Voorwoord ACOM Journaal juni 2025
Het was me wel weer een spannende periode, met vele ups en downs. Overigens is het daarbij evident dat de ups voor de een de downs kunnen zijn voor een ander. Spannende gebeurtenissen in de schrijnende oorlog tussen Rusland en Oekraïne, waar ditmaal een zeer goed voorbereide actie diep in Rusland serieuze schade heeft berokkend aan de Russische krijgsmacht.
Wat mij betreft een “mooie” en legitieme actie waarbij nagenoeg geen slachtoffers zijn gevallen maar de Russen een enorme financiële, operationele maar bovenal morele dreun is uitgedeeld. Een actie die een á twee jaar is voorbereid door de Oekraïense geheime dienst en waarbij met goedkope middelen een enorme klap is uitgedeeld waar vrij snel de vruchten van geplukt lijken te worden.
Doordat een aanzienlijk aantal bommenwerpers (waaronder naar het schijnt de Tu-95, de Tu-22 en het radardetectie- en commandovliegtuig A-50) vernietigd lijken te zijn, kunnen er minder kruisraketten op Oekraïne worden afgevuurd. Ook de aanvallen op treinen, spoorlijnen en energievoorzieningen in Rusland nemen toe.
De Russen daarentegen schijnen aan te geven dat een reactie op voornoemde aanslagen niet kan uitblijven en wat die in zal houden is altijd maar de vraag. Het lijkt de vrede in ieder geval niet dichterbij te brengen, maar versterkt naar mijn mening wel de onderhandelingspositie van Oekraïne als er uiteindelijk wel een keer serieus onderhandeld gaat worden tussen beide landen. Tot dat moment hoop ik dat alle landen die Oekraïne steunen dat ook blijven doen. Ik ben er trots op dat Nederland in die zin een belangrijke rol speelt. De trotse Oekraïners vechten op een bepaalde manier ook onze oorlog, en dat is echt heel dichtbij.
Of de val van het kabinet ook zo terdege en lang is voorbereid durf ik te betwijfelen. Maar ook dat is voor de één een up en voor de ander een down, hoewel naar mijn mening pas over langere tijd te bezien valt wat de echte ups en de echte downs zijn.
Zo zullen we ook moeten afwachten wanneer er daadwerkelijk verkiezingen gaan komen en hoelang het dan weer gaat duren voor er een nieuw kabinet wordt gevormd. En in de tussentijd is het maar weer afwachten welke zaken wel of juist niet kunnen worden opgepakt en afgewikkeld door het demissionaire kabinet, Ook van belang daarbij is de vraag wat er gaat gebeuren met de vrijvallende posities van PVV-ministers en staatssecretarissen. Kan op de huidige wijze worden doorgegaan met de steun aan Oekraïne? Gaat Defensie daadwerkelijk groeien naar de veelgenoemde 5% van het Bruto Binnenlands Product? En zo ja, hoe snel dan? En heeft de eerdergenoemde verdeling van de posities van voormalige PVV-bewindspersonen ook effecten voor de huidige bewindspersonen van Defensie? Volgens de vele geruchtenmachines is de naam Gijs Tuinman in ieder geval genoemd in het kader van een ministerspost (Economische Zaken).
Last but not least (in mijn voorwoord) is het toch ook wel een beetje spannend wat er nu gaat gebeuren op of rond de NAVO-top over een paar weken. De geruchten vliegen alle kanten op en zo las ik zojuist dat de Defensieministers van de NAVO-landen het “zo goed als eens zouden zijn” over het laten stijgen van het defensiebudget naar 5% (waarvan 3,5% naar echte defensie-uitgaven), maar hoe snel en in welke stappen blijft vaag. En “zo goed als” is toch “net niet”. Een beetje zwanger bestaat immers niet. Dat roept dan toch ook wel de vraag op, of de demissionaire minister van Defensie Brekelmans die toezeggingen zou kunnen doen, dat is toch op zijn minst “wat twijfelachtig”.
Waar en wat dit alles ons gaat brengen zal de tijd ons moeten leren, maar uiteindelijk is het allemaal politiek.
Voorwoord ACOM Journaal mei 2025
Voor mij is de top 3 van de belangrijkste dagen in het jaar snel samengevat. In willekeurige volgorde zijn dat Dodenherdenking, Bevrijdingsdag en Veteranendag. Helaas moet ik constateren dat andere mensen daar, om uiteenlopende redenen, minder belang aan hechten.
Op 4 mei herdenken we de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog in Europa en in Zuidoost-Azië, en sinds 1961 herdenken we ook de slachtoffers van “oorlogssituaties en vredesoperaties waarbij Nederland betrokken was na de Tweede Wereldoorlog”. We herdenken en eren daarmee, naar mijn als altijd bescheiden mening, de mensen die het hoogste offer hebben gebracht voor onze huidige vrijheid.
Daarnaast vieren we de Bevrijding op 5 mei. We vieren dan, wederom naar mijn bescheiden mening, de vrijheden waarvoor de eerdergenoemde mensen het hoogste offer hebben gebracht, waaronder de vrijheid van meningsuiting en het recht om te demonstreren. Die beide vrijheden zijn uiteraard niet grenzeloos maar wel van groot belang. Waar ik me dan mateloos aan stoor is dat er zelfs op 4 en 5 mei mensen zijn die menen deze dagen te moeten verstoren om een mening te geven of om, soms letterlijk, een schreeuw om aandacht te laten horen. Ik acht dat volledig respectloos. Ik heb elke dag van het jaar groot respect voor de eerdergenoemde gevallenen en ik ben dagelijks dankbaar voor mijn vrijheden. Dat er telkens weer mensen zijn die zelfs op deze dagen weigeren respect te tonen is dan ook te triest voor woorden.
De derde dag waar ik groot belang aan hecht is, zoals aangegeven, Veteranendag. Dit jaar heeft Veteranendag ook een andere setting. Door de NAVO-top die daarvoor in Den Haag wordt gehouden, is niet alleen heel Den Haag maandenlang en half Nederland enkele weken ontregeld, maar zijn er ook zeer veel mensen betrokken bij de organisatie in het algemeen en de veiligheid in het bijzonder.
Dit geldt niet alleen voor personeel van Defensie maar ook van bijvoorbeeld de politie. Derhalve was het noodzakelijk om het defilé op Veteranendag te schrappen uit het programma. Jammer, maar dat is wat het is. Ik zal die dag “gewoon” in Den Haag rondlopen. Ik hoop dan met vele leden en niet leden, met veteranen en niet-veteranen, in gesprek te kunnen gaan. Mijn respect en waardering voor veteranen zal die dag niet minder groot zijn door het ontbreken van het defilé, hoezeer ik dat ontbreken uiteraard betreur.
Als we kijken naar de eerdergenoemde dagen, raken wij toch steeds weer doordrongen van het besef dat de wereld om ons heen de laatste jaren steeds onveiliger werd en wordt. De vele conflicten en oorlogen in de wereld, waarvan die in Oekraïne zich toch heel dichtbij afspeelt, zijn zeker nog niet beëindigd en recent is daar nog het snel escalerende conflict tussen India en Pakistan bijgekomen. Men zou haast denken dat de wereldleiders en staatshoofden niets hebben geleerd van de ellende uit oorlogen en conflicten in het (recente) verleden. Honderdduizenden mensenlevens zijn verloren gegaan of verwoest en er is onmetelijk veel schade aangericht. Maar men blijft maar doorgaan en het lijkt dan telkenmale weer zo te zijn dat een mensenleven van generlei waarde is.
Op het moment dat ik dit voorwoord schrijf stijgt er witte rook op uit de geïmproviseerde schoorsteen op de Sixtijnse kapel. Er is een nieuwe Paus, de Amerikaan Robert Francis Prevost, met zijn 69 jaar een relatief jonge Paus, zal als Paus Leo XIV verder gaan. In zijn eerste zegen riep hij op tot “vrede voor alle volkeren.” Laten we dan maar hopen dat deze Pauselijke wereldleider meer invloed heeft dan alle andere wereldleiders die dachten en denken de diverse oorlogen en conflicten te kunnen stoppen en voor vrede te kunnen zorgen.
Vrede zij met u allen.