2018-11-23_Jan_Kropf_

Voorwoord ACOM Journaal mei 2022

Ik schrijf dit voorwoord op 4 mei, de dag waarop we de gevallenen herdenken en de dag voor de dag waarop we onze vrijheid vieren.

Dit jaar vieren we 77 jaar vrijheid, en door de ontwikkelingen in Oekraïne wordt nog maar eens benadrukt dat vrijheid nooit vanzelfsprekend is en in een fractie van een seconde veranderd kan zijn. Maar elk jaar zijn dit voor mij, en welllicht velen van u, toch al dagen met mixed emotions.

Ik probeer mij te verplaatsen in de mensen die voor ons aller vrijheid het hoogste offer hebben gebracht en hun naasten. Dat roept bij mij altijd een enorm gevoel van waardering en respect op, - maar ook dankbaarheid. En dan kan ik mij nog steeds niet indenken hoe intens die periode en omstandigheden geweest zijn en voor welke onmogelijke keuze(s) die mensen gestaan hebben.

Vervolgens gaan die momenten van herdenken en bezinning over naar een moment van vreugde als we onze vrijheid vieren. Zelfs nu, terwijl vele miljoenen mensen op een afstand die in een dag met de auto te overbruggen is, geconfronteerd worden met een grote en niets respecterende agressor. Voor zover dat voor mij te volgen is verbaas ik mij dagelijks over de strijdvaardigheid en het voortzettingsvermogen van de Oekraïners en de weerstand die ze lijken te bieden aan de grote agressor.

Met ‘zover-dat-voor-mij-te-volgen-is’ doel ik overigens op de betrouwbaarheid van de beschikbare informatie en de grote mate van desinformatie dienaangaande. Het is in ieder geval overduidelijk dat miljoenen mensen zich in een erbarmelijke situatie bevinden en de kans dat dit snel veel beter zal worden is erg klein. Vele doden en gewonden; grote delen van het land liggen in puin. Áls er weer (een vorm van) vrede komt zal het nog vele decennia duren om het land weer op te bouwen en de economie te herstellen.

Overigens is nu ook al duidelijk dat de gevolgen van de daden van deze grote agressor impact hebben op de gehele wereld. Dus ook op ons als Nederlanders in het algemeen en op u als medewerker van Defensie in het bijzonder. De inflatie schiet de lucht in, er komen steeds meer lege schappen in de winkels en op zaken die we normaliter vrijwel direct konden kopen zitten ineens lange levertijden en soms zelfs een leveringsstop.

En dan valt het op het moment voor ons wellicht nog wel mee. Ik moet er dan ook niet aan denken wat er de komende jaren gaat gebeuren als we bezien hoeveel graan er bijvoorbeeld uit Oekraïne (en Rusland) kwam en wat voor effect het terugvallen van die leveringen de komende jaren gaat hebben op de ontwikkelingslanden.

Daarnaast is iedereen er ineens van overtuigd dat de NAVO van groot belang is en dat er serieus meer geld naar de begroting van Defensie dient te gaan. Ik kan mij niet indenken dat de grote agressor dit laatste zo beoogd had. De NAVO sterker verenigd dan ooit, de Defensiebudgetten van de aangesloten landen gaan serieus omhoog en Oekraïne krijgt tot op de dag van vandaag (steeds zwaardere) wapens geleverd om het land te verdedigen.

Maar met geld alleen voor Defensie zijn de landen er nog niet. Allereerst is het evident dat er wapens en munitie geleverd worden aan Oekraïne die vaak niet zomaar gemist kunnen worden – dat zal moeten worden aangevuld. Daarnaast zal door de toegenomen budgetten wereldwijd de vraag naar militair materieel en materiaal, wapens en munitie sterk toenemen terwijl de capaciteit om dat te leveren niet zomaar kan worden uitgebreid. En let wel, ook daarvoor zijn schaarse middelen nodig; om over personeel nog maar niet te beginnen. En dat maakt het cirkeltje weer rond.

Ook onze defensie heeft grote tekorten en we zien de budgetten toenemen. Terug bij de alom bekende frase: Het Defensiepersoneel heeft recht op een (kwalitatief) voldoende gevulde organisatie met voldoende materiaal en materieel, voldoende opleidingen en oefendagen en een arbeidsvoorwaardenpakket waar respect en waardering uit spreekt om waar dan ook ter wereld de opdracht uit te kunnen voeren die de politiek aan de krijgsmacht geeft.

Voorwoord ACOM Journaal april 2022

Iedereen merkt op dit moment de gevolgen van de schandalige inval van Rusland in Oekraïne. Als we dichtbij, in eigen land, kijken schieten de prijzen omhoog en is er ineens schaarste aan allerlei producten.

Mensen die het al moeilijk hadden om de eindjes aan elkaar te knopen krijgen het met de dag moeilijker. Maar de echte pijn zit uiteraard in de Oekraïne. Hele steden en gebieden worden plat gebombardeerd of op een andere wijze vernietigd. We kennen allemaal inmiddels de beelden waaruit men op zou kunnen maken dat er ook stelselmatig oorlogsmisdrijven worden gepleegd. Hele gezinnen worden gedood aangetroffen.

Mijn gedachten gaan dan ook bovenal uit naar de Oekraïners die zo zwaar en onterecht getroffen worden. Dit is maar weer eens een bewijs dat een oorlog alleen maar slachtoffers en verliezers kent, en nooit winnaars. Want ook aan de Russische zijde zullen de verliezen groot zijn. (Jonge) mensen die sneuvelen en gezinnen die hun familieleden niet terug zien keren vanuit Oekraïne. Veelal militairen die niet eens wisten waar ze heen zouden gaan of waar ze voor zouden moeten strijden.

Waar dit alles ons de komende tijd zal brengen zal ook de tijd moeten leren. Het minst ongunstige scenario zou inhouden dat er een vorm van “vrede” gaat komen maar ook dan zullen de gevolgen nog vele jaren doordreunen. Het zal nog vele jaren duren voor Oekraïne herbouwd is en dat zal onnoemelijk veel geld gaan kosten. Daarnaast zullen de exportproducten uit Oekraïne niet ineens weer in voldoende mate op de markt komen met alle prijs- en voorraad effecten van dien. Dat laatste heeft voor de arme(re) landen vermoedelijk nog veel grotere gevolgen dan voor ons “rijke Nederland”. En let wel, dat is dan, naar mijn mening, het meest positieve scenario. Bij de andere scenario’s wil ik nog niet eens stilstaan.

Als we dichter bij huis kijken vallen meerdere zaken op. Allereerst uiteraard dat iedereen ineens beseft dat we nog steeds te weinig hadden begroot voor Defensie. Toch een beetje het gevoel van een huiseigenaar die de brandverzekering wil verbeteren terwijl het huis al in de brand staat. Maar goed, er komt vermoedelijk dus (weer) meer geld beschikbaar voor Defensie.

Extra geld ten opzichte van het laatste regeerakkoord en wellicht dat daardoor eindelijk de beloofde 2% van het BBP in 2024 gehaald gaat worden. Triest gevolg van de inval van Rusland in Oekraïne. Daarbij wijs ik ook nog maar eens op het gegeven dat die 2% de afspraak was vóór deze invasie, en dat in de Defensievisie 2035 al duidelijk was gemaakt dat dit veel te weinig was. Ik wens de politici dan ook veel wijsheid toe bij het nemen van de besluiten dienaangaande. Men komt immers overal geld te kort en het wordt er daardoor allemaal niet eenvoudiger op.

Iets heel anders, elders in dit nummer van ACOM Journaal leest u nogmaals een artikel over de verkiezingen voor het Verantwoordingsorgaan van het ABP. In die verkiezingen kunt u, voor de groep waar u deel van uit maakt (deelnemers, inclusief UGM-ers of gepensioneerden) uw stem uitbrengen. Ik roep u ook op om dat s.v.p. te doen.

Maak gebruik van uw stem(recht) en stem bij voorkeur op één van de ACOM-kandidaten. Zijn zullen zich maximaal inzetten om uw belangen te behartigen en hoewel het uiteraard gaat om de belangen van álle mensen die aangesloten zijn bij het ABP, is het goed als er mensen in het Verantwoordingsorgaan zitten die specifieke kennis van en ervaring met de militaire pensioenen hebben.

Voor nu wens ik u alle goeds en veel sterkte en wijsheid in de komende periode.