Voorwoord ACOM Journaal december 2019

Op het moment dat ik dit schrijf is het vroeg in de morgen en komt de zon net op in het tropische Curaçao. Ik ben op het eiland voor een overleg van de Kustwacht Caribisch Gebied en de nodige bezoeken en gesprekken. Tegen die achtergrond schrijf ik het laatste voorwoord voor ACOM Journaal van het jaar 2019. Een moment om terug te kijken op de afgelopen tijd en vooruit te kijken naar wat we denken dat komen gaat.

Terugkijkend kan ik mij nog steeds enorm opwinden over de uitspraken van het Kamerlid Öztürk (DENK) in de Tweede Kamer en zijn partijgenoot en collega- Kamerlid Azarkan in het tv programma ‘Pauw’. Een debat over een zeer trieste afloop van een tweetal missies waarbij helaas ook burgerslachtoffers te betreuren waren. De reactie daarop van genoemde Kamerleden was een respectloze schoffering van militairen die nota bene in opdracht van de politiek een missie hebben uitgevoerd.

Een schoffering waarbij (een deel van) deze militairen (indirect) werden uitgemaakt voor moordenaars. Naar mijn overtuiging verdienen alle militairen, maar zeker de mensen op uitzending en onze veteranen, ons aller respect en waardering. En dat is echt wat anders dan een trap na of een dolk in de rug zoals voornoemde heren deden. Denk daarbij ook aan het thuisfront, wat dit doet met de partners, kinderen en overige familieleden. Hier is maar één woord voor: Schandalig! Voor mij dan ook een reden om mij te melden bij mr. Michael Ruperti als een van de velen die de collectieve aangifte ondersteunen.

Maar er is meer om op terug te kijken. We mochten keer op keer constateren dat er volgens de politieke en ambtelijke top van Defensie grootse plannen zijn voor Defensie en het personeel en dat Defensie alleen maar gaat groeien. Er is immers weer extra geld voor de krijgsmacht vrijgemaakt.

Maar de praktijk is dat alleen de papieren organisatie groeit en dat het aantal beroepsmilitairen nog steeds daalt. De grondwettelijke taken van de krijgsmacht zijn al langere tijd in het geding en het wordt er niet beter op. Ook over het geld variëren de uitlatingen nogal. Er zou wel extra geld zijn maar in de praktijk kan niets. Er wordt continu gesproken over her-prioriteren en uitstel. Zo zijn er weer belangrijke vervangingsprojecten uitgesteld en is er voor uitbreiding al helemaal geen geld.

Dat brengt mij dan op het laatste ‘terugkijk-punt’ dat ook de ruimte biedt om vooruit te kijken: “Afspraak is afspraak”. Ook daar neemt men het niet zo nauw mee bij Defensie. Toch zijn er wel enige afspraken waar ik Defensie aan wil houden, want voor mij is afspraak echt afspraak, en dat geldt totdat we samen een nieuwe afspraak maken.
Dat geldt met name voor de afspraken over het nieuwe loongebouw en toelagestelsel voor militairen en het nieuwe personeelssysteem! Wat mij betreft krijgen deze zaken de hoogste prioriteit en zal Defensie ervoor moeten zorgen dat daar ook voldoende budget voor beschikbaar is. Overigens niet eens primair omdat we dat hebben afgesproken, maar vooral omdat het iets positief doet met vertrouwen en simpelweg omdat u daar recht op heeft!
We zijn het er allemaal over eens dat de ontwikkelingen aangaande het loongebouw en de toelages (inclusief de tijdelijke salaristabel) en het personeelssysteem (zekerheid van een vaste baan) een eerste stap in de goede richting markeren. Maar ook niet meer dan dat?! Als we doen wat we deden zullen we houden wat we hadden, en dat is een slecht gevulde organisatie en een gebrek aan perspectief.

Rest mij nog u en uw naasten heel fijne Kerstdagen en een goed Oud en Nieuw toe te wensen. Maar bovenal al het goeds voor de toekomst.