Mexicaanse Hond april 2024

Luitenant-admiraal Rob Bauer, de voorzitter van het Militair Comité, de hoogste militaire autoriteit van de NAVO, gaf onderlaatst een krachtige klaroenstoot af over de (militaire) dreigingen voor het Westen. Daarvan zijn de twee grootste: Rusland en terroristische organisaties. Toegespitst op Nederland wees hij op de consequenties van die dreigingen voor de bevolking, de noodzakelijke voorzorgsmaatregelen, het opvoeren van de weerbaarheid, de zelfredzaamheid etc.

Afgaande op de lamlendige, wegwuivende, wegwerp en (uit ‘het vredeskamp’) ronduit giftige reacties, zijn Bauers waarschuwingen (vooralsnog?) aan dovemansoren gericht. De hooggeplaatste klokkenluider werd onder meer uitgemaakt voor (een) verachtelijke oorlogshitser die uit was op het aanstichten van een wereldbrand. De admiraal tooit zichzelf inmiddels met de alias: ‘pretbederver’. Want op de (bange) vraag die wanhopig smeekt om een bevestiging: ‘Ons kan toch niets gebeuren?’, riposteert hij “Ja, dat dachten we in de meidagen van 1940 ook. Stralend weer was het toen.”

Kortgeleden stond de NAVO, onze veiligheid-schutse in bange dagen, stil bij haar 75-jarig bestaan als defensief-militaire alliantie van onderwijl 32 landen. Een militair bondgenootschap met op de voorplecht ‘Grote Broer’ Amerika, in nucleaire spierbundeloutfit. Een organisatie met in haar arsenaal ‘afschrikking’ als voornaamste wapensysteem. Een reactieve militaire alliantie die nog maar een decennium terug volgens de pundits een ‘zieltogend’ bestaan leed. “Hersendood”, sprak de Franse president Macron hyperbolisch.

In die driekwart eeuw van haar bestaan heeft de NAVO tal van in- en externe uitdagingen het hoofd moeten bieden. En ook nu weer liggen die ‘hoofdbrekens’ als het ware opgetast op de stoep van de alliantie. De grootste is wel de mogelijke uittreding van Amerika als de NAVO-vijandige vastgoedmagnaat Donald Trump, de presidentsverkiezingen in november a.s. wint. “De trans-Atlantische solidariteit staat onder druk”, schreef dr. Sabine Mengelberg (docente internationale veiligheidsstudies, NLDA), met veel gevoel voor understatement (FD, 01-04-24).

Het is nu dan ook dwingende noodzaak dat de Europese Unie eindelijk eens werk gaat maken van haar eigen militaire verdediging en de daarmee gepaard gaande (breedte en diepte) investeringen in een defensie-industrie. De herintroductie van een lang verwaarloosde en (door sommigen) verfoeide, goeddeels naar het buitenland verdreven industrie, die ook Oekraïne kan voorzien van broodnodige bewapening. Want het gelijk spoedt zich helaas in de richting van de Hongaarse premier Viktor Orbán die recent na een bezoek aan collega-autocraat Trump riep dat Oekraïne het onderspit zal delven in de oorlog. Als Trump weer aan de macht komt krijgt Kyiv namelijk geen cent meer van Amerika.

Overigens geniet Poetin in zijn expansiedrift richting Oekraïne, in het Westen de steun van meer of minder machtige vrienden. Het Vaticaan bijvoorbeeld, – althans paus Franciscus -, koestert, naar verluidt, een innige voorliefde voor Rusland en voor de nietsontziende usurpator in het Kremlin. In mei 2022 toonde hij alle begrip voor diens landhonger toen hij in een kranteninterview unverfroren het verband legde tussen “het rammelen van de NAVO aan de deur van Rusland” en de Russische invasie in Oekraïne.

Recent riep hij in een televisie-interview Oekraïne op om zich over te geven, “de witte vlag te hijsen”. Ongeloof, verbijstering, woede waren zijn deel, met name in Oekraïne dat liet weten: “Geel en blauw zijn de kleuren van de vlag waarmee we leven, sterven en winnen”. De voorzitter van de organisatie van Christelijke Oekraïners in Italië, reageerde ontdaan en gedesillusioneerd: “Zo’n uitspraak verwacht je van Poetin, maar niet van de leider van onze kerk”.

Vaticaan-watchers merken op dat het buitenlandbeleid van de Argentijnse jezuïet Jorge Bergoglio, sinds 13 maar 2013 paus Franciscus, beïnvloed wordt door het wereldbeeld van de ‘Sociëteit van Jezus’, de orde gesticht door de Spanjaard Ignatius van Loyola. Traditioneel heeft zij een sterke band met de Russisch-Orthodoxe kerk die, pikant genoeg, de bisschop van Rome niet erkent als leider van de wereldkerk. In het verleden, toen de jezuïetenorde in tal van landen werd verboden en vervolgd, vond zij in Rusland een warm onthaal. Vandaar.

Zoveel is nu wel duidelijk: Oekraïne kan fluiten naar eventuele zendingen hellebaarden, kurassen en trainingen door pauselijke zoeaven, van het Vaticaan onder Franciscus I, wat ik u brom!

[1] Binnen de verdragsorganisatie zijn de Amerikanen altijd leidend geweest, ook voor de Europese defensie. Zo is één van de belangrijkste commandanten van de alliantie, de Supreme Allied Commander Europa (SACEUR), altijd een Amerikaan. Het Amerikaanse nucleaire arsenaal was van meet af aan déveiligheidsgarantie van het defensieve bondgenootschap.