De wapens oppakken om een agressor buiten de deur te houden? Ammehoela! Mij niet gezien! Onderzoeksbureau Ipsos I&O wilde, begin december, van 1.133 Nederlanders (18 jaar en ouder) weten of ze bereid waren de wapens op te pakken als de ‘oorlogsnood’ aan de man is[1]. Slechts “één op zeven (17%) zegt zelf bereid én in staat te zijn mee te vechten. Onder mannen van 18-34 jaar is dat 30%.”

Er waren eens tijden, is mij ooit diets gemaakt, dat een iegelijk bereid was terstond musket, (indertijd buitgemaakte) Luger en ander beschikbaar (antiek) wapentuig, uit het vet te halen om de vijand te lijf te gaan. Hoe anders is het nu? Are we really doomed of is er nog hoop?

Nou, ik heb daar een kokosnoot-hard hoofd in. Somberman lijkt soeverein te heersen. Volgens het Sociaal en Cultureel Planbureau, SCP, is “de stemming over het land als geheel (-) somber: 58% van de Nederlanders vindt dat het de verkeerde kant op gaat.” Men ervaart en wordt steeds vaker geconfronteerd met (maatschappelijke, politieke) conflicten.

De blik moet meer naar binnen, op de problemen in eigen land, gericht worden en minder op het buitenland, vindt de meerderheid van de Nederlanders (63%). Maar geheel en radicaal kappen met internationale samenwerking? Dat dan weer niet! Er is een “breed gedeeld besef” dat samenwerking met buitenlandse partners noodzakelijk is, gegeven onze “open economie en kleine defensiemacht”.

Intussen grijpen de geopolitieke veranderingen in de grote boze buitenwereld in rap tempo om zich heen. De wereld is lang niet meer zo ordentelijk en overzichtelijk opgedeeld als in de ‘ijstijd’ van de Koude Oorlog. Neem nu Syrië, solide geacht steunpunt en satraap in het Midden-Oosten (in de hoogtijdagen) van de Sovjet-Unie (Rusland), Iran (Hezbollah, Hamas), Turkije. Op een achternamiddag wordt door die beschermheren (noodgedwongen, verzwakt door (proxy-)oorlogen, interne conflicten etc.) besloten het land op te geven. Dit uit de aard der zaak zeer tot ongenoegen van Bashar Hafiz al-Assad die mokkend en pruilend de wijk moest nemen naar Moskou.

Onderwijl stonden de toekomstige slachtoffers te juichen bij de intocht van de nieuwe machthebbers: terreurorganisatie Hayat Tahrir al-Sham (Organisatie voor de Bevrijding van de Levant). Haar leider, de omineus bebaarde Ahmed Hussein al-Sharaa alias Abu Mohammad al-Julani, sloeg een flemend “gematigde” toon aan die het Westen als zoetgevooisde ‘Duizend-en-een-nacht-muziek’ in de goedgelovige, naïeve oren klonk.

Een beproefd recept, in 2021 handig ingezet door de Taliban om het gretige Westen zoete broodjes te serveren. De Afghaanse vrouwen en andere minderheden die niet het absolute Taliban-gedachtengoed zijn toegedaan, worden sindsdien hardhandig geconfronteerd met de maatschappelijke ordening van de rechtlijnige ‘theologiestudenten’. In de VS, het voormalige baken en schoolvoorbeeld van democratie en rechtsstaat[2], treedt, als het goed is, binnenkort een oude/nieuwe opperbevelhebber, aan. Hij heeft strijk en zet beloofd dat er onder zijn regiem veel, zo niet alles, wat zijn voorganger voor sacrosanct hield, overboord wordt gegooid. Europa, de EU, de NAVO mogen hun kippenborstjes grondig (laten) beregenen. Oekraïne wordt uit- en overgeleverd aan chum and buddy Poetin. Het narratief, het perspectief, is overigens nu geheel ten faveure van Poetin gekeerd. Men rept nauwelijks meer over de voortdurende, brute, schaamteloze Russische agressie.

Het Westen lijkt nu bevangen door een, door Chamberlain[1] geïnspireerde, apaiserend geachte toegeeflijkheid jegens het Kremlin waarbij Oekraïne dient als slachtlam. Geef Rusland de oblasten Donetsk, Loehansk en andere bezette gebieden en de expansiehonger en usurpatiedrift van de ‘Beer’ is (voor even?) gestild.

Als dit geaccepteerd beleid wordt kunnen wij in Chihuahua uitzien naar de terugkeer van Texas, Californië, Florida, Arizona, New Mexico en andere geroofde en ‘gekochte’ regio’s in de Mexicaanse moederschoot. Kunnen de Russen bovendien met recht Alaska terug claimen! Wat een koddige gedachte!

Naar wij ernstig vrezen kan Kyiv het in 2025 en daarna (?), gemeenzaam gezegd, shaken! Immers, in de wereld van vandaag de dag, zegevieren, lijkt het, de krachten van het kwaad. Ik wens u en de uwen andermaal: Gezond, Voorspoedig, Vredig en Veilig 2025.

[1] https://tinyurl.com/2tua7cv5

[2] Nu door velen gezien als ‘flawed/failed democracy’.

[3] Zie Verdrag van München, 30-09-1938: Het verraad en de ‘uitverkoop’ van Tsjecho-Slowakije.

.

Deze treurzang klonk op deze plek al vaker als een soort mantra: de democratie, de rechtsstaat ligt mondiaal onder spervuur en wordt langzaam maar zeker teruggedrongen! In, qua zwakke democratische gezindheid, altijd al suspecte landen, is ze inmiddels gekneveld, gewurgd en diep in de grond gestopt.

Laatstelijk nog in Georgië waar in ‘Duitse jaren ’30-stijl’, een “constitutionele staatsgreep” is gepleegd bij parlementsverkiezingen. De pro-Russische regeringspartij Georgische Droom kreeg maar liefst 54% van de stemmen na een stembusgang die gepaard ging met bruut geweld en intimidatie.

De onafhankelijke president van het land, Salome Zoerabisjvili, die eerder gesteund werd door Georgische Droom, sprak haar afschuw uit en zei dat haar land het slachtoffer is geworden van “een Russische speciale operatie”. Erkennen van de verkiezingsuitslag zou volgens de president neerkomen op erkennen dat “Rusland hier is binnengekomen”.

In Moldavië, waarvan een significant deel van de bevolking sympathiseert met Poetin en Moskou, was het kantje boord. Een nipte meerderheid van de Moldaviërs stemde voor het vastleggen in de grondwet van de huidige pro-Europese, democratische koers van het land. Dit in weerwil van een grootschalige Russische desinformatiecampagne tegen de EU, en de activiteiten van de pro-Russische oligarch Ilan Shor, die riant betaalde voor ‘nee-stemmen’. (In de VS probeert Elon Musk hetzelfde te doen ten faveure van Donald Trump die, naar verluidt, bij zijn herintreden in het Oval Office, het lijvige puntenprogramma Project 25 bij zich draagt. Lees en huiver!1)

De Moldavische president Maia Sandu sprak van “een ongekende aanval op de vrijheid en democratie” door criminele groepen die samenspanden met buitenlandse krachten die vijandig staan tegenover de belangen van Moldavië.

Intussen reisde de Hongaarse autocraat Viktor Orbán, wiens land nu voorzitter is van de Raad voor de Europese Unie, gezwind naar Georgië om zijn geestverwant Irakli Kobakhidze, te feliciteren met diens ‘overwinning’. Hij prees de Georgiërs dat ze “voor vrede hebben gestemd” en hebben vermeden dat hun land “een tweede Oekraïne” wordt.

Bij ons in Nederland vreet betonrot ongestoord verder in en aan de fundamenten van onze democratische rechtsstaat. Antidemocratische, anti-rechtsstatelijke uitspraken in het verleden gedaan door huidige bewindslieden, worden met de mantel der alomvattende liefde bedekt en als het ware ex post afgezegend. De veelvuldig als ‘nepparlement’ afgedane Tweede Kamer, wordt nu goeddeels bevolkt door partijgenoten en zeloten van een politiek leider, die op social media onbekommerd antidemocratische opvattingen ventileert. En ondertussen lijkt de zelfbenoemde hoedster van “rechtsstaat en democratie”, die ons een “nieuw sociaal contract” had beloofd, zich, in arren moede (?), te plooien naar het adagium: go with the flow!

Diplomaten en andere ‘daftige’ ambtenaren, verzetten zich in de vorm van studentikoze ‘walk-outs’, demonstratief tegen het buitenlandbeleid van de regering. Beleid dat ze (als ambtenaar) ooit hebben beloofd te zullen uitvoeren. Maar beste, brave ambtenaren, als binnenskamers geuite (constructieve) kritiek niet aanslaat, kan, wie zich in toenemende mate ongemakkelijk voelt bij het vigerende beleid, altijd opteren voor een permanente walk-out, - naar wij dachten.

‘Soevereinen’ rukken op! Nederlanders die, in meerderheid, de rechtsstaat en rechtsorde verwerpen en zichzelf onaantastbaar voor wet- en regelgeving wanen. Sommigen zijn zelfs bereid “geweld te gebruiken tegen de overheid en andere instanties”. Ze lijken nu te kunnen rekenen op protectie van de hermandad, althans van politiechef Youssef Ait Daoud . We moeten “hen en hun zorgen serieus nemen en in gesprek gaan voordat het te laat is en ze het lijntje over zijn”, dixit Daoud in een kranteninterview.

Waar is het wachten op? Op de proclamatie van de eerste soevereine enclave in Nederland als no-go-area voor de handhavers van wet, regelgeving, ergo de democratische rechtsorde?

Middelerwijl woekert het betonrot/de betonkanker die vreet aan de steunberen van onze democratie, ongehinderd voort!

[1] https://www.project2025.org/policy/

.

“Gansch het raderwerk staat stil, als uw machtige arm het wil”, dichtte politiek tekenaar Albert Hahn, naar aanleiding van de spoorwegstakingen in 1903, die gepaard gingen met “grootschalige acties”. De man was, valt te lezen, een “bevlogen antimilitaristische socialist”.

Waren er toen nog duizenden arbeiders nodig om het raderwerk stil te leggen, vandaag de dag volstaat een simpele ‘software-coderingsfout’ om alle vitale infrastructurele (hulp)diensten plat te leggen. De ‘machtige arm’ is vandaag de dag het omvattende Netherlands Armed Forces Integrated Network (NAFIN -glasvezelnetwerk) van Defensie. Albert Hahn zou er zijn vingers bij aflikken en daar een brisante spotprent op loslaten.

Onze digitale wereld in wanorde en verwarring. Wij, de ‘eindgebruikers’, onthand, ontheemd en ontredderd. Afgestort in de onpeilbare diepte van de totale hulpeloosheid, - zozeer wordt ons leven gevormd en bepaald door de digitale sturing van wifi, het internet en zijn alomtegenwoordige toepassingen, - the internet of things met een weidse benaming.

Volgens de minister van Defensie, Ruben Brekelmans, is er vooralsnog geen indicatie dat er sprake was van foul play door een “kwaadwillende partij”. In de ‘Beslisnota bij de Kamerbrief’ valt te lezen dat Defensie “operationeel is blijven functioneren; de veiligheid is niet in het gedrang geweest.” Ja, da’s mooi, da’s heel mooi, zei komiek Ted de Braak altijd in Farce Majeure na zo’n sussende ‘Colijn-opmerking’. Toch slaat ons de schrik en angst als een vrieskoude hand om het hart. Want, wat als nu een malicieuze (statelijke) actor het NAFIN fundamenteel ontregelt en voedt met letale computerwormen en andere ons existentieel bedreigende ‘grapjurkerij’?

Deskundigen zouden al langer waarschuwen dat Nederland veel te afhankelijk is van een netwerk dat niet snel weer up and running te krijgen is. Zo zou het Nationaal Cyber Security Centrum, het centrale info-knooppunt en expertisecentrum voor cybersecurity, door de storing niet in staat zijn geweest om beveiligingsberichten te versturen. Een even tragikomische als levensgevaarlijke situatie. Volgens een IT-expert: “Het is alsof de brandweer zegt dat ze niet kunnen komen blussen omdat de kazerne in brand staat.”

Een zorgwekkend vooruitzicht, zeker nu het Kremlin in ijltempo macabere bedreiging op huiveringwekkende intimidatie stapelt en aan ons adresseert. Op de Moskouse staatstelevisie was het onderlaatst luitenantgeneraal b.d. en Doema-lid Andrej Gurulev die kernwapens in stelling bracht tegen Nederland. Een nucleaire aanval zou het land in een keer vernietigen en daarna zou alles in Europa “volkomen dood zijn”, aldus de stoutmoedige ‘militair-strateeg’ in ruste.

Daar kwam vrij recent de steeds grimmiger ogende minister van Buitenlandse Zaken, Sergej Lavrov overheen, die waarschuwde dat de “Derde Wereldoorlog” ons aangluurt. Hij vergeleek het Westen met kleine kinderen die met lucifers spelen door Oekraïne wapens te leveren waarmee het diep op Russisch grondgebied aanvallen zou kunnen uitvoeren. Hij kreeg bijval van de Amerikaanse usual perpetrator in deze, oud-president Donald Trump die weer een gooi doet naar het Oval Office: “Kijk naar wat er gebeurt in Oekraïne. Ze trekken Rusland binnen. Er komt een Derde Wereldoorlog”, zei hij tijdens een verkiezingsrally. Als hij weer op het presidentiële schild wordt gehesen, krijgt Europa (de NAVO, de EU), zoveel is duidelijk, weer een formidabele, onberekenbare tegenstander aan gene zijde van de Atlantische Oceaan.

Maar ook van binnenuit wordt fanatiek geknaagd en geknabbeld aan de eenheid in het bondgenootschap en de Unie. Een kinderhandjevol hardliners uit de vijfde colonne: Hongarije (Viktor Orbán), Slowakije (Robert Fico/Peter Pellegrini), Turkije (Recep Erdoğan). Men heult schaamteloos met de vijand (i.e. Poetin) en drijft bij elke gelegenheid een wig in de broodnodige eenheid binnen de NAVO c.q. de EU. Turkije bestaat het om als NAVO-lid wapensystemen te betrekken van Rusland (luchtafweer S400) en China (raketafweersystemen). Men stelle zich voor dat een satelliet binnen het toenmalige Warschau Pact, onder de knoet van Brezjnev, Andropov et al., militaire hardware zou aanschaffen in het Westen. Wie heeft nog vijanden nodig met zulke innige frenemies? Dat vraag ik u af!

.