernaar handelen en op die wijze de krijgsmacht versterken. Iedereen ziet immers regelmatig in de media hoe belangrijk drones zijn in de praktijk maar ook dat ze op de vreemdste momenten op allerlei plaatsen uit het niets tevoorschijn komen.

Overigens maak ik me daar ook wel “een beetje” zorgen over. Niet zozeer over de drones die overal verschijnen, maar vooral over hoe Defensie die enorme uitbreiding zal moeten gaan bemensen. Een aanzienlijk deel van deze bemensing zal immers uit het bestaande personeelbestand moeten komen.

Aan de ene kant zie ik dan toch wel het probleem ontstaan dat andere eenheden op die wijze een nog lagere vulling zullen krijgen. Anderzijds dat weer aanzienlijke aantallen militairen te horen zullen krijgen dat ze weliswaar graag willen en geschikt zijn, maar toch niet mogen. En wel omdat Defensie bepaalt dat ze op de huidige werkplek van meer waarde zijn dan op de werkplek die ze wensen. Niets demotiveert meer dan dat, het functietoewijzingsproces staat immers niet zomaar in de top drie van de vertrekredenen van beroepsmilitairen.

Tot slot rest mij niets meer of minder dan u en uw naasten een gezegende Kerst en een vredig, gezond en bovenal veilig 2026 toe te wensen. Stay safe!