Mexicaanse Hond oktober 2023

Ook dit jaar stonden ze er weer op Prinsjesdag, – plichtsgetrouw, langs de route die het koninklijk paar, de kroonprinses en andere leden van het Koninklijk Huis, aflegden van Paleis Noordeinde naar de Koninklijke Schouwburg. Tweeduizend collega’s, bewakers van onze vrijheid, ja, ook de vrijheid van wappie-fabulanten, beroepsactivisten en -querulanten die met veel laweit ageerden tegen het koninklijk gezelschap. Wat is Nederland toch een “gaaf land”. In tal van landen zouden die boe-roepers en snerpende fluitjesblazers, het bekopen met forse (lijf)straffen; in Thailand, naar wij vernamen, zelfs met de doodstraf.

Chapeau voor die ‘Prinsjesdag-collega’s’ die onverstoorbaar hun beveiligings- en ceremoniële werk bleven doen. Chapeau ook voor de vrouwen en mannen van het KPU Bedrijf Defensie die met het gereedmaken van de fraaie ceremoniële tenues weer puik werk afleverden.

Chapeau andermaal, en wel diep, voor onze sporthelden, twintig in getal dit keer, die op missie fysiek en/of mentaal blijvend letsel opliepen, maar zich weer ‘invictus’ toonden op de Invictus Games in Düsseldorf. Diepe achting en waardering voor deze ware helden die er alles voor over hebben om hun beperkingen te boven te komen.

Extinction Rebellion (XR), een gesubsidieerde agitatieclub, van oorsprong Brits, voornamelijk bevolkt door beroepsactivisten en klimaatradikalinski’s, die kennelijk menen boven de wet te staan. Scherpslijpers die menen het alleenrecht te hebben om zich (de rechten en vrijheden van medeburgers aan hun laars lappend) bezorgd te betonen over klimaatverandering. Het zijn steeds weer dezelfde dwingelandijtechnieken zoals die in de jaren ’60-’70 door (extreem) linkse activistische studenten conform de communistische agitatie-theorieën werden toegepast. Door blind fanatisme gedreven doorgaan tot de ‘regentenburcht’ bezwijkt.

In de jaren ’60 en ’70 kon dit “gave land” rekenen op het Korps Mariniers om orde op zaken te stellen in het publieke domein. Mariniers, afgereisd uit Doorn, verwijderden overlast bezorgende ‘nozems’ uit het Centraal Station te 020 en veegden, samen met manschappen uit Den Helder, de Dam (het Monument) schoon waar hippies uit heel de wereld bivakkeerden. ‘Links’ schreeuwde moord en brand. De silent majority vond het prachtig. Toen waren ‘gezag, autoriteit en respect’ nog niet volledig naar de gallemiezen gegaan.

Wereldwijd sukkelt de democratische rechtsstaat intussen verder naar de gretige gallemiezen. En het Westen lijkt daarbij meer dan een handje te (willen) helpen. Zo hebben zowel de NAVO als de EU met het binnenhalen van sommige Midden-, Oost-Europese en Balkanlanden, ook het Paard van Troje geïnviteerd. En dan gaat het niet alleen om Hongarije of Polen, maar met name ook om Slowakije waar de anti-EU, anti-NAVO, überhaupt antiwesterse Moskougezinde autocraat Robert Fico zegevierde bij de jongste verkiezingen (30-09-23).

Anti-democratie-complotfabels, fakenieuws, AI-bedrog, op grote schaal uitgevent vanuit Sint-Petersburg door de Russische trollenfabrieken, vonden kennelijk gretig aftrek bij de Slowaakse kiezers (inzonderheid op het platteland met nors-narrige boeren die kennelijk terugverlangen naar de Sovjet-knoet).

Het Kremlin intussen, kijkt vergenoegd toe hoe de Westerse sympathie voor Oekraïne (“zij vechten onze oorlog, voor onze vrijheid”, – weet u nog?) verdampt c.q. omslaat in lethargie en antipathie. ‘Oekraïne-moeheid’ slaat toe, – valt allerwegen te beluisteren. Polen, met morrende agrariërs vanwege ‘goedkoop’ Oekraïens graan, stopt subiet met wapenleveranties aan Kyiv; de vers gekozen Slowaakse regeringsleider Fico, belooft “geen kogel meer naar Oekraïne”. En ook in Amerika, bij de meerderheid van de Republikeinse partij (in het Congres), vindt het Kremlin-narratief over Oekraïne, steeds meer weerklank.

Het Noord-Europese ‘pro-bastion’, Nederland mede in de frontlinie, is nog intact, – maar voor hoelang nog? Ook in de EU zou ‘metaalmoeheid’ hebben toegeslagen. Bovendien valt op de weifelende, wankelmoedige SPD-Duitsers, geen staat te maken. Met een variant op een Chihuahense spreuk: ‘Arm prowesters Oekraïne, zo ver van God, zo dicht bij Poetins Rusland’.

Herman Tjeenk Willink, de erudiete, wijze, toenmalige vicepresident van de Raad van State, nu minister van Staat, schreef jaren geleden al over “de kwetsbaarheid van (de) democratische rechtsstaat in een wereld waarin grenzen vervagen.” Tjeenk Willink benadrukte dat eenieder medeverantwoordelijk is voor handhaving van de democratische rechtsorde. “Democratie en recht krijg niemand cadeau”.