Mexicaanse Hond

Mexicaanse Hond april 2023

Deze columnist mocht de vorige maand, op gezag van de Duitse minister van Defensie, Boris Pistorius, melden dat de Bundeswehr er allerbelabberdst aan toe is. Volgens de SPD-minister is de Duitse krijgsmacht “niet in staat het eigen grondgebied of dat van de bondgenoten te (helpen) verdedigen” bij een invasie à la Oekraïne. Het leger heeft volgens Pistorius dringend behoefte aan zowat alles, van wapens, munitie en voertuigen tot soldaten”, stond de vorige maand in deze column te lezen.

Mijn boerenklomp (schielijk aangeschaft na de winst van BBB ook hier in ‘Chihuahua aan de Lek’) brak pardoes toen ik de krant van wakker Nederland van de mat plukte en de kloeke kop las: Nederlandse legerbrigades gaan op in Duitse landmacht: ‘Het voelt vertrouwd’. - Ja, toen was ook ík klaarwakker.

Bondskanselier Olaf Scholz, (wie kent hem niet: de weifelachtige treuzelaar als het om levering van wapens aan Oekraïne gaat), kwam ons dat hoogstpersoonlijk kond doen tijdens een bezoek aan Rotterdam (een navrant schrijnende plek voor wie de Nederlandse  ‘oorlogsgeschiedenis’ kent). Een volledige integratie “van alle drie de Nederlandse legerbrigades in de structuur van de Bundeswehr” werd afgerond, orakelde Scholz.

“Wie had dat gedacht”, vroeg het ochtendblad zich (retorisch?) af. Er schort, na de Spartaans-draconische, desastreuze bezuinigingsjaren, (nog) veel aan de Nederlandse krijgsmacht, maar daar steekt de Bundeswehr nog altijd schril bij af, - naar wij dachten. “Je respecteert elkaars sterke en zwakke punten” volgens luitenant-generaal Nico Tak, sinds 2021 commandant van het Eerste Duits-Nederlandse Legerkorps.

Hoe nu? Moet de Nederlandse krijgsmacht de Bundeswehr gaan stutten en meezeulen à la de KLM het verlieslijdende Air France? Hoewel, commandant Tak ziet het niet snel komen tot een volledige integratie “vanwege materiaal-, trainings- en cultuurverschillen”. In Chihuahua zeggen de wijze dorpsoudsten altijd als het om het nabijgelegen (een dagreis gaans) dorp gaat: “Samenwerken is in veel gevallen goed maar integratie is een langzame, wisse dood”.

En dan ons stokpaard: de gesteldheid, mondiaal, van de democratie c.q. de democratische rechtstaat.
“De geschiedenis herhaalt zichzelf niet, maar ze rijmt wel”, is een van de bekendste uitspraken van Samuel Langhorne Clemens, - legendarisch geworden onder zijn schrijverspseudoniem Mark Twain.

De intrieste geschiedenis van een ogenschijnlijk vitale democratie die effectief onthalsd wordt door antidemocratische maatregelen van een door machinaties aan de macht gekomen regeringsleider staat op rijmen, op herhalen, in Polen, Hongarije (beide EU en NAVO) en laatstelijk Israël. Ooit een democratisch bastion in het Midden-Oosten, nu geregeerd door een ultrarechtse partijcombinatie geleid door Benjamin ‘Bibi’ Netanyahu. ‘Bibi’ wil, sinds hij eind vorig jaar met flink veel hangen en wurgen weer aan de macht kwam de democratische rechtstaat met ‘hervormingen’ vleugellam maken om zo zijn macht te verruimen en te bestendigen.  

Het is het rijmen in soortgelijke versvoeten als het trieste lot van de Weimarrepubliek, om het meest dramatische voorbeeld uit de twintigste eeuw te noemen. Maar de overeenkomstige casussen zijn niet gering in aantal en tonen alle een “onverbloemde ongemakkelijke waarheid: democratie kan zichzelf grote schade toebrengen en kan, in sommige gevallen, zelfs haar eigen ondergang inluiden.”[1]

In Israël toont de democratie zich vooralsnog weerbaar in de zin dat democratisch gezinde Israëliërs (jong en oud) krachtig in het geweer komen tegen de door Netanyahu c.s. gewilde en in de steigers gezette democratuur[2] ofwel dictocratie. De massale protestdemonstraties hebben ertoe geleid dat Bibi voorlopig moest inbinden en zijn hervormingen opschorten.

De hete vuren waarvoor de democratische rechtstaat in de wereld staat, bereiken in rap tempo calorische piekwaarden. In de meeste landen zullen de eerstkomende verkiezingen hoogstwaarschijnlijk gewonnen worden door degenen die kapitaalkrachtig genoeg zijn, al dan niet gesteund door buitenlandse (statelijke) actoren, om de meest geavanceerde AI (kunstmatige intelligentie) software in stelling te brengen, naar wij vrezen!

De ook ‘op’ ons dorp ‘wereldberoemde’ Jamaicaanse ska-zanger en producer Prince Buster (RIP) zong indertijd al waarschuwend: ‘It’s later than you think!’


[1] Bastiaan Rijpkema: Weerbare democratie. De grenzen van democratische tolerantie. Amsterdam: NwA’dam, 2022.

[2] Democratuur (een samenvoeging van democratie en dictatuur) is een schijndemocratie, een dictatuur gestoken in ‘de nieuwe kleren van de keizer’.

.

Mexicaanse Hond maart 2023

Op deze plek is vaker (buitengewoon) zorgelijk gesproken over de democratie die overal op deze aardkloot, aanval op aanval heeft te verstouwen. Democratische instituties worden stelselmatig ondermijnd en hun fysieke manifestaties door brandschattende bendes bestormd, geplunderd en bezoedeld.

Recente onrustbarende voorbeelden: de Verenigde Staten; Irak; Brazilië; cyberaanval op het Europees Parlement; Duitsland (de verijdelde aanval van ‘Reichsbürger’ op de Bundestag) en laatstelijk het armlastige Suriname. Hier, bij ons, riep een parlementariër de achterban van zijn partij (die ‘democratie’ in de naam voert), omfloerst (dat nog wel) op, om het voorbeeld van de Amerikaanse Capitoolbestormers te volgen en zijn gram te gaan halen op en in het Binnenhof.

Onze veiligheids- en inlichtingendiensten MIVD en AIVD waarschuwen in een gezamenlijke publicatie voor de democratie-ondermijnende gevolgen van door Rusland gevoed “anti-institutioneel extremisme”. Ideologisch of anderszins gemotiveerde personen die erop uit zijn, door middel van “(niet-)gewelddadige activiteiten” de democratische instituties en processen te ondermijnen om uiteindelijk de democratische rechtsorde de nek om te draaien.

Uit de analyse van AIVD en MIVD valt te concluderen dat dit anti-institutioneel extremisme ook in ons land een vruchtbare voedingsbodem gevonden lijkt te hebben. Groepen die het gezag van de overheid en het rechtssysteem afwijzen en ijveren voor de totstandkoming van een parallelle samenleving. Waar liggen de grenzen van de democratische tolerantie? Moet de democratie niet weerbaarder worden en antidemocraten die haar destructie nastreven, de voet dwars zetten? Of zal zij het uiteindelijk toch moeten afleggen tegen haar eigen zelfmoord-gen? Een angstwekkend voorbeeld is in dit verband de democratische zelfvernietiging van de Weimarrepubliek (Duitsland: 1919-1933).

Van de lessen (vaderlandse) geschiedenis, maatschappijleer en ander civiel-vormend onderricht, hoeven we geen heil te verwachten. Leraren in die vakken hebben al sinds lang hun beroepseer verkwanseld voor een achenebbisj kommetje linzen. Te week van ruggengraat om balsturige, thuis c.q. elders antidemocratisch geïndoctrineerde, leerlingen krachtig tot de orde van de vigerende waarden en normen te roepen. Horen wij daar de aanzwellende roep om de krijgsmacht, onbezoldigde duvelstoejager op afroep, ook in dezen soelaas te laten bieden?

In Duitsland lijkt het heil niet te zullen komen van de Bundeswehr, naar wij met grote vreze vrezen. Volgens de minister van Defensie, de sociaaldemocraat Boris Pistorius, is het Duitse leger niet in staat het eigen grondgebied of dat van de bondgenoten te (helpen) verdedigen bij een invasie à la Oekraïne. Aan gene zijde van de oostelijke rijksgrens beschikt men immers niet over strijdkrachten die zo’n agressor afdoende van katoen zouden kunnen geven, maakt Pistorius ons en zijn partijgenoten diets. Die partij, SDP, is immers al sinds jaar en dag hartstochtelijk liefhebster van het onklaar gemaakte geweertje.

De deplorabele staat van de Bundeswehr is volgens de krant Bild lange tijd verheimelijkt door de politiek. Aan Pistorius nu de herculische opdracht om te proberen de failliete boedel op orde te brengen. Het leger heeft volgens de Defensieminister dringend behoefte aan zowat alles, “van wapens, munitie en voertuigen tot soldaten”. Rijst toch de prangend bange vraag of Duitsland Oekraïne met zijn wapentoezeggingen blij gemaakt heeft met een mus die op sterven na dood is?

Dan komt de Nederlandse krijgsmacht in dat opzicht toch ruimhartig over de brug en spaart zich zowat het brood uit de mond om de Oekraïnse collega’s van dienst te zijn. Uit zijn niet bijster riant voorziene arsenalen en voorraden aan materiaal c.q. materieel, wordt genereus gewinkeld voor Kyiv. Nederland levert 230 instructeurs voor de trainingsmissie van de EU en Oekraïnse militairen worden op diverse locaties in den lande “keihard en intensief” getraind. Met name ook in verband met de “tank-leveranties”.

De bloedige loopgravenslag rond Bachmoet tegen “geharde Russische troepen” en de Wagnergroep-horden van Jevgeni Prigozjin, de voormalige spijsbereider in huize Poetin, bewijst eens te meer dat de westerse wapenleveranties broodnodig zijn. Maar met de moesjawara’s die doorgaans, met name ook in de media, voorafgaan aan de eventuele levering van die wapens, speelt het westen helaas de vijand ferm in de kaart. Of wij het ooit nog zullen leren?  

Mexicaanse Hond februari 2023

De koopman en de dominee in de polder

In Nederland wint de koopman het altijd van de dominee; wordt althans gemeenlijk gezegd. Als Mexicaan (Chihuahense) geloof ik dat graag op de (doorgaans) blauwe ogen van de beweerder van dit gevleugelde woord.

Want neem nu het geweeklaag, gejeremieer, gezever dat laatstelijk weer opstak in de chique burelen van ASML (Global HQ) in de Brabantse beemden. ASML is een Philips-loot, indertijd uitgebot in het wereldberoemde Natlab, - de kraamkamer van het voormalige Eindhovense multinationale elektronicaconcern.

Helaas is het eens zo geniale breinkind van Gerard Philips (en zijn geldschietende vader Frederik), middelerwijl verwelkt tot een bijna ‘zieltogende’ maker van medische apparatuur te 020. – Ooit de (elektronica)trots van Nederland die vandaag de dag claim- en letselschadeadvocaten achter zich aankrijgt wegens het aan de man brengen in Amerika van apneuapparaten waarin schadelijke stoffen zouden zijn verwerkt.

Uitgevlogen technische bolleboos ASML, maakt te Veldhoven o.a. zeer geavanceerde chipmachines die men ook aan de Volksrepubliek China slijt. Amerika reageerde misnoegd maar ook onze eigen Defensie is niet geamuseerd en ze adviseerde in 2020 de regering dan ook dringend de export van die wonderchipmachines van ASML naar China te verbieden.

Defensie waarschuwde onder meer voor “grote veiligheidsrisico’s”. Met die machines zouden de Chinezen sneller in staat zijn geavanceerde wapensystemen te produceren. “Een zeer ongewenste ontwikkeling vanuit het oogpunt van de nationale en internationale veiligheid”, oordeelde Defensie.

Je zou denken dat the powers that be annex scherpe geesten in hun luxueuze hoofdkantoor in Veldhoven zich ernstig achter de oren zouden krabben. Maar helaas, niets is minder waar. Men verloor zich in het roepen van ‘ach en wee’; in stampvoeten, foeteren en sakkeren. Trouwens, de media, ook op de rechterflank, toeterden in dat opzicht een ferm partijtje mee: ‘Amerika schrijft ons weer de wet voor’; ‘Wij verliezen onze unieke marktpositie in deze sector zonder dat het iets substantieels schuift’ en meer van hetzelfde laken. Ja, wat u zegt, daar is weer de koopman die de dominee andermaal zijn hielen laat zien.

Intussen blijven wij, Nederland, de westerse wereld, in menig opzicht en in toenemende mate afhankelijk van de Volksrepubliek China die in 2049 het machtigste land ter wereld moet zijn volgens de Xi Jinping presidentiële doctrine. Sluipenderwijs verbreidt en verdiept China zijn gelaagde invloed in de daarvoor ontvankelijke landen in Noord- maar met name Zuid-Europa, in Afrika (overigens ook een geliefd speelveld van Rusland), Latijns-Amerika, het Caribisch gebied. Europa, de westerse wereld kijkt er beteuterd en vooral werkeloos naar en weet zich nu al verslagen: letterlijk eruit geschopt in sommige voorheen ‘francofiele’ landen.

China dat nu zo zelfbewust en vermetel is dat het geen terughoudendheid of schroom toont bij het loslaten van spionage, eh… weerballonnen op en boven de Verenigde Staten, de machtigste (hoe lang nog?) tegenspeler, China dat lijkt aan te sturen op een frontale botsing met diezelfde antagonist over Taiwan. Dat wordt een volstrekt ander kopje thee dan wat wij nu geserveerd krijgen in Oekraïne, naar wij vrezen.

Over Oekraïne gesproken. De luipaard (een gereviseerde eerste versie) is eindelijk losgebroken uit het streng bewaakte dierenverblijf van Olaf Scholz. Daar waren ongekende externe druk en tal van paai-acties voor nodig. Maar het allerwegen als formidabel geduide vechtbeest dat zolang aan de ketting lag, mag dan straks, hopelijk nog op tijd, de bevrijding van de Donbas en andere geannexeerde Oekraïnse regio’s gaan inleiden. Met name nu een massaal Russisch lenteoffensief op til schijn te zijn.

Tot slot, een constante, een ernstige zorg: de niet aflatende belegering van de democratie. De autoritaire, antidemocratische krachten rukken in falanx op om democratische instituties aan te vallen. Uiterst gevaarlijk en bedenkelijk wordt het bovendien als ze kunnen rekenen, nee, als ze worden gecoacht en geregisseerd door politiediensten en (onderdelen van) het leger zoals laatstleden in Brazilië.

Horden aanhangers van oud-president Bolsonaro (bolsonaristas) konden op acht januari 2023, gefaciliteerd door de hermandad, militairen en (leden van) veiligheidsdiensten, ongehinderd rampokken in het parlement en de kwartieren van de pas gekozen president ‘Lula’ da Silva. De aanstichters gebruikten daarbij ogenschijnlijk de draaiboeken van de trumpisten die op 6 januari 2021 het Capitool bestormden in een alles of niets poging om de rechtmatige verkiezing van de Democraat Joe Biden ongedaan te maken.

En ja, ook hier te lande toejuichingen in de (social) media (Twitter!) van antidemocraten, hun claqueurs en meelopers. Waakzaamheid en krachtig tegenspel zijn dan ook gedurig geboden!

Mexicaanse Hond januari 2023

Socioloog Hans Hillen, ideoloog, strateeg en tacticus van het CDA, minister van Defensie in de omineuze jaren waarin de bijl viel voor onze krijgsmacht. Defensie werd in luttele jaren kapot bezuinigd en hardhandig verwezen naar de rangen der lilliputters onder de Europese krijgsmachten. Hillen werd aan de schandpaal genageld en had het voorgoed verkorven bij eenieder die defensie een warm hart toedroeg. Maar wat blijkt nu uit een doorwrochte en zeer lezenswaardige reconstructie van NRC : historicus Mark Rutte, premier van VVD-huize (u weet wel de zelfverklaarde ‘geharnaste defensiepartij’) en sinds oktober 2010 vastgekit aan het regeerpluche, is de werkelijke kwade genius.

Hillen herinnert zich levendig dat Rutte in cholerische toorn ontstak toen hij er lucht van kreeg dat de Defensieminister de bezuinigingen op de krijgsmacht wilde afzwakken. “Ik accepteer dit niet”, schuimbekte de premier, die Hillen geen andere keuze gaf dan rücksichtslos de botte bezuinigingsbijl op de krijgsmacht los te laten. “Ik stond onder verscherpt toezicht”, verzucht de CDA tycoon in de krant.
Hoe doortrapt hypocriet en achterbaks kun je (als politicus) wezen? Rutte, die zich, voor het oog van het kerkvolk keer op keer als King Kong op de kippenborst roffelt dat hij het allerbeste voorheeft met de krijgsmacht. De man die op de eerste werkdag in 2023 bij Omroep MAX militairen op uitzending met uitgestreken bakkes ‘gelukkig en veilig’ Nieuwjaar toewenst. De man die strijk en zet ‘Oekraïne’ in de mond neemt om ons te doen geloven dat hij de noodzaak inziet van een sterke krijgsmacht die in staat is om n’importe welke vijand aardig van jetje te geven.

Over ‘Oekraïne’ gesproken. Annus horribilis 2022 zonk met Kerstmis naar een triest, mensonterend dieptepunt, gemarkeerd door de massale bombardementen van de Russische agressor op de weerloze Oekraïnse bevolking. Raketbeschietingen en drone-aanvallen op stroomcentrales en andere nutsvoorzieningen, met als oogmerk het murw beuken van de Oekraïnse burgers.
De Russen hebben deze terreurmethode in tal van (voormalige onderhorige) landen met succes toegepast. De onbetwiste grootmeester in de uitvoering van deze eerloze activiteit, is Sergej Vladimir Soerovikin (56) ofwel ‘Generaal Armageddon’, die de Syrische bevolking die zich gekeerd had tegen dictator Assad, tijdens het Idlib-offensief (2019-2020) met niets- en niemand ontziende bombardementen welhaast decimeerde en de overlevenden het land uitjoeg.
Luchtmachtgeneraal Soerovikin doet nu zijn laaghartige beulswerk in Oekraïne. Met Kerstmis en Nieuwjaar beleefde hij ontegenzeglijk zijn finest hours met een barrage van raketten en droneaanvallen op de toch al diep in de penarieput zittende Oekraïnse bevolking.

Met een soortgelijke misdaad tegen de menselijkheid werd de wereld eveneens in december 1972 geconfronteerd. Niet voor de eerste keer (denk bijvoorbeeld aan ‘Guernica’). Maar nu betrof het een actie van de toenmalige Amerikaanse president Nixon en zijn Nationaal Veiligheidsadviseur Henry Kissinger. Die waren ervan overtuigd met het leggen van bommentapijten (de B-52 Stratofortress-en vlogen af en aan) de Vietnamese communisten op de knieën te zullen krijgen. Maar rododendron nog aan toe! Wat nu? Bombardementen tijdens het christelijke Hoogfeest van Kerstmis? Zijn die infame Yanks nou helemaal van God los?

De outcry in de wereld, in het bijzonder in Nederland, was destijds oorverdovend. Des te wranger is het vandaag te moeten constateren dat het oorverdovend stil is nu de Russen prijsschieten op burgers in Oekraïne, een kleine tweeduizend kilometers gaans in oostelijke richting. ‘Links’ Nederland van de jaren ’70 massaal aan de après ski in het Oostenrijkse Ischgl? Of is men, in het ‘progressieve jargon van die tijd, ‘omgeturnd’ van indertijd nuttige idioten van de Sovjet-Unie tot Poetins little helpers?

In aanloop naar Kerstmis en de dagen rond de jaarwisseling, beleefde de ‘weg-met-onze-waarden-normen cultuur’ haar moment van totale overgave en bevrediging. Men buitelde over elkaar heen in verontschuldigingen voor Kerstmis tegenover de ‘andersgelovige’ allochtoon (?). Die zou wel eens aanstoot kunnen nemen aan Kerstmis dus had men de alternatieve naam ‘Winterfeest’ bedacht. Kerstdiners heetten nu ‘eindejaarsmaaltijden’ en dat soort ongein. ‘Nee, nou wordt-ie mooi; nee nou wordt-ie fraai’ , zou Ome Joop terecht brullen in de microfoon! Nu maar hopen dat 2023 een gezond, vredig, veilig, voorspoedig jaar wordt voor u en de uwen.
Als het aan onze militairen ligt mag u daarop vertrouwen!

Mexicaanse Hond december 2022

Het jaar 2022, dat nu op een haar na achter ons ligt, gaat de kronieken in als ‘annus horribilis’ om met wijlen koningin Elizabeth II der Britten, te spreken1. Een jaar van rampspoed en tal van verschrikkingen. 2022 begon relatief rustig, afgezien dan van de jaarlijks weerkerende vuurwerkperikelen; het kabinet Rutte IV besteeg het pluche; wereldwijd ruim 300 miljoen gevallen van COVID-19 en 6 miljoen doden; de stuwdam aan grensoverschrijdend gedrag beschuldigingen stond op doorbreken.

Maar de mondiale ellende begon pas goed op 24 februari met de Russische laffe invasie en dito oorlog in Oekraïne. De als ‘militaire operatie’ aangeduide overweldiging van het buurland, zou binnen drie dagen geklaard zijn. Zo gezwind en doeltreffend zou namelijk de “fascistenkliek” in Kiev met wortel en tak worden uitgeroeid. Bijna een jaar later is Oekraïne weliswaar goeddeels vernietigd en kapot gebombardeerd, maar de Oekraïners (aangevoerd door een kordate, manmoedige president) bieden de lafhartige vijand manhaftig het hoofd.

De rechter hier te lande mengt zich nadrukkelijk in krijgsmachtelijke beslissingen in conflictgebieden. De rechtbank Den Haag “geeft Defensie een harde tik” meldt de NRC, naar aanleiding van het bombardement op een quala-wooncomplex in Chora, Afghanistan (2007). “Onrechtmatig”, oordeelt de rechtbank op 23-22-’22. Defensie heeft namelijk niet voldoende de militaire aanwezigheid van de Taliban destijds in het aangevallen wooncomplex kunnen aantonen. Daarom is het bombardement onrechtmatig gelet op het “beginsel van onderscheid uit het internationaal humanitair oorlogsrecht”.

Dat de Taliban vanuit die qualas aanvallen deed op Nederlandse militairen en hun posities, doet kennelijk niet ter zake. Tja, de gerieflijke chesterfield leunstoel en de kennis van nu vs het schuttersputje in de hevig belegerde stellingen in oorlogsgebied. .

Mondiaal is de democratie op de terugtocht. Vaak teruggedrongen in de loopgraven, vaak ook moedig standhoudend. Maar de autocratie, de dictatuur rukt met radicaal omverblazende kracht op. Zelfs in onze mooie moerasdelta wordt, volgens auteur Ilja Leonard Pfeijffer, “de democratie geleidelijk ontmanteld door de doelbewuste kortzichtigheid van beperkte pragmatici”.

Ook de ver-woking en de daarmee gepaard gaande vervlakking en platwalsen van alles wat (vaak met kop en schouder) uitsteekt boven het maaiveld, gaat onverdroten verder. (Zwijg ik even over het ‘genderneutralisme’). Nu moeten ook onze verzets- en oorlogshelden eraan geloven. Aldus verordonneerde ene Karlien Metz conservator van het Amsterdam Verzetsmuseum. Ja, want de verzetsmensen zelf zouden een hekel hebben aan de term ‘held’; immers “het idee van een held heeft iets onfeilbaars. En dat waren deze mensen niet”. Ja, wat heb ik nu weer aan mijn schoenzolen hangen, vraagt u zich af?

In opmars zijn ook de ‘tere zieltjes’. De “boze baas” (presentator, eindredacteur, regisseur of wie ook in een directieve positie) heeft het verkorven. Zij/hij veroorzaakt een ‘onveilige werkomgeving’ (sic!) door in het heetst van de strijd blaffend en brullend uit de hoek te komen. Ach arme zieltjes, dat is nu eenmaal het (bijna onvermijdelijke) gevolg van werken onder hoogspanning in een creatieve setting die om (dagelijkse) prestaties en dus meer dan honderd procent inzet vraagt. (¨I’ve been there!’, mag ik u melden.) En na afloop, als er weer iets moois was afgeleverd, ging je, onder aanvoering van die bullebak, in het belendende café een ferme pint of andere geestrijke versnapering innemen. Ja, wat u zegt dat waren andere tijden, maar dát waren nog eens tijden.’

Een annus horribilis, naar wij reeds zeiden! Ik wens u, mede namens alle Chihuahuenses, Feliz Navidad (Zalig Kerstmis) en Feliz, Saludable y Pacifico Año Nuevo (Gelukkig, gezond en vredig Nieuwjaar).

En speciaal: diepe dankbaarheid en waardering jegens onze militaire helden (vrouwen en mannen) die de klok rond, Qua Patet Orbis (om de embleemspreuk van onze koene mariniers te lenen), op de bres staan voor onze democratie, om onze veilige, vrije leefomgeving (met hun leven) te borgen.1 De Britse vorstin sprak in een televisietoespraak over het, voor het huis van de Windsors, schandaal- en rampjaar 1992.

Mexicaanse Hond november 2022

Het is hier al vaker betoogd: we leven in een tijdsgewricht van de schemerfase waarin de democratie wereldwijd verkeert; het voorportaal van de uiteindelijk eclips (?!). Gelukkig lukt het de autocraten/ dictators (in spe) nog niet overal zonder slag of stoot de democratie hardhandig terzijde te schuiven.

Maar daar heeft de wannabe autocraat/dictator het volgende op gevonden: roeptoeter bij voorbaat dat je bij verlies de uitkomst van de verkiezingen niet accepteert omdat het kiessysteem niet deugt en er gefraudeerd is. Voer en een buitenkansje voor de blinde navolgers, zeloten en nuttige idioten (zoals Lenin ze noemde) onder de intelligentsia c.q. de ‘ingenieurs van de ziel’ (dixit Stalin), om alsnog te proberen desnoods gewapenderhand de democratisch verslagen autocraat aan de macht te brengen.

Het is het, evenals de Japanse duizendknoop, alom voortwoekerende ‘klerkenverraad’ dat de Franse filosoof-schrijver Julien Benda alreeds in de jaren ’20 van de vorige eeuw aan de kaak stelde in zijn belangwekkende boek ‘Het verraad van de intellectuelen’ (La Trahison des clercs). Intellectuelen die, vaak om bij het eventueel ‘winnende kamp’ te horen of om andere redenen, met het verstand op nul, lijkt het wel, luidruchtig kiezen voor de antidemocratische krachten.

Ik moet steeds vaker denken aan onze (actieve) veteranen die, uitgezonden door parlement en regering, zich in alle mogelijke uithoeken van deze aardkloot, inzetten om er vrede en veiligheid te brengen. ‘No can do’ is daarbij volstrekt niet aan de orde; sterker nog onze uitgezonden collega’s hebben er hun leven voor veil, zoals het plechtig en uit vroeger tijden heet.

Ze staan, varen, vliegen aan de (bedreigde) EU-NAVO buitengrenzen en vormen onze ultieme beschermingswal: ‘not on my watch’. Of ze leveren een bijdrage aan het welslagen van NAVO-oefening Falcon Autumn die op het moment van schrijven gaande is. Voor veiligheid en vrede; opdat wij onze vrije way of life kunnen behouden en voortzetten. Hoe moet het die (actieve) veteranen te moede zijn te zien dat hun moedige efforts in tal van gevallen in missiegebieden en dichter bij huis, toch niet dat ene kiezelsteentje in de rivierbedding hebben verlegd om de woeste stroom een enigszins vrediger, veiliger wending te geven?

Vrediger en veiliger in het Avondland waar we onbekommerd en welbewust oliedomme beslissingen nemen. Dumm, heet dat bij de oosterburen. Staat er nu werkelijk geen maat op onze naïviteit? De naïviteit die het Westen, inzonderheid West-Europa, uitstraalt is verbijsterend op het onpasselijke af. China koopt, geïnviteerd door kanselier Olaf Scholz, - Xi Jinping annex Poetin Liebhaber -, een kwart van Hamburgs wereldhaven op. Bijna iedereen in de Bondsregering is tegen maar Scholz, inzake Oekraïne toch niet de meest daadkrachtige westerse regeringsleider, drukt zijn wil door. Xi Jinping (‘Chine c’est moi’) bezit nu in Europa: havens (in NAVO-land Griekenland de volledige haven van Piraeus), (financiële en andere) belangen in tal van andere Europese havensteden waaronder Rotterdam, Amsterdam, Antwerpen (maar meer nog in de ‘weke onderbuik’ (Spanje, Portugal, Italië, Griekenland) van de EU); cruciale IT-infrastructuur (HUAWEI) en nog zoveel meer[1]. Nog afgezien van onze nog altijd toenemende afhankelijkheid van China als de ‘fabriek’, de sweatshop van de wereld. En zo vreet het klerkenverraad verder de fundamenten aan van het ooit zo solide bastion ‘Europa’ met zijn door de Verlichting doordesemde waarden en normen.

“Als we over een paar jaar terugkijken en ons afvragen hoe het kon gebeuren dat Duitsland zich uitleverde aan China, moet het duidelijk zijn dat de bondskanselier die beslissing in zijn eentje heeft genomen”, oordeelde het weekblad Der Spiegel.

Tot slot. Kent u de spannende televisieserie ‘V’ nog, uit de jaren tachtig (https://cutt.ly/0NUrKXD)? Met die meedogenloze Diana, opperreptiel, (subliem vertolkt door de ravissante actrice Jane Badler) die als noenmaal marmotten, ratten als chihuahua’s zo groot alsook ander faunatisch ongerief, weg schrokte. Ja, dat was traumatisch schrikken. Maar nu weten we met parlementaire zekerheid te melden dat de reptielen onder ons zijn.

Eh… niet die ene schichtige hagedis in uw tuin maar de duistere wereldheersers, de Illuminati, waar wij hier overigens al melding van maakten. Nu is het officieel bevestigd: een op publiciteit belust Kamerlid verhaalde daar, als zelfverklaarde samenzweringstheoreticus, onomwonden over. Op de Amerikaanse conspiracy theories kwelbuis, dat wel. In het land dat zonder ophouden beweert God aan zijn zijde te hebben en waar de samenzweringstheorieën uitbundig groeien en bloeien, kijkt men immers niet meer op van dit soort ontboezemingen.

Frank ‘Ol’ Blue Eyes’ Sinatra parafraserend: The world we knew is over! (https://cutt.ly/RNUj5Rj)


[1] Zie o.a. van Rob de Wijk: ‘De nieuwe wereldorde; ‘De slag om Europa’