Zeventien miljoen mensen… Zoveel zijn er inmiddels in ons land, 75 jaar na de bevrijding waarover de koning op 4 mei nog zei: “Toen wérd de keuze voor ons gemaakt. Door een bezetter met een ideologie zonder genade die vele miljoenen mensen de dood in joeg. Hoe voelde de ultieme onvrijheid?”
Anno 2020 wordt er ook onvrijheid ervaren, want in deze uitzonderlijke maanden hebben wij allemaal een deel van onze vrijheid op moeten geven. Nu maken we zelf een keuze. In het belang van leven en gezondheid. Een groot verschil met 40-45 is echter de periode die doorstaan moet worden; waar er toen sprake was van 5 jaar, schijnt op dit moment 2 maanden voor velen al onoverkomelijk te zijn…

Wat mij zo in deze lockdown periode opvalt, is dat onder die eerder genoemde zeventien miljoen mensen zoveel klagers zijn, die alleen maar de problemen zien. Woorden als ‘omvallen’, ‘geen toekomst’ of ja zelfs ‘burn-out’ komen via allerlei communicatiemiddelen op je af.

Ik vraag me af waarom de zelfstandigen geen reserve hebben opgebouwd (hoe zouden zij – onverzekerd – bijvoorbeeld een gebroken been overleven?) om nog maar te zwijgen over het waarom de Netflixer, of de Playstationspeler geen andere bezigheid weet te bedenken. In alle luxe vergeleken met de ultieme onvrijheid van nog maar enkele generaties geleden.

Wat mij ook opvalt is de grote hoeveelheid (zelfbenoemde) ‘experts’ tot zelfs ene Maurice de Hond, die geschreven heeft: “Mijn achtergrond als sociaalgeograaf en mijn ervaring met data en statistiek helpen om tot onderbouwde inzichten te komen in de COVID-19 crisis.” Moeten we aan deze mijnheer die streefde naar 200 zogenoemde ‘Steve Jobsscholen’, ook wel ‘iPad-scholen’ genoemd, en er op het hoogtepunt slechts 21 realiseerde of bijvoorbeeld 10% fout zat in zijn voorspelling voor de Tweede Kamerverkiezingen van november 2006, enig geloof in COVID-issues hechten? Ik zie zoveel experts voorbij vliegen, dat ik er niet een meer geloof…

Maar toch… Om de koning (met respect) nogmaals te citeren: “Er waren toen veel mensen die zich verzetten. Mannen en vrouwen die in actie kwamen, die tegen de stroom in burgermoed toonden en hun eigen veiligheid op het spel zetten voor anderen.”

Zoals er in de huidige crisis ook mensen zijn, die zich wel zonder eigen belang en veelal in stilte inzetten voor de ‘ ander’ . Soms gebeurt dat vanuit hun professie maar ook als ‘naaste’. Voor hen mogen we alle respect hebben, niet alleen in deze tijd, maar ook voor de toekomst.
Het nieuwe “NU” zal in onze maatschappij nog moeten neerdalen. Zeventien miljoen mensen hebben allemaal een verschillend toekomstbeeld, maar vooral onze vrije, democratische rechtsstaat moeten we koesteren en verdedigen. Want alleen die biedt bescherming tegen willekeur en waanzin.

En in die toekomst heeft onze expertise bij Defensie een prominente rol.