In mijn vorige voorwoord verwees ik al naar de verkiezingstijd. Altijd een bijzondere periode met een bijzondere dynamiek, die dit jaar toch anders ervaren werd dan in eerdere jaren.

Ook de periode er vlak na is anders dan anders, is de ‘nette’ samenvatting van hetgeen ik in deze zie gebeuren. ‘Normaliter’ zouden we via één of meer verkenners en informateurs naar één of meer formateurs gaan om een coalitie te smeden. Op dit moment lijkt het wel of we van de ene rel in de andere rel rollen. Er wordt nu, lijkt het, nog meer op de man/vrouw gespeeld dan tijdens de verkiezingscampagne. Men zou haast denken dat het land op dit moment geen corona-crisis moet aanpakken, – in welk opzicht dan ook.

En laat ik vooropstellen dat ik van mening ben dat men tijdens gesprekken niet over personen dient te praten. Maar het wordt wel wat dubbel als niet mag worden gesproken over een gekozen Kamerlid als deze ‘Pieter’ heet, maar wel als deze ‘Mark’ heet. Dit alles leidt volgens mij alleen maar af van waar het om zou moeten gaan. Er dient zo snel als redelijkerwijs mogelijk, een stabiele regering te komen. In het belang van Nederland, – voor nu en voor de toekomst.
En als er dan een nieuwe regering komt is het natuurlijk van groot belang welke partijen daarin participeren en wat ze voor de komende jaren in petto hebben. Voor de aanpak van alle problemen waarmee we geconfronteerd worden. Daarbij ben ik uiteraard ook (en wellicht wel met name) benieuwd naar wat men voor plannen heeft aangaande Defensie. Niet alleen voor de komende jaren, maar uiteraard ook voor de (iets) langere termijn. In die zin dient er echt een keer sprake te zij zijn van een ‘visie met doorzettingsvermogen’.

De verkiezingsprogramma’s van de politieke partijen lopen nogal uiteen aangaande Defensie en ook de berichtgeving in de media stemt mij vooralsnog niet vrolijk. Zo vind ik het oprecht triest dat het nodig was dat de commandanten van de OPCO’s een noodkreet moesten uiten in het dagblad Trouw. Begrijpelijk en uit het hart gegrepen, en het maakt volstrekt duidelijk hoe kwetsbaar Defensie op dit moment is.

In het tweede artikel in de krant gaven de heren duidelijk aan dat er 4 miljard euro bij zou moeten voor Defensie. Daags na de stukken in Trouw gaf ook de CDS aan achter de OPCO-commandanten te staan. Terecht uiteraard, maar ook niet verrassend, dit soort ‘ontboezemingen’ doet men vanuit die kringen doorgaans niet in de media zonder afstemming vooraf. Op zich ook niet vreemd dat in de artikelen ‘gesproken’ wordt over 4 miljard extra in de komende kabinetsperiode. Dat had de minister immers begin dit jaar ook al aangegeven.

En zo duizelt het mij onderhand van de bedragen, periodes en jaartallen. 2% BBP in 2024 (ca 7,6 miljard erbij), groeien naar het Europees NAVO-gemiddelde in deze kabinetsperiode (ca 5,6 miljard erbij), groeien met 4 miljard in deze kabinetsperiode, en 13 tot 17 miljard euro extra in 2035. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de 650 miljoen euro die Defensie dit jaar tekortkomt om ‘gewoon door te gaan’ en de 750 miljoen die daar in de jaren 2022 en volgende structureel voor nodig zijn.

Enigszins bijgekomen van de duizeling vraag ik mij dus oprecht af waar dit ons gaat brengen. Wanneer zal er een nieuwe regering zijn, en wat heeft die in petto voor Nederland in het algemeen en voor Defensie in het bijzonder?
Als ik een en ander zo beschouw ben ik niet optimistisch en kan het nog wel een poosje duren voor er een coalitie is gesmeed. En als ik al die bedragen en jaartallen aangaande Defensie beschouw is de kans dat er een stap in de goede richting gezet gaat worden groot, de omvang van die stap zou wel eens tegen kunnen vallen. Maar laat ik vooral optimistisch blijven en hopen op een snelle coalitievorming en de juiste visie (en het daarbij behorende budget) voor Defensie.

Voor mij staat immers wel als een paal boven water: Er moet iets veranderen voor Defensie. Want als we blijven doen wat we deden, dan houden we wat we hadden, en dat is niet genoeg. Er is echt dringend behoefte aan perspectief op vele fronten.
En het liefst gisteren!