Mexicaanse Hond oktober 2025

Laten wij het eens over ‘onze NAVO’ hebben. Onze hoop, bescherming en ‘strike back-capability’ in bange ‘onder-vuur’-dagen. Is ‘onze NAVO’ een tijger van papier-maché? Of een tijger met afgevijlde tanden die slechts miauwen kan? Stel de vraag aan de Esten, de Letten, de Litouwers, in de straten van Tallinn, Vilnius of Riga, en ze zal vermoedelijk met een hartgrondig ‘ ja’ worden beantwoord.

Drones van vijandige statelijke actoren (naar algemeen verluidt van Russische origine) zoemen en brommen vrijelijk in het soeverein geachte luchtruim van met name Polen, Roemenië en het Balticum. Recent is het ook dagelijks pandemonium, drones-galore, in het Scandinavische luchtruim, – van Denemarken tot Noorwegen die ijlings hun internationale luchthavens sloten. Een Deense politiefunctionaris repte zalvend en bagatelliserend over ‘spelevaren’ in de lucht van een professionele dronesoperator. Premier Mette Frederiksen daarentegen sprak direct al van een ‘aanval’.

Op de NAVO-burelen te Brussel, liep het de hoogmogenden bijkans dun door de broek door de ferme taal van de kordate sociaaldemocratische politica. Onaangenaam midscheeps getroffen reageerde men ook op het inroepen van artikel 4 van het Handvest[1] door Estland en Polen dat als het ware een barrage aan (Russische) drones te verstouwen kreeg in het eigen luchtruim. “Europa is in the fog of war[2] belandt”, schreef het weekblad EW. En zowaar, de daadkrachtige reactie van de NAVO loog er niet om – werd ons althans wijsgemaakt: OperationEastern Sentry/Sentinel, die een betere (lucht)verdediging van de oostelijke flanken van het bondgenootschap moet bieden. ‘Slappe hap!’ zou men in het Nederlandse parlement met stemverheffing foeteren.

Of er bij een toekomstige schending van het NAVO-luchtruim überhaupt met scherp wordt geschoten, bepaalt de Noord-Atlantische Raad na het artikel 4-verzoek. Maar de NAVO is, evenals de EU, een intern verdeeld huis waarvan het ene na het andere comfortabele, luxueuze vertrek is betrokken door Rusland-vriendelijke/Poetin-minnende landen. Lidstaten die luttele jaren hiervoor nog dociel omzwachteld waren in het Warschau Pact. Nu hevig bevangen door het Stockholmsyndroom, lijken ze te hunkeren naar de onbarmhartige knoet van de Sovjet-Unie.

Een meer vastberaden en ferme houding lijkt te komen van de vrouwelijke leiders in de EU en elders in het Westen. Ursula von der Leyen, voorzitter van de Europese Commissie, is wat dat betreft een lichtend voorbeeld. “Europa is in gevecht, een gevecht om onze toekomst”, sprak ze onomwonden in haar ‘Staat van deUnie’-toespraak op 23 september jl. “Heeft Europa het lef om deze strijd aan te gaan? Hebben we de eenheid en het gevoel van urgentie? (-) Of willen we alleen maar onderling ruzie maken? Verlamd raken door onze verdeeldheid?”

Intussen blijven de spookdrones zwermen in het Deense luchtruim, waar op 1 en 2 oktober de EU-top bijeen was. Op verzoek van Kopenhagen schoten Europese NAVO-landen te hulp bij de bescherming van het Deense luchtruim. Ook de antidrone-capaciteiten van ‘onze’ Defensie Grondgebonden Luchtverdedigingscommando (DGLC) was van de partij. Buiten de NAVO rijst de vraag of die binnendringende MiG’s en drones niet gewoon uit de lucht geschoten kunnen worden. Dan zouden ze het wel afleren, – zou men zo denken. Maar de NAVO-secretaris-generaal reageerde daar wattig op dat zo’n beslissing op basis van beschikbare inlichtingen wordt genomen. Tja, lust u nog ongezouten peultjes? Maar wacht even, de Trump-fluisteraar pleit nu voor een ‘drone-wall’, wat dat dan ook wezen moge. Een ‘zoethoudertje’, volgens critici[3], om de algemene ongerustheid te dempen.

Ondanks alle opgepompte blabla is de NAVO “helaas onvoldoende voorbereid op de hedendaagse hybride oorlogsvoering”, schreef weekblad EW. Met raketten die een aardige grijpstuiver kosten, werd gepoogd “drones van karton en piepschuim” uit de lucht te schieten. Een ‘faal-exercitie’ van een militair bondgenootschap dat als de dood is voor escalatie. “Het Kremlin weet heel goed dat de grootste zwakte van het Westen niet een gebrek aan wapens of financiën is, maar politieke wil” analyseerde de Oekraïense politiek commentator Vitali Portnikov scherp. I rest my case!

[1] Artikel 4 van het NAVO-handvest verplicht de lidstaten tot gezamenlijk overleg wanneer de territoriale integriteit, politieke onafhankelijkheid of veiligheid van een van hen wordt bedreigd.

[2] Een uitdrukking, (onterecht?) toegeschreven aan Carl von Clausewitz, die de onzekerheid, verwarring en onvolledige informatie die heerst op een slagveld beschrijft.

[3] https://tinyurl.com/4c7h4e5u