2018-11-23_Jan_Kropf_

Voorwoord ACOM Journaal juli 2023

Uw voorzitter

Voor velen staat de zomervakantie voor de deur maar voor veel anderen is het binnen Defensie “just another day at the office”. Vrede en veiligheid staan immers nooit stil en bieden geen ruimte voor verlof of een reces. Mijn gedachten, respect en waardering gaan dan ook vooral uit naar diegenen die ook de komende tijd, terwijl anderen van een welverdiend verlof kunnen genieten, doorgaan met de vele vormen van inzet of beschikbaarheid om op het moment dat het ertoe doet het verschil te maken. Ook van mij zal gedurende de recesperiode ongetwijfeld het nodige verwacht worden. De wereld draait in het algemeen (gelukkig) gewoon door en dat geldt in het bijzonder ook voor Defensie.

Zo is er inmiddels een inzetbrief arbeidsvoorwaarden van Defensie verschenen. We zullen ons derhalve goed moeten voorbereiden op de daadwerkelijke onderhandelingen voor de nieuwe arbeidsvoorwaarden. Hoewel we over de inzetbrief gematigd positief zijn baart met name de toevoeging “binnen de beschikbare loonruimte en rekening houdend met andere arbeidsvoorwaardelijke keuzes, krachtig inzetten op loonontwikkeling” - nadat Defensie aangeeft de inflatie niet op te kunnen lossen, maar wel het negatieve effect van die inflatie zoveel mogelijk tegemoet te komen -, mij ernstig zorgen.

In de landelijke (en internationale) pers komen steeds meer berichten naar buiten over wat Defensie allemaal zou willen aanschaffen en dat daar toch vooral (weer) extra geld voor beschikbaar moet komen. Op zich valide argumenten en noodzakelijk materieel als we zien wat de staat van Defensie is en wat we zouden moeten (of willen) leveren als het er op aankomt.

Zo hebben we in de pers kunnen lezen dat er zelfs weer nagedacht wordt over het aanschaffen van eigen tanks en maritieme patrouillevliegtuigen. Allemaal prima discussies en materieel dat Defensie goed zou kunnen gebruiken en inzetten. Maar ook dat soort materieel vraagt nog steeds om serieuze aantallen personeel. Ik vraag mij toch oprecht af of we voldoende mensen kunnen werven en vooral behouden als we vooral inzetten op materieel en niet op personeel. Dat blijft toch een typische catch-22-situatie.

Voor mij is het evident dat we, gezien de oplopende uitstroom en teruglopende of achterblijvende instroom onder militairen, echt serieus zaken moeten oppakken om te zorgen voor een betere vulling bij Defensie in het algemeen; voor de krijgsmacht in het bijzonder. En dat gaat uiteraard niet alleen om “extra geld”, hoewel dat zeker een belangrijk element is. We moeten ook nog maar eens kijken wat we kunnen doen en hoe snel.

De basis moet op orde zijn, want iedereen merkt de sterk stijgende prijzen (in de portemonnee). Men ziet ook dat “in de wereld om ons heen” de lonen snel en serieus verhoogd worden. En dat maakt de stap naar buiten voor velen steeds interessanter.

Maar ook de diverse wijzen van operationele inzet en de uiteenlopende beschikbaarheidsvormen zullen nog eens tegen het licht gehouden moeten worden. Is de impact van hetgeen we van mensen vragen nog wel in verhouding met de vergoeding die daar tegenover staat? Om nog maar niet te spreken over de diverse notices waar mensen helemaal niets voor krijgen. In die gevallen is het hoe dan ook duidelijk dat de verhouding tussen wat we van mensen vragen en de vergoeding die Defensie daarvoor geeft, scheef is.

Ook de beloning van het burgerpersoneel dient (eindelijk) waar nodig gecorrigeerd te worden, wat mij terugbrengt bij de eerder aangehaalde quote uit de inzetbrief van Defensie. Hoe groot is die “beschikbare loonruimte” dan? Beseft Defensie wel dat het op personeelsgebied inmiddels geen 2 voor 12 is maar eerder 2 ná 12? Maar we zullen ook moeten doorpakken op het gebied van vaste aanstellingen voor manschappen en korporaals en moeten zorgen voor een betere balans tussen werk en privé om maar een paar veelgehoorde zorgpunten te noemen.

We moeten dus nog maar eens kijken wat we kunnen doen en hoe snel. Want het gaat naar mijn mening niet alleen om een totaalpakket aan arbeidsvoorwaarden voor de sector Defensie waar respect en waardering uitspreekt, maar ook om een tijdig pakket.

Wat mij betreft zou er geen discussie mogen zijn over het moment waarop we u een onderhandelingsresultaat zullen voorleggen. Dat zou uiterlijk medio oktober 2023 moeten zijn zodat het nieuwe arbeidsvoorwaardenakkoord, als de leden van de bonden instemmen met het voorgelegde resultaat, bekend is voordat het huidige arbeidsvoorwaardenakkoord afloopt.

Voorwoord ACOM Journaal juni 2023

Uw voorzitter

De laatste maanden stonden in mijn voorwoorden doorgaans zaken die betrekking hadden op de oorlog in Oekraïne. Hoewel ik in dit voorwoord vooral iets met u wil delen over andere zaken, is voor alles, direct of indirect wel een relatie te vinden met die onmenselijke oorlog aan de rand van Europa.

Op het moment dat ik dit voorwoord schrijf is duidelijk geworden dat er een grote dam is “doorbroken” nabij de bezette stad Nova Kachovka in Oekraïne. Hierdoor stijgt het waterpeil van de rivier de Dnjepr in de Oekraïense provincie Cherson in hoog tempo en dreigt er in vele opzichten een menselijke catastrofe. Sommigen geven aan dat er ook een natuurlijke oorzaak kan zijn voor deze damdoorbraak, - ik persoonlijk houd het vooralsnog op de zoveelste oorlogsmisdaad van een niets ontziende aanvaller.

Zoals ik al aangaf wil ik proberen meer aandacht te schenken aan andere zaken in mijn voorwoord van deze maand. En dat is bijvoorbeeld de wijze waarop Defensie in het nieuws is gekomen enerzijds (en nee, dan heb ik het niet over BBQ’s of cursussen) en anderzijds waar ik mij in dezen zorgen over maak.

Deze week kwamen er op (min of meer) hetzelfde moment meerdere berichten naar buiten over materieel dat door Defensie is aangeschaft, of door keuzes die gemaakt worden. Hoewel wij er als vakbond niet direct over gaan, is het van groot belang dat onze militairen, en uiteraard de burgermedewerkers van Defensie, er recht op hebben om hun taken te kunnen en mogen uitvoeren met up to date materieel en uitrustingen. Daar zag ik, ook in dit geval, mooie voorbeelden van.

Zo werd bekend dat Defensie de vervanging van zowel de luchtverdediging op de korte als op de middellange afstand, heeft doorgezet (levering volgens planning van 2026 tot 2028). Er zijn 14 nieuwe helikopters van het type H225M Caracal besteld bij Airbus. Deze toestellen zullen bestemd zijn voor de Special Operations Forces (SOF) en ze volgen de Cougar-transporthelikopters op (levering volgens planning begin 2028). Om te voorkomen dat er een gat ontstaat in de helikoptercapaciteit voor de SOF wordt nu op de huidige twaalf Cougars een verbeterproject uitgevoerd waardoor de operationele levensduur van deze toestellen verlengd wordt tot medio 2030.

Ook werd bekend gemaakt dat Defensie, doordat er inmiddels voor miljarden aan extra munitie is besteld, het noodzakelijk acht om drie munitiedepots die zouden worden afgestoten toch aan te houden. Overigens mag ook in dit geval duidelijk zijn dat daar vast weer de nodige aanpassingen noodzakelijk zullen zijn, - maar de symbolische kogel is in deze wel door de kerk.

Toch baren deze zaken mij ook zorgen. Enerzijds wordt maar weer eens duidelijk dat door de oorlog in Oekraïne Nederland zeker niet de enige is die weer wil investeren in defensie en de voorraden op peil wil brengen. Als we daarnaast zien (voor zover dat zichtbaar is) wat er in de oorlog in Oekraïne, naast de vele doden en gewonden en infrastructuur, verloren gaat aan materieel, materiaal en munitie, is het helder dat de prijzen enorm stijgen en de levertijden stevig oplopen.

Belangrijker nog is wellicht dat ik hier telkens zie hoeveel er wordt besteed aan materieel, materiaal, munitie en infrastructuur. Maar zonder het kostbaarste bezit van Defensie, het personeel, kunnen we er niks mee. Ik wil dan ook weer een noodoproep doen om vooral snel te komen met een antwoord op de vraag wat voor werkgever Defensie wil zijn. Kom vooral ook met nieuwe en verdergaande investeringen in het personeel in het algemeen. Het laatste arbeidsvoorwaardenakkoord was een eerste stap in de juiste richting, maar we zijn er nog lang niet.

Als Defensie daadwerkelijk wil groeien moeten er kwantitatief en kwalitatief mensen bijkomen, - geen “stoelen” die toch niet gevuld kunnen worden. En als we meer personeel willen hebben binnen Defensie gaat het niet alleen om de aantallen (kwantitatief) maar ook om de kwaliteiten. En een belangrijke kwaliteit daarbij is kennis én ervaring. Dus zorg voor de juiste instroom, maar ook vooral voor het behoud van personeel.