2018-11-23_Jan_Kropf_

Voorwoord ACOM Journaal september 2022

Op 27 augustus jl. werden we geconfronteerd met de mededeling dat drie Nederlandse militairen gewond waren geraakt bij een schietpartij in Indianapolis. Het ging daarbij om militairen van het Korps Commandotroepen en de daarbij behorende ondersteuning.

De Nederlandse militairen zijn in de Verenigde Staten op oefening in een nagemaakt dorp, waar ze in speciale private schiethuizen trainen die we in die vorm in Nederland niet hebben. De schietpartij vond overigens plaats voor het hotel van de militairen en niet tijdens de training.

Op 29 augustus werd bekend gemaakt dat een van de gewonden, de 26-jarige korporaal der eerste klasse Simmie Poetsema, de schietpartij niet had overleefd. Hij is in het ziekenhuis, in het bijzijn van zijn naasten, overleden. Simmie en de twee gewonde militairen bleken, volgens de media, het slachtoffer te zijn van een groepje amokmakers en zijn in die zin slachtoffer van zinloos geweld.

Een gelauwerde militair die het leven laat is altijd diep triest, maar op deze wijze is daadwerkelijk niet te bevatten. Ik wens dan ook oprecht alle familie, naasten, vrienden en collegae van Simmie alle sterkte toe om dit immense verlies een plekje te geven. Daarnaast wens ik uiteraard de twee gewonde collegae een voorspoedig en volledig herstel van hun verwondingen toe.

Veel mensen dachten dat het voor uw onderhandelaar en ondergetekende veel rustiger zou worden na het SOD van 8 juli jl. waarin de sociale partners in de sector Defensie een arbeidsvoorwaardenakkoord mochten ondertekenen nadat de achterbannen van alle bonden daarmee hadden ingestemd. Niets is echter minder waar. Het reguliere overleg is recentelijk weer in volle omvang begonnen en daar hoort ook het uitwerken van de afspraken uit het voornoemde AV-akkoord bij.

Ook hebben heel veel mensen nog allerlei vragen over wat het AV-akkoord nu precies inhoudt en wat ze daar persoonlijk van gaan meekrijgen. Terechte vragen en als leden vragen hebben proberen we die altijd zo eerlijk mogelijk te beantwoorden. En let wel, een zo eerlijk mogelijk antwoord is niet altijd het gewenste antwoord.

Overigens is het inhalen van het achterstallige overleg al een enorme opgave en daar komen uiteraard ook weer nieuwe zaken bij. Bovendien hebben we, op basis van het afgesloten AV-akkoord, ook nog € 46 miljoen te verdelen bij de toelages. Ook daarover zullen vast nog de nodige discussies gevoerd moeten worden. En dan heb ik ook nog een ‘droom’: wat zou het toch mooi zijn als we de ledenraadpleging voor het volgende AV-onderhandelaarsresultaat, rond de zomer van 2023 kunnen houden. Daardoor zouden we geen dingen meer met terugwerkende kracht hoeven doen en zou iedereen gewoon ruim op tijd weten wat er gaat veranderen.

Overigens moge het ook duidelijk zijn dat de miljarden die extra aan de begroting van Defensie worden toegevoegd het nodige van onze tijd en flexibiliteit zullen vragen. Defensie stond al niet stil op het gebied van reorganisaties maar met de wetenschap van nu zou dat weleens de stilte voor de storm kunnen zijn. En dat is goed en noodzakelijk want Defensie kampt nu al met grote tekorten en is niet in staat om alle drie de grondwettelijke hoofdtaken van de krijgsmacht uit te voeren. Om dat te verbeteren zal er niet alleen gereorganiseerd moeten worden maar zal er ook goed gekeken moeten worden of de huidige regelgeving nog wel passend is voor de Defensieorganisatie van de toekomst. Als we blijven doen wat we deden dan houden we wat we hadden; en dat is bij lange na niet goed genoeg.

Elders in dit nummer kunt u een stukje lezen over een werkbezoek aan Sliač. De CDS, generaal Onno Eichelsheim (die we voor dit nummer ook geïnterviewd hebben), had de voorzitters van de bonden uitgenodigd en daar heb ik dankbaar gebruik van gemaakt.

Overigens zijn zowel uw onderhandelaar als ikzelf ‘dol op werkbezoeken’. Als u het leuk zou vinden als we ook bij u op locatie langs komen geef dat dan even door via info@acom.nl en dan zullen we bezien wat de mogelijkheden zijn.

Voorwoord ACOM Journaal juli 2022

De afgelopen maand gebeurde er weer van alles. Hoogtepunten en dieptepunten op alle fronten. Over het front in Oekraïne wil ik in deze editie maar eens niet reppen, en ook andere dieptepunten zal ik niet memoreren. Ik beperk mij in dit voorwoord dan ook tot het aanhalen van een aantal zaken die ik onder hoogtepunten wil scharen.

Wat mij betreft is het grootste hoogtepunt het arbeidsvoorwaardenakkoord voor Defensie. Op dit moment is net duidelijk geworden dat het dat immers is: een arbeidsvoorwaardenakkoord. Elders in dit ACOM Journaal leest u daar meer over maar ik wil wel graag aangeven waarom ik dit als een hoogtepunt zie. De laatste jaren, en misschien wel decennia was er, als het al tot een akkoord kwam, altijd veel ongenoegen en was er een relatief kleine meerderheid positief over het bereikte resultaat.

Bij dit resultaat was er sprake van een ‘Noord-Koreaanse’ stemmingsuitslag onder onze leden. De overgrote meerderheid van de uitgebrachte stemmen (ca. 90%) gaf aan in te stemmen met het bereikte resultaat. Iedereen die werkzaam is binnen Defensie verdient na 1 januari 2023 minimaal 8,5% meer dan voor dit akkoord. Door de invoering van het nieuwe loongebouw voor militairen kan dat voor sommige (groepen van) militairen wel eens oplopen tot een veelvoud daarvan. En dat is niet meer dan terecht, jonge militairen die een basisloon hadden (bij 38 uur per week) dat onder het basisloon van een ‘hamburgerflipper’ van ‘McDonald’s’ lag (bij 36 uur per week), is simpelweg onacceptabel.

Ook het sneller groeien in de salarissen en het gegeven dat er in de lagere rangen echt een inhaalslag is gemaakt geven mij energie, - en blijkbaar de leden ook. Daarmee wil ik overigens niets afdoen aan de overige elementen uit het akkoord en ik besef terdege dat er ook mensen zijn die vinden dat er nog bepaalde zaken geregeld moeten worden of dat ze benadeeld zijn. Voor dat laatste is er een BCO arbeidsvoorwaarden en voor het eerste constateer ik dat er geen kok is die kan koken naar alle monden, maar een uitkomst waarbij ca. 90% van de leden heeft ingestemd en slechts een kleine 5% tegen heeft gestemd, zegt volgens mij genoeg. De gemaakte opmerkingen nemen we mee in de gesprekken voor de volgende ronde.

Een tweede hoogtepunt dat ik zou willen noemen heeft te maken met de vaststelling dat Defensie niet alleen (samen met ons en de zusterorganisaties) heeft willen doorpakken voor wast betreftg het verbeteren van de arbeidsvoorwaarden maar dat ook doet op het gebied van materieel en materiaal. En laten we wel zijn: ook dat is broodnodig. Men hoeft geen rocket scientist te zijn om te beseffen dat er meer vraag is naar defensie-specifiek materieel en materiaal dan voorheen en dat daardoor de levertijden en de prijzen oplopen. Doorpakken is daar dan ook essentieel.

En last but not least, we hebben weer een fysieke Veteranendag gehad. Een mooie indrukwekkende dag, niet in de laatste plaats omdat er aan een serieus aantal vaandels een cravate werd gehangen. In alle opzichten een zeer indrukwekkende ceremonie. Mooi en indrukwekkend in de Koninklijke Schouwburg; mooi en indrukwekkend op de pontons op de Hofvijver bij het Binnenhof; mooi en indrukwekkend tijdens het defilé maar ook, en misschien wel vooral, mooi en indrukwekkend om te zien hoe de eenheid en het onderlinge respect was op het Malieveld tijdens de manifestatie.

Het enige puntje van kritiek dat ik daar hoorde was de lengte van de rijen voor de catering. De stembanden moesten immers ook gesmeerd en gekoeld worden tijdens de uitwisseling van verhalen en de vele goede gesprekken. Ook een Veteranendag is immers een soort grote reünie waarbij men de kameraden van weleer weer treft maar ook andere veteranen kan ontmoeten die toch, op de een of andere manier, ‘een van ons zijn’. En zoals het hoort onder veteranen: respectvol. Ik hoop dat we in de toekomst mogen meemaken dat de veteranen het hele jaar door het respect en de waardering mogen ervaren die we op die ene, mooie en waardevolle dag in het jaar wel voor ze kunnen tonen.

Voor nu rest me nog eenieder die een verlof gegund is, een goed verlof toe te wensen. Maar bovenal, blijf gezond en strijdbaar.