2018-11-23_Jan_Kropf_

Voorwoord ACOM Journaal april 2026

De situatie in het Midden-Oosten wordt steeds nijpender en gevaarlijker. Veel mensen die ik spreek hebben het alleen maar over de prijzen aan de pomp. Heel af en toe hoor je dan ook mensen over wat dat zal gaan doen met de inflatie. Eerdere prognoses (Najaarsraming 2025) van de Nederlandsche Bank (DNB) gingen uit van een inflatie die zou dalen van 3,0% in 2025 naar 2,4% in 2026 en 2,3% in 2027. Volgens diezelfde prognoses zou het BBP dalen naar 1,2% in 2026 en 1,1% in 2027. Voor mij waren dat al zeker geen cijfers om euforisch van te worden, maar het wordt er op deze wijze allemaal niet beter op.
De DNB gaf recentelijk al aan dat, indien de hoge olie- en gasprijzen in de loop van dit jaar weer dalen tot niveaus van voor de oorlog, het BBP dit jaar 0,3% lager zou uitkomen dan in de Najaarsraming werd geopperd en de inflatie 0,7% hoger. Let wel, als de olie- en gasprijzen in de loop van dit jaar weer dalen tot niveaus van voor de oorlog, en dan wordt er nog niet eens bij verteld wanneer die prijzen weer gedaald zouden moeten zijn.

Ik betwijfel óf en wannéér die prijzen weer zullen gaan dalen en tot welk niveau, – ik ben immers geen econoom en heb ook geen glazen bol. Wat volgens mij in ieder geval niet helpt is de attitude van een aantal wereldleiders, – met de Amerikaanse president voorop. ‘Leuk’ dat hij stelde dat Iran de prijs zou gaan betalen voor hetgeen zich zou gaan afspelen in het Midden-Oosten, – maar de gevoelspraktijk is toch echt anders. Ongeveer de hele wereld betaalt de prijs.

Wat ik nog vervelender vind is dat (o.a.) Rusland daarvan profiteert: het zal immers weer meer geld binnenkrijgen bij gestegen olieprijzen. Daarnaast verslapt de aandacht voor de agressieoorlog van Rusland tegen Oekraïne nu aller ogen gericht zijn op de oorlog in het Midden-Oosten. ‘Leuk’ dat Trump, juist op het moment dat ik dit voorwoord schrijf, weer stelt dat de oorlog (of is ook dit een “speciale operatie”?) Epic Fury, binnen enkele weken beëindigd zal zijn. Maar dan moet ik toch denken aan zijn opmerkingen dat hij de oorlog tussen Rusland en Oekraïne binnen een dag zou beëindigen..
Nu is inflatie iets anders dan salaris, en van procentjes kan men niet eten. En laten we nu net dit jaar weer een AVW-akkoord voor de sector Defensie hebben dat afloopt. Wat zal deze werkelijkheid dan doen met de beschikbare ruimte voor een nieuw arbeidsvoorwaardenakkoord? Voor Defensie is de bespottelijke nullijn die voor de meeste ambtenaren is afgekondigd dan wel niet van toepassing, maar bij een stijgende inflatie wordt het geld minder, dus een verbetering van de koopkracht zal in ieder geval in primaire loonontwikkeling, meer moeten zijn dan de inflatie.

En dan zijn we er uiteindelijk nog niet. Als we namelijk blijven doen wat we deden (de koopkracht behouden door de inflatie te compenseren), blijven we krijgen wat we hadden! Vooralsnog is dat een groot percentage aan vacatures, met name onder het beroepspersoneel, en dat terwijl de organisatie moet groeien. En wat mij betreft is groeien niet alleen kwantitatief maar vooral ook kwalitatief. Hoe we daar moeten komen zal de tijd ons leren. Ik hoop dat de sociale partners samen snel tot iets komen wat bij de achterbanraadplegingen tot groot enthousiasme gaat leiden, maar vooral dat we daar tijdig mee kunnen komen. Het huidige AVW-pakket loopt immers af op 31 augustus a.s. en de tijd dringt.

Daarnaast hebben we uiteraard in de sector Defensie nog heel veel andere zaken die tijd vergen zoals de procedure bij de Advies- en Arbitragecommissie Rijksdienst (AAC). De uitkomst van die procedure zou ook zomaar effect kunnen hebben op de verhoudingen en relaties tussen de sociale partners. En zoals ik telkens herhaal: deze AAC-procedure (hoorzitting op 9 april a.s.) kan alleen maar verliezers opleveren, ongeacht wie op welke punten door de AAC in het gelijk wordt gesteld. Defensie verliest, de bonden verliezen en dus verliest het personeel. Triest maar waar!


 

Voorwoord ACOM Journaal maart 2026

In een eerder voorwoord heb ik de vraag geopperd of het juridisch wel juist was dat de Verenigde Staten een soeverein land binnenvielen en zijn president ontvoerden. Een en ander uiteraard in combinatie met de opmerking dat mensen klaarblijkelijk anders reageren op een inval van Rusland in Oekraïne dan op een inval van de Verenigde Staten in Venezuela.

Daarbij dienen we ons uiteraard terdege te realiseren dat er nog veel meer brandhaarden waren en zijn in de wereld. Op zaterdag 28 februari volgde de volgende escalatie op het wereldtoneel. De Verenigde Staten en Israël waren van mening dat het nodig was om Iran aan te vallen en daarbij de top van het Iraanse bewind uit te schakelen. Deze aanval duurt echter voort en is van een andere proportie dan de eerder aangehaalde interventie in Venezuela.

De overeenkomst in de discussie over al dit soort “acties” wereldwijd, is wat mij betreft de legitimiteit, en heeft niets te maken met de opvatting en vraag of deze verschillende acties al dan niet gepast, noodzakelijk of wenselijk zouden zijn. Er is immers een internationaal verbod op een aanval op de soevereiniteit en de territoriale integriteit van onafhankelijke landen. Meer specifiek is er internationaal overeengekomen dat er slechts twee situaties zijn waarin een ander land aangevallen zou kunnen worden: dat kan als er een resolutie ligt van de VN-Veiligheidsraad die hiermee instemt, of als er sprake is van het recht op zelfverdediging.

Dat er in de genoemde voorbeelden geen VN-resolutie is die e.e.a. rechtvaardigt  staat vast. De vraag of er in deze gevallen sprake was van een dusdanige situatie/escalatie die een verdedigende aanval rechtvaardigde, moet u zelf maar beantwoorden.

Die vragen worden inmiddels ook wereldwijd gesteld en met name Spanje is fervent tegenstander van de uiteenlopende conflicten of zo u wilt oorlogen dan wel oorlogsactiviteiten. Zo gaf Spanje de Verenigde Staten geen toestemming om voor de acties tegen Iran, gebruik te maken van twee van zijn militaire vliegvelden: Rota (Cádiz) en Morón de la Frontera (Sevilla). Madrid ging ook na dreigementen over handelssancties van de Amerikaanse president niet door de knieën.

Naast eerdergenoemde vragen zouden we ons dus ook af kunnen vragen of de aangehaalde afspraken van de Verenigde Naties, niet juist bedoeld zijn om de wereld te beschermen tegen grote landen die menen zich als ‘wereldheerser’ op te kunnen stellen. Als we het nu wat kleiner maken en naar Nederland kijken heb ik ook nog wel een vraag. Wellicht heeft u voor mij een antwoord. Toen Amerika aangaf Canada en Groenland te willen inlijven, wisten we direct te reageren omdat we instandhouding van de internationale rechtsorde zo belangrijk vonden. Zoals ook veelvuldig wordt gesteld en benadrukt ten aanzien van Oekraïne, werd in het geval van Groenland eveneens gewezen op de soevereiniteit en zelfbeschikking van die landen.  

Passende en terechte opmerkingen lijkt mij, zeker voor een land dat als gastland optreedt voor het Internationaal Gerechtshof gevestigd in het Vredespaleis. Daarnaast zijn wij, voor zover mij bekend, het enige land dat in de Grondwet (artikel 90) heeft vastgelegd: “De regering bevordert de ontwikkeling van de internationale rechtsorde. ”Dat rechtvaardigt dus ook de vraag of wij daarin voldoende effort steken als “gastheer” van het Internationaal Gerechtshof en het Vredespaleis. Zou ook niet bezien moeten worden of de eerdergenoemde oorlogshandelingen al dan niet in strijd zijn met internationale verdragen. De antwoorden heb ik niet voor u, maar de vragen lijken mij valide.