Mexicaanse Hond januari 2026

‘Send in the marines!’, stuur de mariniers eropaf! Een gevleugelde uitdrukking die, tot vrij laat in de twintigste eeuw, bestorven lag in de mond van politiek en militair bevelvoerende kringen in Washington DC. Als grondbeginsel van de Monroe Doctrine opende het de ‘pearly gates’ voor onder meer talloos vele moorddadige interventies in wat beschouwd werd als ‘de achtertuin van Amerika’: de Westelijke Hemisfeer, Latijns- en Caribisch-Amerika.
Om de Pax Americana, in dit geval de Pax Trumpiana, te herstellen in Venezuela dat een riante speelweide bood aan China, Rusland, Iran en, niet te vergeten Cuba, werd dit keer Delta Force ingezet. Bij het grote publiek bekend geworden door de gelijknamige film, uit 1986, met actieheld Chuck Norris in de hoofdrol.

In een holst-van-de-nacht-operatie, werd de Venezolaanse dictator Nicolás Maduro Moros, door het leger in het zadel gehouden na door hem verloren presidentsverkiezingen, van zijn bed gelicht en schielijk afgevoerd naar het Metropolitan Detention Center (MDC) in New York. Zo lig je tevreden te snurken in je presidentiële praalbed, zo lig je ongemakkelijk te mokken en somberen op een van wantsen en luizen vergeven brits in een detentiecentrum dat omschreven wordt als “een hel op aarde”.
Hoewel hier volstrekt geen mededogen klinkt voor de bloedige, niemand ontziende potentaat, moet toch ernstig worden gevreesd dat met deze actie, in ieder geval de Westelijke Hemisfeer, (opnieuw) is verworden tot ‘cowboy saloon’: de macht en snelheid van de gunslinger die zich soeverein en verheven acht boven elke (internationale) wettelijke beperking. Het is de essentie van de in Donroe Doctrine herdoopte Monroe Doctrine: plat, onbeschaamd en niets of niemand ontziend roofkapitalisme dat (olie)gewin boven alles stelt. De Pax Trumpiana: beleid dat gevoed wordt door de stellige en niet ironisch bedoelde uitspraak van The Donald, vorig jaar juni in het tijdschrift The Atlantic: “I run the country and the world.” Oftewel: ‘Le monde c’est moi’.
Europa, de Europese Unie, houdt zich intussen angstvallig op de Venezolaanse llanos (vlakte). Beducht om de Amerikaanse (MAGA) opperbevelhebber en zijn (ideologische) secondanten nog meer tegen zich in het harnas te jagen. In de periferie liet Spanje, de oude koloniale heerser in de Latijns-Amerikaanse regio, een krachtige veroordeling optekenen. De Griekse premier Kyriakos Mitsotakis maande critici van de raid op barse toon zich gedeisd te houden. Dit zou niet het moment zijn om de legaliteit van “recente acties” in twijfel te trekken.

Zo stil als het in de Westerse Europese dreven is, zo buitengemeen praatziek toont men zich in de Amerikaanse administratiekringen. Op het menu staat nu Groenland waarop Big Daddy Don zijn begerig oog heeft laten vallen. Stephen Miller, hoogmogend presidentieel adviseur Binnenlandse Veiligheid, sprak onomwonden over de annexatie van Groenland, ‘by hook or by crook’, nadat zijn vrouw een afbeelding van het Deense Inuit-eiland in de kleuren van de Amerikaanse vlag, had gepost op X. “In de wereld geldt het recht van de sterkste”, sprak de man achter de imperiale ambities van de ‘Lider Máximo’, unverfroren.

De inname van Groenland door Washington betekent het “einde van de NAVO” klonk het stellig in de regeringsveste Christiansborg/Folketinget in Kopenhagen. Het betekent de definitieve deconfiture van de 76-jarige Noord-Atlantische Verdragsorganisatie, waarvan, volgens watchers en commentatoren, in feite de overlijdensakte al vorig jaar tijdens de top in Den Haag werd ondertekend op de persconferentie van de Amerikaanse president.
Overigens stelde zijn Franse collega Emmanuel Macron al in 2019 in een interview met The Economist vast dat de NAVO “hersendood” was. Maar of hij, als de alliantie straks met een laatste zuchtje implodeert, een Dom Pérignon laat ontkurken om zijn gelijk te vieren, valt toch te betwijfelen.

In de Brusselse kwartieren van het eertijds geduchte bondgenootschap, is het intussen ongebruikelijk stil. Is de Trump-fluisteraar afgeschreven, in ongenade gevallen of gaat hij straks ijlings richting het Witte Huis om te redden wat er te redden valt? Als het gebeurt zal het immer wakkere journaille daar ongetwijfeld uitvoerig over berichten, naar wij vrezen.

Een veilig en vredig 2026 toegewenst!

[1] Vernoemd naar de vijfde Amerikaanse president James Monroe (1817-1825) die als een van de eersten de deken van de Amerikaanse invloed wierp over de Latijns-Amerikaanse, Caribische regio.