Voorwoord ACOM Journaal februari 2021
Het zijn roerige tijden voor heel Nederland en veel zaken veranderen. Pre-corona hadden we 17 miljoen bondscoaches en in het corona-tijdperk blijken die bondscoaches veelal bijgeschoold te zijn tot virologen, immunologen en militair specialisten. Ik heb helaas geen tijd gehad om mij bij te laten scholen dus ik blijf graag bij mijn leest, hoewel ik ook al geen schoenmaker ben. Maar het valt wel op, - daar kan geen misverstand over bestaan.
Als ik naar de vele “militair specialisten” luister of stukken van hen lees is het opvallend dat velen aangeven dat Defensie (en dan doelt men doorgaans op het militaire deel ervan) toch vooral te weinig doet. Of men is van mening dat er meer zou kunnen c.q. moeten worden gedaan.
Laat ik beginnen met wat er al gedaan wordt. Defensie draagt op vele vlakken bij. Medisch personeel, logistiek personeel maar ook de marechaussee, - en dan heb ik zeker nog niet alle groepen aan specialisten genoemd. En het belangrijkste is dan ook dat we dat vooral niet moeten vergeten. Deze collega’s (en iedereen die ze daarbij ondersteunt) verdienen ons aller respect en waardering. Net als alle anderen in de cruciale beroepen die zich iedere dag weer inzetten om deze onzichtbare vijand (COVID-19) te onderdrukken en uiteindelijk te verslaan.
Als we nu kijken wat we meer zouden kunnen doen ben ik het met velen eens. Defensie zou echt meer kunnen doen. Maar het is niet aan Defensie om dat te bepalen. Laat daar geen misverstand over bestaan. Ook moet men zich afvragen of wat we zouden kúnnen ook is wat we zouden móeten doen.
Zo zou de krijgsmacht best, naast de collega’s van de marechaussee die de politie al ondersteunen, militairen kunnen inzetten bij het handhaven van bijvoorbeeld de avondklok. Maar enerzijds doen de politie, marechaussee en overige handhavers dat al naar behoren en anderzijds zou in deze “groen op straat” ook bepaalde emoties kunnen versterken en daar is niemand bij gebaat.
Ik heb daar recentelijk vele “militair specialisten” over gehoord en ook met velen over dat thema gesproken. Ik wil in die zin twee zaken noemen. Onze minister heeft al meerdere malen aangegeven dat Defensie al veel doet maar ook méér zou kunnen doen. Ook is door haar meermaals gemeld dat daarvoor grote aantallen militairen beschikbaar of oproepbaar zijn.
Maar daar wil ik wel aan toevoegen dat velen Defensie zien als water uit de kraan: het moet er zijn als men erom vraagt en mag bij voorkeur niets kosten. Op dit moment is Defensie dan wel een soort water in hoogzomer. Het is er nog wel maar als we niet voorzichtig zijn met het gebruik (de inzet) zou het wel eens kunnen zijn dat er in de nabije toekomst onvoldoende over is als het weer nodig is. Elk gebruik (of inzet) dient dan ook goed te worden afgewogen.
De Commandant Landstrijdkrachten (C-LAS) heeft in een video uit de doeken gedaan wat hij vindt van de inzet van de krijgsmacht in het algemeen en de Landmacht in het bijzonder. Ik kan mij helemaal vinden in zijn betoog. Hij maakte onder andere duidelijk dat Defensie wel het gevraagde vakmanschap en de kwaliteit in huis heeft, - dat weten we zelf maar ook de mensen die om ondersteuning vragen weten dat. Ook maakte hij een verwijzing naar uitingen dat Defensie bijvoorbeeld de politie niet zou kunnen ondersteunen bij het handhaven van de avondklok. Daar zouden militairen niet voor zijn opgeleid. Daar neemt hij terecht afstand van en daar sluit ik mij volmondig bij aan.
Militairen kunnen zeker vechten maar zijn ook uitstekend opgeleid, en in staat, om de-escalerend op te treden. Met name de opmerking van de voorzitter van een van de politiebonden dat militairen daarvoor niet opgeleid zouden zijn, vind ik dan ook “niet echt handig”.
Maar één element uit het betoog van C-LAS kan wat mij betreft niet voldoende worden benadrukt: Defensie is een vraag-gestuurde organisatie. Als een vraag voor bijstand, na de nodige stappen in het voortraject, binnenkomt wordt bezien of Defensie de gewenste bijstand daadwerkelijk kan leveren. Als dat het geval is dan is het aan de Commandant der Strijdkrachten (CDS) om daar een GO voor te geven. En als dat zo is, dan zorgen we dat we er zijn. Goed opgeleid en klaar om het verschil te maken. En daarvoor verdient en heeft u mijn dank, respect en waardering!
Voorwoord ACOM Journaal januari 2021
Voor u ligt alweer het eerste nummer van het ACOM Journaal van 2021. Naar ik oprecht hoop wordt 2021 voor eenieder een jaar vol voorspoed maar bovenal een jaar in goede gezondheid. Soms hebben mensen een idee over wat komen gaat en soms komen die verwachtingen ook wel uit. Soms gaat dat over kleine zaken, soms over grote zaken, en dat is bij mij uiteraard niet anders.
Zo had ik het er maanden geleden nog over met een collega: ‘Mark my words, alle mooie woorden van Defensie ten spijt over de waardering voor het personeel komen ze uiteindelijk veel te laat en met veel te weinig’. Dat gold voor het loongebouw militairen, voor het nieuwe personeelssysteem en nu ook weer aangaande de arbeidsvoorwaardenonderhandelingen.
Probleem in deze is dat er iedere keer verwachtingen niet worden waargemaakt. Verwachtingen van het personeel van Defensie dat alle respect en waardering verdient, maar van alleen respect en waardering kan men niet eten. Zo hebben andere beroepsgroepen, die ook ons aller respect en waardering verdienen, eerder al duidelijk gemaakt dat men ook met applaus geen boodschappen kan betalen. Dat zou toch ook bij de werkgever bekend moeten zijn, maar ergens is dat volgens mij toch fout gegaan.
Dit zegt Defensie in de inzetbrief arbeidsvoorwaarden: “Defensie wil een loonbod doen dat waardering uitspreekt voor de inzet van zowel militairen als burgers, zonder deze werkelijkheid uit het oog te verliezen.” Ik dacht daaruit op te kunnen maken dat de stapjes in de goede richting uit de vorige Arbeidsvoorwaardenakkoorden zouden worden gevolgd door nieuwe stapjes in dezelfde richting. Ik kan nu alleen maar concluderen dat Defensie de KLM niet is. Voor het personeel van Defensie is 1,25% blijkbaar genoeg terwijl er wel miljarden naar bedrijven zoals de KLM kunnen. Dat geeft weer aan hoe het kabinet Defensie ziet: Als water uit de kraan, als men er behoefte aan heeft moet het er zijn, en uiteindelijk mag het dan ook nog niks kosten.
Wij zullen u de komende tijd graag nader informeren over de exacte redenen voor het opschorten van het overleg (daarover meer in deze editie van ACOM Journaal) en hoe we daar in de (nabije) toekomst mee denken om te gaan. Want niet alleen corona maakt het (ook in financieel opzicht) een rare periode, ook de verkiezingen op 17 maart a.s. geven een extra dimensie aan het hele gebeuren. Als het kabinet niet valt vóór die datum zal het in ieder geval op dat moment demissionair worden.
Overigens liggen er nog meer moeilijke dossiers die de komende periode (en dan heb ik het over jaren) de “nodige tijd en aandacht” zullen vragen. Uiteraard de hiervoor genoemde dossiers als loongebouw en personeelssysteem voor militairen maar ook met bijvoorbeeld de pensioendiscussie zijn we voorlopig niet gereed. Aangaande de veranderingen in de pensioenen de komende jaren valt eenieder over ons heen als men iets al positief denkt te kunnen uitleggen en zwijgt men als het minder positief is. Zo gaf men al maanden aan dat er wellicht gekort zou moeten worden en zou daar pas over weken duidelijkheid over komen.
De jaarwisseling was net geweest en daar kwam al een blog van de voorzitter ABP waarin zij aangaf “dat het ABP niet zou gaan korten”. Het werd bijna gebracht als een overwinning maar het blijft natuurlijk een gegeven dat de enige reden dat er niet gekort wordt gevonden is in het verlagen van de norm waar men aan zou moeten voldoen. Het heeft overigens veel weg van een tijdelijk uitstel van executie. Als we het heel positief zien is “de kans dat er de komende jaren (bij het ABP) gekort moet worden reëel”.
Waar dit ons allen zal brengen zal de tijd moeten leren, maar van één ding kunt u zeker zijn. Ik zal mij maximaal inzetten voor het behartigen van uw belangen!