Mexicaanse Hond juli 2026

Europa is en blijft (vooralsnog) afhankelijk van de Verenigde Staten. Van ‘strategische autonomie’ (een mantra die al jaren in de Brusselse EU-burelen galmt), is nauwelijks of geen sprake. Europa staat met de borsalino, de fedora, het alpinopetje, eerbiedig in de hand, aan de boorden van de Potomac, als het gaat om militaire slagkracht, state of the art technologie etc.

‘Keep on dreaming’, blijf gerust dagdromen, zei de secretaris-generaal van de NAVO, Mark Rutte, begin dit jaar in een toespraak tot de commissie Veiligheid en Defensie van het Europees Parlement: ‘And if anyone thinks here, again, that the European Union, or Europe as a whole, can defend itself without the US, keep on dreaming.’ [1]

De meeste parlementariërs reageerden niet geamuseerd en grimmig morrend. Hoon en de mestkar waren Ruttes deel. Met name vanuit ‘Parijs’, dat onder meer zijn ‘Force de dissuasion’, de Franse nucleaire strijdmacht, ziet als vervanger van de Amerikaanse nucleaire paraplu, waren de reacties gesaust in vitriool.

Maar Rutte kreeg ook veel bijval van politici die de ‘Trump-fluisteraar’ waarderen als realpolitiker die niet wegkijkt en de priemende vinger legt op de ‘zwerende’ harde feiten. Holle Europese retoriek die het moet stellen zonder flankerende daden(drang). ‘Put your money where your mouth is’, klonk en klinkt het dan ook repeterend en neerbuigend in het Oval Office, 1600 Pennsylvania Avenue te Washington D.C.

De huidige administratie in het Witte Huis ontdoet zich in ijltempo van haar eertijds trotse panache als trouwe bondgenoot en hoeksteen van de Westerse wereld. Maar de fundamenten voor dit beleid van zich afwenden van Europa, de Europese Unie, werd in feite al gelegd door voorgaande presidenten die Europa telkens weer wezen op haar eigen verantwoordelijkheid. En, men vergisse zich niet, de ideologische haat tegen de EU is massief en wijd vertakt in de gelederen van de huidige Amerikaanse regering met geharnaste vertolkers als vicepresident J.D. Vance en minister van Oorlog, Pete Hegseth.

‘So, keep on dreaming!’ Want nog afgezien van de nucleaire paraplu van de Verenigde Staten (artikel 5 van het Noord-Atlantisch Verdrag), is Europa, volgens watchers en duiders van de Euro-Amerikaanse betrekkingen, nu nóg meer afhankelijk van Amerika dan tijdens de Koude Oorlog. Europa lijkt een ‘statelijke’ opiumschuiver, verslaafd aan al wat de Amerikaanse defensie-industrie te bieden heeft. 

De Europese defensiebudgetten zijn opgeschroefd naar en boven de NAVO-norm. Spekkie voor het bekkie van de vaak kwijnende Europese defensie-industrie, zou men denken en verwachten van regeringen die met hun verbale steun aan “onze defensie-industrie” over elkaar heen buitelen. Lou loene! De Europese Commissie becijferde dat het leeuwendeel van al die extra miljarden verdwijnen in de toch al welgevulde buidels van Amerikaanse defensieveelvraten als Lockheed Martin, RTX Corporation, Boeing, General Dynamics, L3Harris Technologies e.a.

De F-35’s (‘Vliegende iPads’, volgens kenners en aficionados) zijn niet aan te slepen, lijkt het wel. We kopen en verschieten (o.a. in Oekraïne, het Midden-Oosten) zoveel peperdure Patriots dat de fabrikanten (Lockheed Martin en RTX) ‘nee’ moeten verkopen.

Duitsland en Frankrijk, het tweespan dat Europa de nieuwe weg naar de strategische c.q. defensie-autonomie zou moeten wijzen, ruziën over de bouw van het Future Combat Air System (FCAS). Dus trok Berlijn de stekker uit het gezamenlijke project voor de ontwikkeling van een nieuw Europees gevechtsvliegtuig. De twist zou gaan over wie de leiding zou moeten hebben: Airbus (Frans-Duits-Spaans) of het Franse Dassault. Hier haalt Defensie de Amerikaanse fabrikant L3Harris binnen alsof hij Sinterklaas is en spiegeltjes en kraaltjes te vergeven heeft. Op basis van een “langdurig strategisch partnerschap” gaan de Amerikanen de nieuwe “militaire radio’s” leveren. Boffen wij even dat het niet een bedrijf is in handen van Beijing zo als die waarmee de Nederlandse douane zaken doet, onder meer voor wat betreft de grootschalige aanschaf van scans en andere ‘hackgevoelige’ apparatuur.
“We kopen op papier veiligheid, maar we exporteren onze defensie-industriële toekomst,” liet een defensie-analist zich in de wandelgangen van het Brusselse Berlaymontgebouw ontvallen.
“En waar heb dat nou voor nodig?”, zou de onlangs overleden schrijver, artiest en taalvernieuwer Wim T. Schippers, verzuchten, – naar wij dachten.

[1] https://tinyurl.com/yzsr2sdv