Mexicaanse Hond

Mexicaanse Hond april 2024

Luitenant-admiraal Rob Bauer, de voorzitter van het Militair Comité, de hoogste militaire autoriteit van de NAVO, gaf onderlaatst een krachtige klaroenstoot af over de (militaire) dreigingen voor het Westen. Daarvan zijn de twee grootste: Rusland en terroristische organisaties. Toegespitst op Nederland wees hij op de consequenties van die dreigingen voor de bevolking, de noodzakelijke voorzorgsmaatregelen, het opvoeren van de weerbaarheid, de zelfredzaamheid etc.

Afgaande op de lamlendige, wegwuivende, wegwerp en (uit ‘het vredeskamp’) ronduit giftige reacties, zijn Bauers waarschuwingen (vooralsnog?) aan dovemansoren gericht. De hooggeplaatste klokkenluider werd onder meer uitgemaakt voor (een) verachtelijke oorlogshitser die uit was op het aanstichten van een wereldbrand. De admiraal tooit zichzelf inmiddels met de alias: ‘pretbederver’. Want op de (bange) vraag die wanhopig smeekt om een bevestiging: ‘Ons kan toch niets gebeuren?’, riposteert hij “Ja, dat dachten we in de meidagen van 1940 ook. Stralend weer was het toen.”

Kortgeleden stond de NAVO, onze veiligheid-schutse in bange dagen, stil bij haar 75-jarig bestaan als defensief-militaire alliantie van onderwijl 32 landen. Een militair bondgenootschap met op de voorplecht ‘Grote Broer’ Amerika, in nucleaire spierbundeloutfit. Een organisatie met in haar arsenaal ‘afschrikking’ als voornaamste wapensysteem. Een reactieve militaire alliantie die nog maar een decennium terug volgens de pundits een ‘zieltogend’ bestaan leed. “Hersendood”, sprak de Franse president Macron hyperbolisch.

In die driekwart eeuw van haar bestaan heeft de NAVO tal van in- en externe uitdagingen het hoofd moeten bieden. En ook nu weer liggen die ‘hoofdbrekens’ als het ware opgetast op de stoep van de alliantie. De grootste is wel de mogelijke uittreding van Amerika als de NAVO-vijandige vastgoedmagnaat Donald Trump, de presidentsverkiezingen in november a.s. wint. “De trans-Atlantische solidariteit staat onder druk”, schreef dr. Sabine Mengelberg (docente internationale veiligheidsstudies, NLDA), met veel gevoel voor understatement (FD, 01-04-24).

Het is nu dan ook dwingende noodzaak dat de Europese Unie eindelijk eens werk gaat maken van haar eigen militaire verdediging en de daarmee gepaard gaande (breedte en diepte) investeringen in een defensie-industrie. De herintroductie van een lang verwaarloosde en (door sommigen) verfoeide, goeddeels naar het buitenland verdreven industrie, die ook Oekraïne kan voorzien van broodnodige bewapening. Want het gelijk spoedt zich helaas in de richting van de Hongaarse premier Viktor Orbán die recent na een bezoek aan collega-autocraat Trump riep dat Oekraïne het onderspit zal delven in de oorlog. Als Trump weer aan de macht komt krijgt Kyiv namelijk geen cent meer van Amerika.

Overigens geniet Poetin in zijn expansiedrift richting Oekraïne, in het Westen de steun van meer of minder machtige vrienden. Het Vaticaan bijvoorbeeld, - althans paus Franciscus -, koestert, naar verluidt, een innige voorliefde voor Rusland en voor de nietsontziende usurpator in het Kremlin. In mei 2022 toonde hij alle begrip voor diens landhonger toen hij in een kranteninterview unverfroren het verband legde tussen “het rammelen van de NAVO aan de deur van Rusland” en de Russische invasie in Oekraïne.

Recent riep hij in een televisie-interview Oekraïne op om zich over te geven, “de witte vlag te hijsen”. Ongeloof, verbijstering, woede waren zijn deel, met name in Oekraïne dat liet weten: “Geel en blauw zijn de kleuren van de vlag waarmee we leven, sterven en winnen”. De voorzitter van de organisatie van Christelijke Oekraïners in Italië, reageerde ontdaan en gedesillusioneerd: “Zo’n uitspraak verwacht je van Poetin, maar niet van de leider van onze kerk”.

Vaticaan-watchers merken op dat het buitenlandbeleid van de Argentijnse jezuïet Jorge Bergoglio, sinds 13 maar 2013 paus Franciscus, beïnvloed wordt door het wereldbeeld van de ‘Sociëteit van Jezus’, de orde gesticht door de Spanjaard Ignatius van Loyola. Traditioneel heeft zij een sterke band met de Russisch-Orthodoxe kerk die, pikant genoeg, de bisschop van Rome niet erkent als leider van de wereldkerk. In het verleden, toen de jezuïetenorde in tal van landen werd verboden en vervolgd, vond zij in Rusland een warm onthaal. Vandaar.

Zoveel is nu wel duidelijk: Oekraïne kan fluiten naar eventuele zendingen hellebaarden, kurassen en trainingen door pauselijke zoeaven, van het Vaticaan onder Franciscus I, wat ik u brom!

[1] Binnen de verdragsorganisatie zijn de Amerikanen altijd leidend geweest, ook voor de Europese defensie. Zo is één van de belangrijkste commandanten van de alliantie, de Supreme Allied Commander Europa (SACEUR), altijd een Amerikaan. Het Amerikaanse nucleaire arsenaal was van meet af aan déveiligheidsgarantie van het defensieve bondgenootschap.

Mexicaanse Hond maart 2024

Is Oekraïne dan toch verloren? Avdijivka (oblast Donetsk) verloren, rampspoed geboren? De verschrikkelijke yeti en zijn beer uit het noorden, tonen zich taaier en standvastiger dan wij in het Westen (wens)dachten (?) Het Oekraïnse tegenoffensief dat het kantelmoment in de oorlog zou teweegbrengen, liep vast in de ‘dood- en verderf-loopgraven’ à la ‘het westelijk front’ in de Eerste Wereldoorlog (‘Van het westelijk front geen nieuws’; ‘In Flanders Fields’)[1] . Een schrijnend gebrek aan munitie, (zware) wapens, - maar nog schrijnender en zorgwekkender: is het tekort aan manschappen, - boots on the ground.

Reden genoeg voor de Frans president Emmanuel Macron om Europese leiders te inviteren voor een werkvergadering op het Élysée. De intentie: het West-Europese somberen over Oekraïne een halt toe te roepen. Maar de ‘Europese werktop’ in Parijs was vooral bedoeld als klip en klare manifestatie van “Europese vastberadenheid over Oekraïne”, aan Poetin en aanpalende oorlogshitsers in de Kremlin-coterie.

Macron gewaagde (op een onbewaakt ogenblik?) van eventueel Europese boots on the ground in Oekraïne. De meesten van zijn gasten verschoten van kleur. Inzonderheid de Duitse genodigden, die behept schijnen te zijn met een soft spot voor Rusland en Poetin, trokken lijkbleek weg. ”Er is vandaag geen overeenstemming over grondtroepen. Maar niets kan worden uitgesloten in de dynamiek. We zullen alles doen wat nodig is om ervoor te zorgen dat Rusland deze oorlog niet kan winnen”, sprak Macron vastberaden.

In de dagen na ‘Parijs’ lieten veel Westerse (politieke) hoogmogenden weten dat grondtroepen in Oekraïne ‘nicht in Frage’ komt. Bijval kreeg Macron wel uit het Balticum. Zo meldde de Litouwse minister van Defensie Arvydas Anušauskas, dat zijn land niet principieel tegen het inzetten van grondtroepen in Oekraïne is, maar dan wel voor “trainingsdoeleinden” en niet voor “gevechtsoperaties”, liet hij daar als voorwaarde op volgen.

Middelerwijl in ons eigen gave landje. Daar toont de grootste politieke partij sinds de jongste verkiezingen, zich één en andermaal diep afkerig van enige steun aan Oekraïne. De partij die haar enige lid en leider straks op het nationale schild wil heffen als (politiek) leider van dit eertijds zo fraai aangeharkte land. De partij waarvan de leider strijk en zet roeptoetert dat (de veiligheid van) Nederland op de eerste plaats komt. De partij waarvan de vertegenwoordigers kennelijk elke ochtend met goesting een Siberisch-koud bordje borsjtsj, met de complimenten van het Kremlin, opslurpen aleer ze het land en vergaderzalen intrekken om hun fabulanten-waarheden aan de man te brengen. Onbeschaamd, terwijl de Oekraïners hun leven geven om ook onze (nationale) vrijheid, waarden en normen, te waarborgen.

Op een ander front intussen trekken de maîtres-chanteurs, de politieke afpersers in de Europese Unie en de NAVO, (weer) aan het langste eind en kraaien victorie in hun respectievelijke ‘horsten’. De Zweedse kogel is ten langen leste door de Sint-Stefanusbasiliek te Boedapest. De afpersingsbuit: de toegevingen, toezeggingen en beloften waren nederig neergelegd op de stoep van de Hongaarse Landdag die dat met welbehagen bezag. Na een lange traineerperiode van ‘staatsknevelarij’ door de Hongaarse autocratische premier, mocht Zweden lid worden van de NAVO. “Een triomf voor de Hongaarse diplomatie”, sprak de opper-antidemocraat in Boedapest zonder gêne.

Eerder had de sultan van Turkije met dezelfde praktijken Stockholm gedwongen haar Koerden-vriendelijke politiek te laten varen, alvorens hij toestond dat de NAVO-poorten mochten openzwaaien voor het land. Zo kun je dus een soeverein land op de knieën dwingen en naar je dictatoriale pijpen laten dansen. Staatscriminaliteit werkt kennelijk!

Dit jaar is wereldwijd “a make-or-break” voor de democratie, schreef het Amerikaanse weekblad Time. Meer dan de helft van de wereldbevolking gaat c.q. mag dit jaar haar stem uitbrengen in (democratische) verkiezingen. Ruim 4 miljard kiezers in ca. 65 landen beslissen, al of niet in (volstrekte) vrijheid wie aan het politieke roer komt te staan. Voor ons in het (nog altijd) verkieslijke Rivierenland, zijn de Amerikaanse presidentsverkiezingen van 5 november a.s. van (levens)belang. Wij houden ons hart vast voor wat betreft de uitkomst; het wordt immers ‘nagelbijten’, - naar wij dachten.

[1] Het westelijk front: een hel van modderige loopgraven waarin wekelijks honderdduizenden soldaten omkwamen met name door de grootschalige inzet van gifgas, tanks en bommenwerpers. ‘Van het westelijk front geen nieuws’: : Erich Maria Remarque; In Flanders Fields: John Alexander McCrae).

Mexicaanse Hond februari 2024

“China wordt steeds agressiever”, reageerde minister van Defensie, Kajsa Ollongren in het nieuwsjournaal op de onthulling dat Chinese spionage software (malware) was ontdekt op het/een computernetwerk van de krijgsmacht. Een inmiddels al lang achterhaalde waarheid als een koe! Agressiviteit in combinatie met hightech oorlogsvoering is al sinds tijden het handelsmerk van de Volksrepubliek China.

De inlichtingendiensten (MIVD en AIVD) waarschuwen strijk en zet solo en in duo-zang over de ondermijnende activiteiten van China in en tegen het Westen. Maar Defensie zelf laat zich in dezen niet onbetuigd. Men adviseerde bijvoorbeeld in 2020 de regering dringend de export naar China van de geavanceerde chipmachines van ASML uit Veldhoven te verbieden. Gewaarschuwd werd voor “grote veiligheidsrisico’s”. Die wonderchipmachines zouden de Chinezen in staat stellen sneller hoogtechnologische wapensystemen te produceren met alle negatieve gevolgen van dien voor onze eigen veiligheid.

De dienstdoende columnist merkte naar aanleiding hiervan toen op: “Intussen blijven wij, Nederland, de westerse wereld, in menig opzicht en in toenemende mate afhankelijk van de Volksrepubliek (-) Sluipenderwijs verbreidt en verdiept China zijn gelaagde invloed in de daarvoor ontvankelijke landen in Noord- maar met name Zuid-Europa, in Afrika (overigens ook een geliefd speelveld van Rusland), Latijns-Amerika, het Caribisch gebied. Europa, de westerse wereld kijkt er beteuterd en vooral werkeloos naar en weet zich nu al verslagen: letterlijk eruit geschopt in sommige voorheen ‘francofiele’ landen.

Blijft de prangende vraag: ‘Hoe is het mogelijk dat deze ‘vijandige statelijke actor’ kennelijk in staat is via wijd openstaande achterdeurtjes, zijn spionage software te uploaden?
Vorig jaar nog constateerde de Algemene Rekenkamer andermaal in haar jaarlijkse verantwoordingsonderzoek, dat de beveiliging bij Defensie van “militaire objecten zoals radarinstallaties, wapensystemen en voertuigen” ondermaats is. De rekenmeesters van de overheid waarschuwden toen weer voor de zeer ernstige gevolgen die dit kan hebben voor onze veiligheid en die van de bondgenoten. Waar faalt toch telkenmale bij Defensie het duurbetaalde principe: ‘lessons learned’, vroegen wij ons op deze plek af.

Is Oekraïne dan toch nog verloren? Een bange vraag die steeds klemmender wordt. Met name nu in Kyiv een machtsstrijd gaande lijkt tussen president Volodymyr Zelensky en zijn opperbevelhebber, Valerij Zaloezjnyj, de ”ijzeren generaal”, zeer getapt bij ‘de troep’, - de mannen die het zwaar te verstouwen hebben in de loopgraven.

De president zou bovendien ook niet met gemak door een deur kunnen met Vitali Klytsjko, de populaire burgemeester van Kyiv op wie hij in het verleden onvoorwaardelijk kon steunen. Kortom, kift, onenigheid en chaos in de hoogste rangen en dat is toch wel het allerlaatste wat het land velen kan. In het Kremlin kan Vladimir (Vlad I) Poetin zich nog eens goed schikken in zijn leunstoel, en een dampende kom (Oekraïnse) borsjtsj en andere culinaire hoogstandjes laten aanrukken. Immers zijn aartsvijanden in Kyiv, Europese en Amerikaanse sympathisanten (Republikeinen in het Congres) en andere nuttige idioten kwijten zich voorbeeldig van hun taak.

En weer waart een spook door Europa! Dit keer niet “het spook van het communisme” waarvan Karl Marx en Friedrich Engels in hun Communistisch Manifest (1848) gewag maakten. Het spook dat nu door (West-)Europa waart, is ‘de opstand der boeren’, - de eigentijdse jacquerie , zo u wilt.
Het tweespan Marx en Engels voorspelde de revolutie van het (onderdrukte) proletariaat tegen de bezittende klasse. De jacquerie die nu de West-Europese steden probeert te ontwrichten, keert zich onder meer tegen de door de agrariërs als vijandig ervaren wet- en regelgeving. Een flink contingent van de ‘jacqueristen’ schuwt daarbij het geweld niet en vergrijpt zich ogenschijnlijk onbekommerd aan publieke eigendommen.

Bij voorgaande protestacties stond de hermandad er met gekruiste armen bij. Maar die passiviteit is nu passé. Want de maat is vol en men gaat optreden tegen dit soort “illegale acties of zelfs misdrijven”. Nu nog de daad bij het woord, naar wij dachten. En de boer hij ploegde voort…

Mexicaanse Hond januari 2024

AD 2023, het zopas ter ziele gegane jaar, mag met een in vitriool gedoopte kroontjespen worden bijgeschreven in de Kroniek der Anni Horribiles. “Wij kregen dit jaar”, sprak de anders zo afgemeten deftige NPO-verslaggever op Oudejaarsdag, “een bak ellende over ons heen”. Rampspoed en droefenis waren ons deel, - zowel publiek als particulier.

Tellen wij onze ‘zegeningen’? (Geo-)politiek presenteerde zich een tsunami aan negatieve ontwikkelingen. Oorlogen (ordinair ‘landje pik’ en andere usurpatische activiteiten), gewapende conflicten (of andere eufemismen) etc. die allengs bloediger en gruwelijker werden uitgevochten; de zoveelste etnische zuivering van Armeniërs, nu in Nagorno-Karabach, - de wereld staat erbij en kijkt weg; de snelle opkomst van ‘Grote Dictators’1, - auto- en theocraten in vaak toch al wankele democratiën; klimaatveranderingen en flankerende milieucatastrofes en wat niet al aan malheur. Om maar te zwijgen van particuliere sores en bekommernissen.

En AD 2024 dreigt “een conflictrijk en onrustig jaar” te worden met name voor wat betreft aanvallen (zowel extern als intern) op onze nationale veiligheid. Daarvoor waarschuwt de Algemene Inlichtingen- en Veiligheidsdienst (AIVD). Daarbovenop alarmeert het jongste onderzoek van het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP), dat één op de vijf Nederlanders politiek en overheid niet langer vertrouwt en vindt “dat het hele systeem maar het beste omvergeworpen kan worden”.

Turkmenistan? Transnistrië? Toeva? Welnee, het SCP onderzoek betreft Nederland, onze eigenste moerasdelta, waar vrijheid, rechtsstatelijkheid, democratie, gelijkheid voor/van een iegelijk, (nog) hoog in het vaandel staan. Zeker vergeleken met andere ‘democratiën’ in deze, in dat opzicht, steeds meer verloederende wereld, is dit natte landje het reëel bestaande Shangri-La. Maar u mag (nog) rustig gaan slapen want het SCP stelt opgelucht vast dat een meerderheid van de Nederlanders “tevreden is met het functioneren van de democratie”. Ook blijft het vertrouwen in de rechtspraak en de politie hoog. Is het betonrot dan toch te stoppen?

Nog is Oekraïne niet verloren, om de Dabrowskimars (het Poolse volkslied) te parafraseren. Maar hoe lang nog? Poetin mag nu luidkeels de aloude Amerikaanse rhythm & blues-soul ballade ‘Time is on my side’2 blèren. Het zwakke tegenoffensief van de Oekraïners lijkt onwrikbaar vastgelopen in de loopgraven; de westerse steun aan Kyiv is tanende onder aanzwellende kritiek van (vaak (on)verholen Poetin-gezinde) politici en dito publiek. In het Amerikaanse Congres passen (ultra) rechtse, Poetingezinde Republikeinen ongegeneerd chantage- en blokkadepraktijken toe als het gaat om de door de president gewenste continuering van de steun aan Oekraïne.

In de EU mag de ‘kleine’ Hongaarse dictator kennelijk naar believen dwarsliggen zodra de naam ‘Oekraïne’ valt. En dan is er de oorlog in Gaza die nu alle media aandacht eist en krijgt. Kortom, het valt te vrezen dat, ondanks de ophanden zijnde ‘donatie’ van “tenminste 18” Nederlandse F-16 gevechtsvliegtuigen aan Kyiv, Oekraïne zal moeten buigen voor de Russische Beer. Volgens columnist Simon Rozendaal in EW (29-12-’23): “Het meest positieve scenario is dat Oekraïne bij de NAVO of Europese Unie komt, maar zijn oostelijk grondgebied en de Krim moet afstaan. Kwaadaardigheid en agressie worden beloond.”

Te vrezen valt dat dan andere dominostenen in de voor-, achter- en zijtuinen van het Kremlin, meer of minder snel ook zullen vallen. En dan is het Westen pas goed in de aap gelogeerd.
Intussen klauwt in ons ‘gave land’ met de dag het antisemitisme agressiever om zich heen. Nu is het al zover dat abonnees van het Nieuw Israëlitisch Weekblad, de krant ‘onder couvert’ besteld krijgen. Zelfs de besteller, je kunt tenslotte niet weten, nietwaar, ziet bij een eerste blik niet dat het om een joodse publicatie gaat. Nederland AD 2024! Terwijl de geschiedenis haar vlekkerig krassende kroontjespen en beduimelde poëzieboekje pakt om te gaan rijmen.

Ik wens u vanuit het diepst van mijn hart: Gezond, voorspoedig en vredig 2024.

1 The Great Dictator (1940) is een film geschreven en geregisseerd door Charlie Chaplin. Het is vooral een satirische kijk op de toenmalige dictator Adolf Hitler.
2 In Europa het best bekend in de versie van de Rolling Stones uit 1964.

Mexicaanse Hond december 2023

En zo kon het gebeuren dat (extreem) rechts electoraal via de Partij voor de Vrijheid (PVV), de macht pakte in Nederland. En hoe? Een verpletterende stembusoverwinning die 37 zetels opleverde in de Tweede Kamer, - meermaals door prominenten van de zegevierende partij als ‘nepparlement’ in de hoek gezet.

Bij de eerste de beste exitpoll begon Pavlov zijn soevereine heerschappij in het (extreem) linkse kamp. Gekrijs, gejeremieer en tandengeknars waren er niet van de lucht. En, jawel hoor, daags na de landslide van de PVV trokken al de eerste protestdemonstraties door de Randstedelijke straten.

Kennelijk is bij de demonstranten nog niet het ontgoochelende besef doorgebroken dat de slinger van het sociale uurwerk in het ‘rechtse kwartier’ staat. “Links’ is een scheldwoord geworden, dat afschuw oproept en staat voor elitair, arrogant en moralistisch. Progressieven hebben nu dezelfde positie als liberalen honderd jaar geleden. En net als toen keren sommigen zich wrokkig af van het ‘domme’ kiezersvolk”, luidt kort samengevat de koude-douche-analyse van politiek-historicus dr. Koen Vossen .

Het overgrote deel van de kiezers koos er via een stem op de PVV voor “om de intens verafschuwde Frans Timmermans uit het Torentje te houden. Liever nog Wilders dan links aan de macht! (-) Verontwaardigd over zoveel onbegrip bij de kiezer, dreigt de progressief-linkse achterban zich ondertussen steeds meer in de eigen bastions te verschansen.” Men geeft af op “(-) een op sensatie beluste mediacratie. Ook gaan enkelen zich te buiten aan neerbuigende teksten over ‘domrechtse’ rancuneburgers die niet zelf kunnen denken en alleen maar met hun onderbuik stemmen”, analyseert Vossen ontnuchterend.

In Europa is al sinds enige tijd een kil-gure rechtse wind opgestoken. In Polen, Hongarije, Slowakije zitten (extreem) rechtse, antidemocraten, meer of minder hecht bevriend met Poetin, stevig en comfortabel in het zadel. Ook Nederland verkeert nu c.q. dreigt in die ‘goelag’ te verzeilen.

Zullen wij het dan beleven dat in het Catshuis en op het Binnenhof de bruinrode loper wordt uitgerold voor ‘geëerde gasten’ als daar zijn Viktor Orbán (Hongarije), Robert Fico (Slowakije), Mateusz Morawiecki (Polen), Marine Le Pen (Rassemblement national, Frankrijk), Filip Dewinter (Vlaams Belang), Jörg Meuthen (Alternative für Deutschland), de clowneske Javier Milei (aankomend president van Argentinië die Wilders heeft uitgenodigd op zijn aanstaande Fiesta de Inauguración). Allen zijn het onversneden autocratie-minnende antidemocraten, onverholen sympathisanten, navolgers, en pajongwaaiers van Poetin. Met zulke antikrachten binnen de EU en de NAVO, mogen de vijanden van een militair sterk en verenigd Europa, comfortabel achteroverleunen.

De prangende vraag is: Wat wordt de nieuwe internationale (militaire en politieke) positie van Nederland met een Catshuisbewoner die met glanzende kijkers lonkt naar het Kremlin en de autocratische, de democratie verfoeiende, geestverwanten in Midden- en Oost-Europa, een aspirant premier die zich fel verzet tegen militaire hulp aan Oekraïne en Nederland zo snel mogelijk naar de uitgang van de EU wil dirigeren? Zou de in het centrum-linkse kamp verguisde ‘zondebok’ Mark Rutte als eventuele secretaris-generaal van de NAVO als een soort bliksemafleider kunnen fungeren en een beredderende rol kunnen spelen? ‘Mark R. to the rescue!?’

In hun belangwekkende boek ‘How Democracies Die’, noemen de Harvard-hoogleraren Levitsky & Ziblatt, twee manieren waarop democratieën gemeenlijk de nek wordt omgedraaid: de (militaire) staatsgreep; de gekozen leiders die zich alras als autoritaire leiders ontpoppen. Herman Tjeenk Willink voegt daar nog een derde manier aan toe: ‘verwaarlozing’ en het daarmee gepaard gaande sluipende betonrot.

Nu is dit, - vergeleken met de meeste landen in Europa en de wereld -, in menig opzicht ‘gave land’ met al zijn punten die verbetering c.q. reparatie behoeven, volstrekt niet te vergelijken met de zwakke schijndemocratieën elders op dit continent en de wereld maar, - een citaat toegeschreven aan Lenin -, ‘vertrouwen is goed, controle is beter!’ In dit geval de noodzakelijke parlementaire controle en de alertheid van klokkenluiders. Om de prominente liberaal H.C. Dresselhuys (1925) te parafraseren: “Houd de lampen (der democratie) brandende!”

Mijn hartenwens voor u: Zalig Kerstfeest en Vredig, Gezond Nieuwjaar.

[1] Historisch Nieuwsblad 28-11-’23 (https://tinyurl.com/yyvcbp3n). 2 Herman Tjeenk Willink, ‘Groter denken, kleiner doen’, 2018, Prometheus.

Mexicaanse Hond november 2023

Hoe heeft Hamas de westerse inlichtingendiensten, de roemruchte Mossad voorop, zo lang Gazazand in de ogen kunnen strooien? Twee jaar lang wist de “terroristische organisatie”1 ongestoord Israëls ‘09/11’ te organiseren zonder dat de Mossad, alom geprezen en gezien als de meest capabele veiligheidsdienst ter wereld, er kennelijk een zweempje Gaza-tunnellucht van meekreeg. David Ben-Gurion, Golda Meir en Moshe Dayan liggen nog van desperaat ongeloof en verbijstering in hun graf te woelen.

En de CIA, de Britse Security Service, de Franse en Duitse inlichtingendiensten? Alle kennelijk met de broek op de enkels verrast. En hoe staat het met onze eigen AIVD en de MIVD? Hoe waakzaam is men ‘op de Frederikkazerne’? Terwijl staatsgeheimen worden versjacherd door medewerkers van de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid (NCTV). ‘Analisten’ die data moeten aandragen om ons te beschermen tegen terreur, aanvallen op onze veiligheid en maatschappelijke ordening, maar zich ontpopten als kille misbruikers van gemeenschapsmiddelen om staatsgeheimen door te sluizen naar de Marokkaanse inlichtingendiensten. Hoe angstwekkend wilt u het hebben?

Nou, wat te denken van veroordeelde terroristen, IS-aanhangers en -groupies, die hier doodleuk aan de slag kunnen met een Verklaring Omtrent het Gedrag (VOG)2, - met alle egards verstrekt. Veroordeelde terroristen (IS-liefjes) die, ‘geblanket’ en wel, reçu zijn in meer of minder hoge politieke en society-kringen. Of een baan krijgen bij de instantie die asielaanvragers screent. Is onze rechtsstaat doende haar eigen ondergang te faciliteren?

En hoe ziet dit beeld eruit binnen onze eigen krijgsmacht? Ook daar schijnt immers het antisemitisme, de Jodenhaat, lonken naar en heulen met de vijand, te gedijen, - tja, ‘inclusieve’ afspiegeling van de maatschappij nietwaar?! Moeten wij ons zorgen maken? Het opgevraagde beeld geeft inderdaad geen enkele reden tot jolijt. Moeten wij onze hoop vestigen op als ‘reactionair’ neergezette (fictieve) karakters als marinierskolonel Nathan Jessep3 die verzekerde dat tijdens zijn wacht op de beschermingswal de vijand geen schijn van kans maakte: ‘Not on my watch!’ Wij rekenen er maar op dat er in onze krijgsmacht (nog) genoeg onverschrokken geesten zijn die het credo ‘not on my watch’ hoog in het vaandel hebben gegrift.

Middelerwijl in Zuid-Afrika. Onze minister van Defensie Kajsa Ollongren, (die wij relatief hoog hebben zitten), in het kielzog van het koninklijk paar in Pretoria en ommeland, tekent zowaar een intentieverklaring met haar collega Thandi Modise, om intensiever te gaan samenwerken. Parbleu et Tiens! Weer breekt spontaan mijn kapklomp uit Paesens-Moddergat, die ik onderlaatst nog heb laten repareren. Gaan wij nu samenwerken met het land dat een innige ‘liefdesrelatie’ heeft met het Rusland van Vladimir Poetin? Het land van president Cyril Ramaphosa, een uitgesproken antiwesterse ‘semi-despoot’. Een land dat weinig moet hebben van de NAVO, de EU e.a.?

“Nederland moet investeren in zijn relatie met Afrika en Afrikaanse landen. Doen we dat niet, dan doen anderen het”, liet Ollongren zich ontvallen. Maar natuurlijk, daar zijn we het roerend mee eens; zeker nu het francofone deel van het continent al in handen is van de 'Filistijnen' (Wagnergroep i.e. Rusland; China). We gaan nochtans onze vijanden toch niet (nog meer) voorzien van knowhow die ze ontberen en die ze uiteindelijk tegen het westen (ons) kunnen aanwenden?

Tot slot nog een opmerking naar aanleiding van de oorlog tussen Israël en terreurorganisatie Hamas. De in het westen altijd al onderhuids woekerende Jodenhaat en antisemitisme, vlamt in alle hevigheid op. Daarbij vlijt (extreem) links zich knus onder een laken met haar feitelijke aartsvijand: migranten met een veelal antiwesterse set (religieuze) waarden en normen. En uit de riolen van het internet stijgt met toenemende kracht de bruine walm van onpasselijk makende putlucht als voorbode van een eigentijdse Kristallnacht?! Helaas, het blijkt weer eens: ‘Europa zal de Joden Auschwitz nooit vergeven’.

1. Door o.a. de Europese Unie, Verenigde Staten, Japan, Jordanië, Australië, Canada en Israël.

2. Een Verklaring Omtrent het Gedrag (VOG) is een verklaring waaruit blijkt dat uw gedrag in het verleden geen bezwaar vormt voor het vervullen van een specifieke taak of functie in de samenleving. (-) Bijvoorbeeld voor het vervullen van een functie waarin u werkt met vertrouwelijke gegevens, kwetsbare personen, geld of goederen. Bron: Openbaar Ministerie (https://tinyurl.com/34jfr7ds)

3. Een briljante rol van Jack Nicholson in ‘A Few Good Men’ (1992)