Mexicaanse Hond september 2024

“Gansch het raderwerk staat stil, als uw machtige arm het wil”, dichtte politiek tekenaar Albert Hahn, naar aanleiding van de spoorwegstakingen in 1903, die gepaard gingen met “grootschalige acties”. De man was, valt te lezen, een “bevlogen antimilitaristische socialist”.

Waren er toen nog duizenden arbeiders nodig om het raderwerk stil te leggen, vandaag de dag volstaat een simpele ‘software-coderingsfout’ om alle vitale infrastructurele (hulp)diensten plat te leggen. De ‘machtige arm’ is vandaag de dag het omvattende Netherlands Armed Forces Integrated Network (NAFIN -glasvezelnetwerk) van Defensie. Albert Hahn zou er zijn vingers bij aflikken en daar een brisante spotprent op loslaten.

Onze digitale wereld in wanorde en verwarring. Wij, de ‘eindgebruikers’, onthand, ontheemd en ontredderd. Afgestort in de onpeilbare diepte van de totale hulpeloosheid, – zozeer wordt ons leven gevormd en bepaald door de digitale sturing van wifi, het internet en zijn alomtegenwoordige toepassingen, – the internet of things met een weidse benaming.

Volgens de minister van Defensie, Ruben Brekelmans, is er vooralsnog geen indicatie dat er sprake was van foul play door een “kwaadwillende partij”. In de ‘Beslisnota bij de Kamerbrief’ valt te lezen dat Defensie “operationeel is blijven functioneren; de veiligheid is niet in het gedrang geweest.” Ja, da’s mooi, da’s heel mooi, zei komiek Ted de Braak altijd in Farce Majeure na zo’n sussende ‘Colijn-opmerking’. Toch slaat ons de schrik en angst als een vrieskoude hand om het hart. Want, wat als nu een malicieuze (statelijke) actor het NAFIN fundamenteel ontregelt en voedt met letale computerwormen en andere ons existentieel bedreigende ‘grapjurkerij’?

Deskundigen zouden al langer waarschuwen dat Nederland veel te afhankelijk is van een netwerk dat niet snel weer up and running te krijgen is. Zo zou het Nationaal Cyber Security Centrum, het centrale info-knooppunt en expertisecentrum voor cybersecurity, door de storing niet in staat zijn geweest om beveiligingsberichten te versturen. Een even tragikomische als levensgevaarlijke situatie. Volgens een IT-expert: “Het is alsof de brandweer zegt dat ze niet kunnen komen blussen omdat de kazerne in brand staat.”

Een zorgwekkend vooruitzicht, zeker nu het Kremlin in ijltempo macabere bedreiging op huiveringwekkende intimidatie stapelt en aan ons adresseert. Op de Moskouse staatstelevisie was het onderlaatst luitenantgeneraal b.d. en Doema-lid Andrej Gurulev die kernwapens in stelling bracht tegen Nederland. Een nucleaire aanval zou het land in een keer vernietigen en daarna zou alles in Europa “volkomen dood zijn”, aldus de stoutmoedige ‘militair-strateeg’ in ruste.

Daar kwam vrij recent de steeds grimmiger ogende minister van Buitenlandse Zaken, Sergej Lavrov overheen, die waarschuwde dat de “Derde Wereldoorlog” ons aangluurt. Hij vergeleek het Westen met kleine kinderen die met lucifers spelen door Oekraïne wapens te leveren waarmee het diep op Russisch grondgebied aanvallen zou kunnen uitvoeren. Hij kreeg bijval van de Amerikaanse usual perpetrator in deze, oud-president Donald Trump die weer een gooi doet naar het Oval Office: “Kijk naar wat er gebeurt in Oekraïne. Ze trekken Rusland binnen. Er komt een Derde Wereldoorlog”, zei hij tijdens een verkiezingsrally. Als hij weer op het presidentiële schild wordt gehesen, krijgt Europa (de NAVO, de EU), zoveel is duidelijk, weer een formidabele, onberekenbare tegenstander aan gene zijde van de Atlantische Oceaan.

Maar ook van binnenuit wordt fanatiek geknaagd en geknabbeld aan de eenheid in het bondgenootschap en de Unie. Een kinderhandjevol hardliners uit de vijfde colonne: Hongarije (Viktor Orbán), Slowakije (Robert Fico/Peter Pellegrini), Turkije (Recep Erdoğan). Men heult schaamteloos met de vijand (i.e. Poetin) en drijft bij elke gelegenheid een wig in de broodnodige eenheid binnen de NAVO c.q. de EU. Turkije bestaat het om als NAVO-lid wapensystemen te betrekken van Rusland (luchtafweer S400) en China (raketafweersystemen). Men stelle zich voor dat een satelliet binnen het toenmalige Warschau Pact, onder de knoet van Brezjnev, Andropov et al., militaire hardware zou aanschaffen in het Westen. Wie heeft nog vijanden nodig met zulke innige frenemies? Dat vraag ik u af!

.