Mexicaanse Hond

Mexicaanse Hond juni 2022

‘Jottem’, riep een medestudente uit de provincie, in de jaren ’70, steevast, als grimmig-sarcastische reactie op een gebeurtenis of actie die als ‘gotspe’ mocht worden weggezet. ‘Jottem, daar zijn de Zwitsers weer’, dacht ik direct ook, toen bekend werd dat die vermaledijde jodelaars zich weer laf verschuilen achter hun ‘neutraliteit’ om de levering van wapens aan Oekraïne te verbieden. Let wel: het zijn niet hún wapens, maar in opdracht van derde landen door die groteske lederhosen (gepikt overigens van de Beiers) geproduceerde munitie en systemen.

Zwitserland ‘neutraal’? My foot! Hoe gluiperig schijnheilig kun je zijn? In de Tweede Wereldoorlog Joodse vluchtelingen bescherming weigeren en terugsturen naar nazi-Duitsland. Het van de Joden geroofde goud, edelstenen en kunstschatten in de kluizen te Bern en elders in het Alpenland opgeslagen. Dat betrof ook uit Nederland geroofd goud. Compensatiebetaling? Mondjesmaat en slechts na veel halen en trekken. Zelfs de Nederlandse regering werd er moedeloos van en liet de rest maar zitten. Na de oorlog zochten en vonden veel nazimisdadigers een goed en veilig heenkomen in het ‘neutrale’ Zwitserland van waaruit men ongehinderd kon doorreizen naar voor die gezochte oorlogsmisdadigers nog gastvrijere Zuid-Amerikaanse landen als Brazilië, Argentinië, Peru e.a.

Vandaag de dag mogen dictators en andere criminelen die al plunderend, eigen land en bevolking in diepe armoede stortten, hun geroofde miljarden en biljoenen op Zwitserse bankrekeningen bewaren. Gott grüez i! Willkomme! Geen jodelende haan die ernaar kraait. Die geroemde en gekoesterde ‘neutraliteit’ van het Alpenland is dus net zo massief en solide als Emmenthaler en net zo ‘teflon’ als raclette!

Bij ons in polderland dan. Na decennia van straffe bezuinigingen met als gevolg kannibalisering en uitbening, krijgt Defensie de broodnodige miljarden toegeschoven om weer enigszins op krachten te kunnen komen. Niet dat het kabinet dit doet uit de goedheid en erbarmen zijns harten, welnee, ‘gamechanger ‘Oekraïne’ veroorzaakte deze ‘Wende’. Ook bij de oosterburen trouwens. De tegenstanders, de ‘nuttige idioten van het Kremlin’, zien dit schuimbekkend van woede gebeuren. In hun lijfblad, de ‘Azijnpissersbode’, (toen ik er werkte in de jaren ’60, nog ‘Katholiek dagblad voor Nederland), vraagt ene Peter de Waard zich af, - zonder schaamrood op de pacifistische kaken -, of ‘het leger nu vrijelijk in de schatkist mag graaien’.

Middelerwijl in de nabijgelegen polder in Herwijnen (West Betuwe) loopt een actiecomité (meest voormalige ‘grootstedelingen’) “woedend”, meldt het lokale sufferdje, te hoop tegen de komst van de “hypermoderne SMART-L-radar”. Die is bedoeld “om het luchtruim te bewaken tegen vijandig vliegverkeer”. Maar daar hebben de tegenstanders kennelijk geen boodschap aan. Men lamenteert dat het een aard heeft over “geluidsoverlast en straling” Want: “Als u zo nodig moet Defensie, doe dan uw bewakingswerk voor onze eigen veiligheid en way of life maar elders in den lande maar niet in onze achtertuin!”

Tenslotte. In het hoge noorden van het Avondland liggen Sverige en Suomi oftewel Zweden en Finland. Het laatste land deelt een grens van 1340 km. met het grote, in de loop van zijn geschiedenis zeer agressief gebleken, Rusland. Getriggerd door ‘Oekraïne’ zoeken deze landen nu, ten langen leste, de schutse van de bondgenootschappelijke militaire solidariteitsparaplu en treden toe tot de NAVO. De Finnen weerden zich tijdens de Winteroorlog (30-11-’30 tot 13-03-’40) manhaftig en kranig tegen de overmacht van Stalins Sovjetleger maar moesten uiteindelijk delen van hun grondgebied afstaan aan de agressor. Deze laaghartige geschiedenis ‘rijmt’ nu in (gelijkaardige) vorm en metrum in Oekraïne.

En zie, ook NAVO-lid Denemarken dat altijd de neus optrok voor deelname aan NAVO-oefeningen, komt daar schielijk van terug. Onder de Scandinavische landen was tot nog toe IJsland het enige ‘volwaardige’ NAVO-lid.

Daar in Reykjavík huist dus nog, evenals in Oslo, de ware Viking-geest en houding! Hoewel, nu heeft ook Kopenhagen, aangespoord door Noorwegen en IJsland, met de hand op het hart beloofd Zweden en Finland militair te zullen steunen als ze worden aangevallen in de periode dat ze nog geen NAVO-lid zijn. Over een ware gamechanger gesproken!

Mexicaanse Hond mei 2022

‘Generatie D’! Die kent u vast! ‘Generatie D’. Defensie zoekt naarstig naar representanten van die generatie: in Newspeak heet dat: “Jongeren met de juiste mindset, kortweg ‘Generatie D’ genoemd”.

Juist ja, - dus niet die hordes jongeren die staan te ‘chillen’ bij u op de hoek of in het aanpalende winkelcentrum, - die zouden wellicht glazig staan te kijken bij het woord ‘mindset’. Men nam derhalve ‘arbeidsmarktcommunicatiebureau Steam’, nomen est omen, in de arm om een ‘kekke, gave, vet-coole’ wervingscampagne in elkaar te steken. Vermoedelijk à raison van een riant gevulde buidel. Ja, men spreekt van een “mentaliteitscampagne” en dat mag wis en waarachtig wat kosten.

Ai, sloegen wij daar toch de plank even lelijk mis. Alle jongeren zijn welkom, blijkt uiteindelijk “We kijken naar je talenten en zoeken naar een rol waarin je die talenten kunt ontwikkelen”, maakt Robbie Bax, campagnemanager bij Defensie, ons diets. Het wordt nog een hels karwei om voor al die ‘talenten’ een ‘rol’ te vinden waarin ze uitbundig kunnen bloeien, wat ik u brom!

Ai en driewerf ai! Wat zijn we aan het minkukelen. Volgens columnist Van Roosmalen in de NRC, u weet wel ‘slijpsteen van de geest’, is ‘Generatie D’, Defensie Newspeak voor “kanonnenvlees, mensen die zichzelf tussen u en de vijand werpen”. En dat zijn, naar wij dachten, niet bijvoorbeeld de “hartstochtelijk zoenende dames” in het wervingsvideoke.
Toen ik ze voor de eerste keer zag langskomen dacht ik, vastgekit in vooroorlogse sjablonen, ‘ach, een modern soort marketentsters’. Heel fout, besefte ik pas toen ik vermanend werd toegesproken door mijn partner en nog net niet die corrigerende klapjes kreeg die ik kennelijk verdiende.

Iets geheel anders nu: de oorlog in Oekraïne. Opdat we niet vergeten, in deze meidagen, dat er per automobiel een dagreis gaans van hier, een oorlog woedt die bedreigend is voor de westerse-democratische way of life.

Wij gaan dus zware wapens leveren aan Oekraïne om de Russische agressie verder succesvol het hoofd te kunnen bieden. Prima voornemen en vooral snel de daad bij het woord voegen. Blijven de prangende vragen waarom wij dat niet eerder deden en waarom worden de (komende) leveranties aan de grote klok gehangen en breed uitgemeten in de media? Weg verrassingseffect!

Nederland doet dapper mee en gaat pantserhouwitsers op de trein naar Kiev zetten. Uitstekend! Maar wij zouden Nederland niet zijn als hierover niet een discussie was losgebarsten die Poetin c.s. in hun pantservuist doet schateren. Wij zouden die houwitsers zelf hard nodig hebben. Door die wapens weg te geven hollen wij ons “leger” uit en brengen onze veiligheid in gevaar. Het krokodillentranen plengen en tandengekners in de media was dan ook niet van de lucht.

De gewezen KGB-kolonel in het Kremlin mag overigens rekenen op een stoet machtige (politieke) vrienden in Europa. In Frankrijk met mevrouw Le Pen bijvoorbeeld. En vergeet niet de Poetin-Liebhaber bij de vleet in Duitsland waar zowat de hele top van de Sozialdemokratische Partei Deutschlands (SPD), van vergeven is. De (Duitse) sociaaldemocraten die indertijd door Lenin en bentgenoten werden uitgekotst en naar “de mestvaalt der historie” verwezen als verachtelijke ‘renegaten’. Een hersenverwekende cocktail van Stockholmsyndroom en oorlogstrauma? Wie zal het zeggen! Maar, sprak niet Gerbrand Adriaenszoon Bredero alreeds: “Het kan verkeren”? Welnu, de nazaten van die renegaten doen er alles aan om Oekraïne niet te hoeven helpen en, als het al gebeurt, tegen heug en meug.

Maar zie, de wonderen zijn de wereld (nog) niet uit: men gaat zowaar (zware) wapens leveren aan het met doodsverachting vechtende Oekraïne. “Ich glaub’ mein Schwein pfeift”, zal de verbijsterde stamgast boven zijn literpul brommen. Achtung! - het betreft wel, om het Kremlin niet al te zeer te ontrieven, ruim veertig jaar oude meuk. De Oekraïnse ambassadeur vroeg dan ook met klem om modernere wapens: Leopard- en Mardertanks en niet die obsolete Gepard roestbakken.

Uit recent Fins onderzoek bleek overigens dat Poetins oorlogskassen niet eerder zo riant gespekt werden door verkoop van door EU-sancties verboden Russische waar aan Europa. Niet in de laatste plaats aan Nederland. Poetin mag en kan vooralsnog gerust huishouden in Oekraïne. Met dank aan het standvastige (West-)Europa.

Mexicaanse Hond maart 2022

Wij beleven dezer dagen de angstwekkende manifestatie van de wederopstanding van de Sovjet-Unie met oorlog in Europa. Bijna acht decennia vrede in ‘het Avondland’ is welletjes moeten de houwdegens in het Kremlin van mening zijn onder de guidance van Poetins boezemvriend, de rabiaat antiwesterse minister van Defensie Sergej Sjojgoe.

De Amerikanen waarschuwden weken achtereen voor een ophanden zijnde Russische invasie in de Oekraïne. Maar het alarm werd met (grote) scepsis, ja zelfs lacherig, begroet. Ongetwijfeld gevoed door het anti-Amerikaanse sentiment dat, met name in West-Europa, overheerst althans sluimert om bij tijd en wijle virulent de kop op te steken.

Het onmiskenbaar aanwezige pro-Rusland c.q. pro-Poetin sentiment tiert misschien wel het hevigst in Duitsland waar godbetert een vlagofficier het bestond te oreren dat Poetin van ons meer respect verdiende en zijn (geopolitieke) zin zou moeten krijgen.

In het Kerstnummer van dit blad stond op deze plek de volgende ontboezeming:

“Terwijl hij de Baltische staten militair de stuipen op het lijf jaagt, trekt de vierkant bekaakte Autocraat in het Kremlin, Vlad I, (-) een angstaanjagende troepenmacht samen in het oosten van Oekraïne. Volgens Amerikaanse intel mag Kiev begin 2022 een inval verwachten. (-) En het westen staat er handenwringend bij en kijkt ernaar.”

Vlad spiegelt zich graag aan tsarina Catharina de Grote die de oorlog niet schuwde om door ordinair landjepik (o.m. Polen, de Krim, Oekraïne, de Baltische gebieden) het Russische keizerrijk uit te breiden. Poetin is daar in feite al jaren geleden mee begonnen en het westen legde hem nimmer een strobreed in de weg. Zo mocht hij bloedig ingrijpen in Georgië, Tsjetsjenië, de Krim en in Kazachstan. In Syrië mocht hij ongeremd zijn gang gaan met chemische wapens. In stijl en massaslachting conform het optreden van zijn Sovjetvoorgangers in Poznan (Polen), Hongarije (1956), Tsjecho-Slowakije (de Praagse Lente (1968) etc.

Vlad de Grote voelt zich onaantastbaar met dank aan het ‘vredelievende’ (intrinsiek verdeelde) Europa dat nu door het vervaarlijke grommen van de beer en de beangstigende realiteit bijeen hurkt. Europa dat militair, ondanks spoedverhogingen van de defensiebudgetten (in Berlijn zelfs de verbluffende somma van 100 miljard ‘euries’!) niet up to par is in het theater van de Russen.

Zonder Grote Broer Amerika zijn we vooralsnog nergens. Waar we wel bekwaam in zijn is het beleefd op tafel leggen van (vooralsnog krachteloze) sancties tegen een handvol Nomenklatoera.

En, hé verrassend, Duitsland maakt zowaar een historische volte face door (voorgoed?) af te stappen van zijn lang gekoesterde principe geen offensieve wapens te exporteren naar conflictgebieden. “De Russische invasie is een keerpunt. Het is onze taak om Oekraïne te steunen, zodat het zichzelf kan verdedigen tegen Poetins invasieleger”, sprak bondskanselier Olaf Scholz, aangespoord door de bezoekende Poolse premier Moriawecki.

Wij zijn in bange afwachting of en wanneer het ‘Oekraïne-scenario’ wordt losgelaten op het Balticum met zijn vele ‘Volksrussen’. Komen die NAVO-lidstaten straks toch alleen te staan zoals de Oekraïners die de bedrieglijke EU ‘Maidan-beloften’ gretig slikten en daar nu de ultieme prijs voor betalen. Arm Oekraïne aan de beren en wolven overgeleverd.

Geen toegesnelde boots on the ground, (nog?) geen Brigadas Internacionales zoals in de Spaanse Burgeroorlog of andere vrijwilligers, - naar wij dachten. Oekraïne moet zichzelf maar zien te redden. Het zijn andere tijden, - wat u zegt!

Voor die kennis in Odessa, haar familie en moedige landgenoten is dit schitterend trieste chanson van Jacques Brel: ‘Voir un ami pleurer’, ‘hertaald’ door Guus Vleugel.

Natuurlijk wordt alom gestreden

en zwijgt voor velen de muziek (-)

Natuurlijk hebben wij verloren

en wacht de dood ons aan het eind,

met onze schouders ver naar voren

staan wij nog amper overeind.

Natuurlijk zijn we vaak bedrogen

en liggen vogels in het riet,

die voor het laatst hebben gevlogen,

maar een vriend zien huilen kan ik niet.

Worden er steden stukgesmeten

door kinderen van vijftig jaar,

dan wordt het leed weer gauw vergeten

voor nieuw verdriet of nieuw gevaar.

En de stations vol met verdwaalden,

al te ver heen voor elk verdriet,

geen enk'le waarheid die het haalde,

maar een vriend zien huilen kan ik niet.

Mexicaanse Hond februari 2022

“Nederland staat er geharnast in!” Minister Wopke Hoekstra, rookie op Buitenlandse Zaken, waarschuwt Rusland op strenge toon dat het mag rekenen op ongekend zware sancties mocht het een vinger uitsteken naar Oekraïne. Neen, het westen is het uit de hemel vallen van ‘groene marsmannetjes’ die de Krim onverhoeds annexeerden voor Moedertje Rusland niet vergeten.

Wij staan er dan ook geharnast in en ook de EU liet zich, hoewel niet unisono, - met name Duitsland houdt zich angstvallig gedeisd -, niet onbetuigd. Wordt het menens? Daar heeft het veel van weg. Nederland stelt de gloednieuwe F-35’s en “landgebonden eenheden” beschikbaar ten behoeve van de snelle interventiemacht van de NAVO die “de afschrikking en verdediging” versterkt, schreef minister van Defensie Kajsa Ollengren aan de Tweede Kamer.

Alleen maar dreigen met economische sancties mochten de Russen hun legeroefeningen over de Oekraïense grens heen willen voortzetten, “is een gepasseerd station” sprak Hoekstra resoluut in de volksvertegenwoordiging. In de rug gesteund door de minister van Defensie kondigde hij dan ook het eerste pakket militaire maatregelen aan.

Versterking is broodnodig. Zo ook de hulp van grote broer Amerika want Europa is bij lange na niet in staat zich de Russische beer van het anorexia defensielijfje te houden. Dat zeggen zowel Hoekstra als CDS Onno Eichelsheim. “Is Europa, zij het in een NAVO- of een EU-kader, tot actie in staat? En hebben we de nodige capaciteiten om onze belangen te verdedigen. Het algemene antwoord is: nee dat doen we niet”, sprak de CDS onlangs onomwonden.

De Duitsers houden ook in dit geval de Teutoonse kaken stijf op elkaar. Een vlagofficier leek zich zelfs met gusto in het kamp van de Russische ‘Babaika’ (boeman) te scharen door op te merken dat die terecht vraagt om “respect en veiligheidsgaranties”. De viceadmiraal heeft inmiddels het veld moeten ruimen, maar toch! Gazprom: de machtspositie van Rusland als de grootste pusher van gas aan Europa, zou wel eens het (fatale) effect van een fragmentatiebom kunnen sorteren binnen de Europese Unie.

Onderwijl in Nederland, het eertijds zo ordelijke, keurig aangeharkte landje, onder het schild met de trotse wapenspreuk ‘Je maintiendrai! Ik zal handhaven!’ Maar daar is ernstig de klad in gekomen, sinds ordehandhavers met name in de beginjaren ’60, in toenemende mate van doen kregen met gezagsondermijning, gedoogbeleid op velerlei gebied en niveau, en het uniform van de diender zijn gezagsuitstraling goeddeels verloor. Het devies van de gekleineerde regenten werd allengs: ‘Ik zal met graagte gedogen’.

Corona legde de teloorgang van waarden, normen en gezag meedogenloos bloot en het wachten is op de doodsteek, - de coup de grâce! Immers, wat zien wij gebeuren? ‘Gezagsdragers en -handhavers’: burgemeesters, politiechefs e.a. beklimmen, - kinderen van de jaren ’60 -’70 die ze zijn -, onbekommerd het mediapodium om onomfloerst mee te delen dat ‘handhaving’ geen of lage(re) prioriteit geniet in hun respectievelijke balboekjes.

Zelfs de voorman van het Veiligheidsberaad (voorzitters van de 25 veiligheidsregio’s die ons land telt) Hubertus Maria Franciscus Bruls, burgemeester van Nijmegen, lijkt zijn neiging tot ‘gedogen’ in plaats van handhaven, bij tijd en wijle nauwelijks te kunnen intomen.

De bekroonde auteur Ilja Leonard Pfeiffer hekelde dit subversieve gedrag in een recente column (HP 20-01-22). “Het feit dat de lokale overheid openlijk ingaat tegen de landelijke regering, is niet zomaar een ludieke protestactie, een onschuldig signaaltje aan Den Haag of een kwestie van een oogje dichtknijpen om de lieve vrede te bewaren. Het is niets minder dan een constitutionele crisis, in die zin dat de machtsverhoudingen zoals ze in de Grondwet zijn verankerd willens en wetens worden genegeerd. Het is, helemaal los van wat we van de pandemie en de coronaregels vinden, een buitengewoon ernstig feit. Een overheid die geen gezag afdwingt, verliest zijn gezag. Iedereen die kinderen heeft opgevoed, weet hoe dat werkt.”

Waarvan akte! Waakzaamheid is geboden!

Mexicaanse Hond januari 2022

Jonkvrouw Karin Hildur (Kajsa) Ollongren, - hebt u dat? -, is de nieuwe minister van Defensie. ‘Kajsa de Faalhaas’, die door haar onachtzaamheid (‘positie Omtzigt, functie elders’) voor diep invretende politieke, en intermenselijke schuring en relationele verzuring zorgde op en rond het Binnenhof.

In de formateurs ‘backroom’ werd kennelijk op een achternamiddag de vraag opgeworpen: ‘Jongens, wat doen we met Defensie?’ Toen riep de olijkerd van dienst in het gezelschap: ‘Daar kunnen we Kajsa toch mooi kwijt?! Is dat probleem ook opgelost!’  

Welaan dan. NAVO, EU en andere (internationale) gremia die wel eens ‘geclassificeerde informatie’ uitwisselen, maak uw borst maar nat, houd uw hart vast, Kajsa is coming to town.
Overigens krijgt de jonkvrouw straks op het ministerie te dealen met onder anderen een staatssecretaris van VVD-huize. Christophe van der Maat is de naam, - gedeputeerde te Brabant.

Een jonge ‘mannetjesputter’ (althans in de provinciale politiek), zo meldt men ons vanuit het Bossche provinciehuis. Het toekomstige (?) boegbeeld van de VVD, toonde zich in zijn provinciaal-politieke jaren een ‘Macher’, een zoefsnelle ‘ritselaar’ met een benijdenswaardige beheersing van crisis- en rampenmanagement. “Hij is de koning van Brabant. Wat hij wil, gebeurt”, beklaagde een lokale D66-coryfee zich. Dat belooft dus nog wat in de toekomende tijd ten departemente aan Plein 4 te ’s-Gravenhage.

De bonden ondertussen, reageerden wat gemelijk afwachtend en weinig enthousiast op de nieuwe politieke tandem op Defensie. Met name de doorgaans weinig liefdevolle houding van D66 jegens de Nederlandse defensie, wordt Ollongren nagedragen. De ACOM is nog het meest positief en ziet, volgens een krant, een ‘halfvol glas’. De bond wil snel over tot de orde van de dag op het ministerie, en proberen voor het personeel gezwind zaken te doen met de nieuwe roerganger(s).

We mogen dan wel in (milde? intelligente?) lockdown verkeren en nogal wat kleine neringdoenden hun handel naar de gallemiezen zien gaan, maar de dumpzaken van de erven Loe Lap, doen prima zaken. Zie maar eens de vlekkenpakjasjes die nu geregeld opduiken bij manifestaties tegen de coronamaatregelen van de overheid. (Pseudo)veteranen, op social media ‘faketeranen’ gedoopt, uitgedost in die Loe Lap-jasjes, spijkerbroek en allerhande baretten en emblemen.

Wie zijn die lieden die beweren aanwezig te zijn om “demonstranten te beschermen tegen het politiegeweld”. ‘En gij geleuft dè?’ vroeg een Brabantse radio-collega steevast als er weer eens sterke verhalen op de redactieburelen werden opgedist. Nu ja, als je gelooft in ‘Illuminati en de Nieuwe Wereldorde’ dan glibbert alles er toch in met of zonder boter en suiker?

Sommigen van die Lou Lap-jasjes dragers schijnen echte veteranen te zijn, althans dat beweert ‘In het Gelid voor Vrijheid' (IHGVV), de club die ze (‘wel 50 in totaal!’) op de been brengt voor hun ‘verdedigende’ arbeid.
Maar ‘picture this’ zou Sophia uit sitcom The Golden Girls[1] zeggen, ‘picture this’:  Mensen die ooit behoorden tot de zwaardmacht (krijgsmacht en politie) van de overheid, zijn bereid het gevecht (?) aan te gaan met (de politiesectie van) diezelfde zwaardmacht, - de straat op gestuurd door de (gemeentelijke) overheid om de orde te handhaven. Wij leven in bizarre tijden!

 Tijdens de Kerstdagen mocht de televisiekijker onder meer op pad met Missie Max van omroepbaas Jan Slagter, - naar de vrieskou in Litouwen waar 270 van onze collega’s in battlegroup-verband van de NAVO (enhanced Forward Presence) met argusogen de strapatsen volgen van de Russische beer aan de grens van het Balticum. Maar die heeft middelerwijl een heuse legergroep samengetrokken aan de grens met Oekraïne. Een invasie is op handen, naar verluidt. In dat geval mag Rusland een “resolute reactie” van Amerika incalculeren. (Demissionair) premier Rutte deed daar, namens de EU, (‘wat stampen wij toch lekker hard hè?’) nog een schep bovenop door de Russen “gigantische sancties” te beloven. Kortom: het is weer (een kwakkel)winter.

Mag ik u en de uwen een gezond, vredig, veilig en voorspoedig 2022 toewensen? De Amerikaanse zangeres Jackie DeShannon zong lang geleden: What the world needs now is love/Put a little love in your heart!


[1] https://nl.wikipedia.org/wiki/The_Golden_Girls

Mexicaanse Hond december 2021

Zijn de dagen van de (parlementaire) democratie geteld? Het autoritarisme schiet mondiaal (weer) wortel en bloeit in steeds meer landen uitbundig. De (wannabe) autocraten rukken in slagorde op of bezetten alreeds het regeerpluche. Ook aan en in de (rafel)randen van de Europese Unie is het loos. Herman Tjeenk Willink, gezaghebbend (in)formateur van menig kabinet, voormalig vicevoorzitter (‘onderkoning’) van de Raad van State, waarschuwt al veel langer voor ‘betonrot’ die zich invreet in de democratische rechtsorde.

De eerbiedwaardige staatsman van PvdA-huize bevindt zich in dit opzicht in het sacrosancte gezelschap van paus Franciscus die zijn grote bezorgdheid uitsprak over de politieke ontwikkelingen in Amerika, Europa en elders. Ontwikkelingen gericht op uitholling en ondermijning van de democratie. In Amerika, het zelfbenoemde en vaak aanmatigende ‘baken van de democratie’ wordt het, sinds kort, bepaalde (etnische) groeperingen (weer) moeilijk of zelfs onmogelijk gemaakt hun (grondwettelijk) stemrecht uit te oefenen.

Hier in Nederland intussen stelt men ons alvast “tribunalen” in het vooruitzicht. Dat mochten wij althans onderlaatst vernemen vanuit het ‘hart van onze parlementaire democratie’, - de Tweede Kamer. Autoritaire vergezichten die ons werden geschilderd door een verbeten ogende Forum voor Democratie afgevaardigde. En getuige het veelvuldig ge- en misbruik van het woord, vast niet in de volkenrechtelijke zin van ‘Neurenberg’, ‘Tokio’ en meer recent ‘Joegoslavië’ en ‘Rwanda’, maar als instrument der wrake.

De powers that be in beide Kamers van de Staten Generaal reageerden als door een venijnige wesp gestoken. Er werd zowaar een verbod ingesteld op het gebruik van het woord in de volksvertegenwoordiging. Een jammerlijke autoritaire reactie op een vanuit een hang naar autocratie geïnduceerde provocatie.

‘Oh Nederland geef mij rijst met kouseband’, decennia geleden een aanstekelijk lied dat met liefde en respect voor het moederland gezongen werd door ene Max Woiski Jr., - een inwijkeling uit het voormalige wingewest aan gene zijde van de oceaan. De laatste tijd slaken velen meermaals de verzuchting: ‘Oh Nederland, waar is het toch misgegaan?’ of ‘Oh Nederland, geef ons een krachtig kabinet dat het Defensiepersoneel met waardering en respect bejegent’. Defensiepersoneel dat weer bressen moet dichten en verdedigen die corona in al haar nieuwe en uiterst besmettelijke variantvermommingen geslagen heeft en slaat in onze fragiele, Hollandszuinig bemenste (gezondheids)zorg.

IC-baas Gommers ziet een nog dreigender wolkbreuk hangen mocht ‘code zwart’ zich aandienen. Dan zal “het leger” moeten worden ingezet ter bescherming van de ziekenhuizen tegen rabauwen en rampokkend janhagel als die zich op 19 november jl. in Rotterdam (Coolsingel) manifesteerden. ’Oh Nederland, oh Nederland, oh pronte, koene Nederlandse Maagd waar raakte u definitief de weg kwijt?’

Ondertussen in het oosten van het continent. Terwijl hij de Baltische staten militair de stuipen op het lijf jaagt, trekt de vierkant bekaakte Autocraat in het Kremlin, Vlad I, die meedogenloos korte metten maakt met zijn tegenstrevers of wie daarvoor door moeten gaan, een angstaanjagende troepenmacht samen in het oosten van Oekraïne. Volgens Amerikaanse intel mag Kiev begin 2022 een inval verwachten.

Zo’n invasie is in het geheel niet denkbeeldig met de Krim als recent onthutsend voorbeeld. Bovendien zou zo’n vermetele actie voor tsaar Vladimir (zijn naam betekent, omineus genoeg, ‘heerser van de wereld’) winnen aan historische betekenis als hij haar kan pushen als de bevrijding van Oekraïne (‘Klein Rusland’) waar de wieg gestaan zou hebben van (de christelijke beschaving van) het oude ‘Roes’ (het Kievse Rijk). In Kiev namelijk werd Vladimir de Heilige ofwel Vladimir van Kiev gedoopt, waarmee de kerstening van het vroegmiddeleeuwse Rusland, begon.

Vroeger lag bij hoog tot laag in het land van de Mexicaanse hond als jammerklacht in de mond bestorven: ‘Arm Mexico, zo ver van God, zo dicht bij Amerika’. Vandaag de dag is meer actueel en accuraat: ‘Arm Oekraïne, zo ver van God, zo dicht bij het Rossija van Vlad 1 de Potentaat’.
En het westen staat er handenwringend bij en kijkt ernaar. Oekraïne is (nog) geen bondgenoot en hangt er, wat de EU betreft, zo’n beetje half en half bij. Amerika dreigt met “ingrijpende sancties” dixit Biden, maar moet ook rekening houden met de Europese bondgenoten als gretige consument van gasgigant Gazprom. Vlad zal er vast geen bordje borsjtsj (rode bietensoep) voor laten staan.

U hoeft geen waarzegger te zijn om te kunnen voorspellen dat hervatting van de Koude Oorlog, boven op de al gaande cyberoorlog, nabij is.

A pesar de todo (Mexicaans voor ‘ondanks alles’): Gezegende feestdagen toegewenst!