Mexicaanse Hond

Mexicaanse Hond maart 2021

Transparantie, - een van de vele (ambtelijke) modewoorden van dit tijdsgewricht en veelal te betrekken uit de clichés-schappen in de taalsupermarkt. Transparantie! Ook Defensie ontkomt er niet aan maakt de departementale krant ons diets. Een speciale taskforce (toe maar, - ziet u het voor zich?) “onderzoekt welke maatregelen op korte termijn noodzakelijk en uitvoerbaar zijn. De organisatie gaat lerend voorwaarts als het gaat om openheid van zaken geven.”

Uit het vraaggesprek met de secretaris-generaal en de CDS die de transparantie-expres nawuifden, kunnen wij alvast leren dat er een waar ravijn gelegen is tussen “zinnig geheim en geheimzinnig”. Dat is een diepe, ‘zinnig geheim’ en ‘geheimzinnig’, - het zij ruimhartig toegegeven. Een stuk minder filosofisch en ontnuchterend is de constatering dat een “zorgvuldige vastlegging en archivering” van belangrijke nota’s, dossiers etc. ten departemente, nog heel veel te wensen overlaat.

Maar vrees niet! Immers, als de nood dreigend nabij komt is daar de special taskforce. Die trekt nu, gewapend met “een nieuw archiveringssysteem”, het defensieveld in. In ijltempo langs kazernes, vliegbases en andere legerplaatsen om nijver, doch met grote gestrengheid, orde op zaken te stellen. En daar moeten ook nieuwerwetsigheden als whatsapp- en e-mailberichten aan geloven.

Transparantie! Het is niet zelden newspeak. En in veel gevallen waarin er sprake van zou zijn, is het van een verraderlijke nep-doorschijnendheid. Net als blaadjes gelatine die in warm water gelegd, helder doorschijnend lijken om vervolgens als vale aalgladde drab door je vingers te glibberen. Benieuwd of het de taskforce, wadend door een melasse-moeras van bureaucratische regels, verordeningen etc., lukt om daar een zwak transparantielichtje te ontsteken.

Immers de regelgevingscultuur lijkt zich genesteld te hebben in de genen van de organisatie dat wil zeggen van de mensen die de organisatie vormen. Neem nou de weermannen/-vrouwen van Vliegbasis Woensdrecht. Die toonden hun wettische karakter van strikte, krampachtige naleving van de regels, door informatie over een rap naderend onweer, niet te delen met instructeurs van de KMSL die met VeVa-leerlingen oefenden op het nabijgelegen oefenterrein Ossendrecht. Die oefengroep beschikte over inmiddels achterhaalde weerinformatie. En ach ja, die meteorologen hadden het eng bureaucratische gelijk volledig aan hun zijde toen ze de geüpdatet weersverwachting niet doorgaven aan de VeVa-groep in het veld. Het immer geroemde ‘gezonde boerenverstand’ haperde hier en deed hen helaas niet voorbij die regels denken. Want zoals het adagium luidt nietwaar: Regels zijn regels en daar houd je je aan, anders is het eind zoek en de chaos compleet. En laten we tenslotte wel wezen zeg: Jou treft toch geen blaam als je (adspirant) collega’s in het veld verrast worden door plotseling opstekend noodweer met inslaande bliksem die 14 leerlingen verwondt van wie één zeer ernstig.

Het staat allemaal nuchter en transparant opgeschreven in het onderzoeksrapport ‘Risico’s onderkend?’ van de Inspectie Veiligheid Defensie.
Welnu, op het ‘zwart gat’ van zo’n bijtend koude regel- en instructiecultuur waaruit geen transparantielicht ooit ontsnapt, mag, wat ons betreft, de special taskforce zijn militaire zaklamp met goesting richten.

Overigens ben ik van mening dat het de heilige plicht is van de staatssecretaris van Defensie om chop-chop over de brug te komen met een fatsoenlijke aanzet voor een acceptabel Arbeidsvoorwaardenakkoord.

Mexicaanse Hond februari 2021

In de over ‘Nederland, polderland’ hangende mist, de tijd van het jaar nietwaar, doemen de schimmen op van de verkiezingen voor de ‘legislatuurperiode’ 2021-2025 (onder voorbehoud van voortijdige ‘breuk’).

Als ‘defensiemens’ ben je uiteraard benieuwd naar de ‘Defensieparagrafen’ in de aaneenrijging van platitudes waarmee men de kiezer elke 4 jaar steevast probeert te paaien. Dus je slaat, eigenlijk tegen beter weten in, maar toch, verwachtingsvol aan het lezen. (Naar verluidt heeft de redactie van dit blad zich ook gewaagd aan die exercitie.)

Welnu, de tranen springen je in de ogen bij lezing van zoveel, welhaast beledigend, gebrek aan originaliteit. Men rept geestdriftig over ‘visie’, ‘vergezichten’ en nog meer banaliteiten. Verschaald bier in snel in de spoelbak gedompelde en smoezelig gebleven glazen.

Vergeleken met de programma’s van 4 jaar terug, door het beroeren van de copy paste-toets aan het niets vermoedende papier opgedrongen. (De meer doordachte verhandelingen niet te na gesproken, natuurlijk.)
Partijen c.q. partijtjes die de krijgsmacht in feite willen reduceren tot een soort ‘dad’s army’ maar wel op hoge toon eisen dat de Nederlandse militairen zodra ze n’importe welk missie- c.q. oorlogsgebied betreden, ‘de rechten van het dier’ met alle middelen gaan beschermen. Ik vraag mij toch in alle ernst af in welk universum de ‘Kwetal-breinbazen’ van die clubs verkeren.

Het is dan ook een hele opluchting te mogen vaststellen dat er in Nederland, polderland, nog burgers zijn, bezorgd om de borging van onze (nationale) veiligheid, die de krijgsmacht oprecht een warm hart toedragen! (Zie elders in deze editie van ACOM Journaal).

Juist de capaciteit van Defensie om de soevereiniteit en integriteit van ons grondgebied, te kunnen waarborgen en beschermen, is, - het is algemeen bekend -, de laatste tientallen jaren ernstig ondermijnd tot een potentieel zinkgat (sinkhole).

Hoe triest en verontrustend is dan het gekissebis en de ‘vooral-niet-in-mijn-achtertuin-houding’ als het gaat om de locatie voor het nieuwe radarstation van Defensie. Dat ons luchtruim wordt beschermd door ‘die dingen’ is allemaal prima en tot uw dienst, maar ik pas voor de ongemakken die daarmee gepaard (kunnen) gaan. Zadel ‘die van hiernaast’ maar op met het eventuele ongerief en kosten die mijn vrijheidsverzekering aan premie vergt.

Ja, het beroep van militair oogst in ons land niet (altijd en overal) het respect, de waardering en de dankbaarheid die het verdient. Als zaken logistiek in goede banen geleid moeten worden of pijlsnel civiel veroorzaakte kluwens ontward moeten worden, moet Defensie stantepede aantreden.

Zo meldt de minister 1000 man/vrouw inzet gereed te hebben om gezondheidszorginstellingen uit de corona- en vaccinatiebrand te helpen. In het parlement klinkt luide de roep om ‘het leger’ in te zetten in de strijd tegen plunderaars en andere criminelen. Chop-chop! Vite, vite! Maar wel tegen de ‘all-in’ prijs die de krijgsmacht, de baret eerbiedig in de hand, van Schraalhans toebedeeld krijgt.

Of er straks, na de verkiezingen, nog wat overeind blijft van al die ‘slick & sweet talk’, - die mooie aalgladde praatjes en beloftes in de Defensieparagrafen in de verkiezingsprogramma’s? Ik vrees met groten vreze… U?

Overigens ben ik van mening dat het de heilige plicht is van de staatssecretaris van Defensie om chop-chop over de brug te komen met een fatsoenlijke aanzet voor een acceptabel Arbeidsvoorwaardenakkoord.

Mexicaanse Hond januari 2021

Ja, het is 1 januari 2021 geweest. Een nieuw jaar, een nieuw begin, zou je denken. Maar nee, er is geen nieuw arbeidsvoorwaardenakkoord (CAO) voor Defensie. En het overleg ligt stil zoals u elders in ACOM Journaal uitvoerig kunt lezen.

Op deze voet verder praten met de werkgever staat, volgens de bonden namelijk gelijk aan kloppen aan dovemans deur. En je moet natuurlijk als belangenbehartiger van militairen en burgers bij Defensie goed in de smiezen hebben wanneer je de risee dreigt te worden.

Ocherm (roepen ze vaak grimlachend beneden de grote rivieren) Defensie! De politieke en militaire leiding roeptoeteren strijk en zet dat ze “zo trots zijn op de militairen (en burgers) die 24/7 inzet gereed zijn ”.
Wanneer houdt dit cynische gehuichel eens op? Wél rondgaan langs defensielocaties met oliebollen bepoederd met ‘sweet talk’ maar geen bereidheid tonen om een fatsoenlijk arbeidsvoorwaardenakkoord te sluiten waaruit waardering en respect spreekt voor die mensen op wie je "zo trots" bent.

Militairen zijn immer de schietschijf, letterlijk en figuurlijk. Of het nou gaat om vijandelijk vuur of om, wat met een sardonisch eufemisme in het Engels heet: ‘friendly fire’ (‘eigen vuur’). - Een kogel is een kogel, moet u maar denken! De 25 jaar geleden uitgezonden collega’s van Dutchbat III kunnen er in dieptrieste zin van meepraten. Nu trekken weer de Uruzgan-veteranen dat lot uit die publicitaire tombola zonder nieten. Zo’n 13 jaar na dato herinnert een whistleblowende collega zich dat er moedwillig en gericht geschoten is op ‘onschuldige burgers’. En daarmee worden in één klap, zoals een Uruzgan-ganger die de klokkenluider ‘via via kent’ het formuleert: “alle Uruzganveteranen onterecht in een kwaad daglicht gezet”.

Gaat 13 jaar later het geweten dusdanig opspelen dat je schielijk naar de krant stapt in plaats van de militaire en/of politieke leiding van het ministerie (de Inspecteur der Veteranen of voor mijn part de Veteranenombudsman) hiervan deelgenoot te maken? Maar nee, ben je gek, in gestrekte draf naar het Oostenburgereiland in 020 waar het journaille handenwrijvend wacht op ‘vette kluifjes’ van al of niet vermeende misdaden tegen de menselijkheid gepleegd door niets en niemand ontziende militairen.

En, verdomd als het niet waar is, we hebben weer een affaire naast het onderhand al een kwart eeuw etterende ‘Srebrenica’. Ja, u zegt het, “We are doomed” (in de woorden van private James Frazer uit de Engelse televisieserie Dad’s Army).

De collega’s, inderdaad 24/7 paraat en inzet gereed, gaan intussen ‘ijzerenheinig’ door met hun noodzakelijke en vitale werk. Schieten zorginstellingen die het over de schoenen loopt, te hulp. En ja, zoals schrijfster Saskia Noort quasi humoristisch opmerkte in haar column in AD: “De sergeant wast de billen van oma”. Maar natuurlijk, want ook die handeling geschiedt met militaire precisie en zorgvuldigheid.

Respect en waardering voor al deze en andere collega’s. Ja, de krijgsmacht staat er als het nodig is maar ook als het niet op stel en sprong hoeft.

Ik wens u en de uwen: Gezond, veilig, vredig en voorspoedig 2021. Blijf alert en kritisch!

Mexicaanse Hond december 2020

Sinds de sluipmoordenaar met de fraai klinkende naam ‘corona’, ook wel COVID-19, vanuit het Oosten definitief bij ons is ingetrokken, is, onder veel meer, ‘normaal’ fysiek vergaderen er niet meer bij. ‘Videoconferencing’ is de afgelopen maanden een ‘huishoud’ begrip geworden en voor velen intussen gesneden koek. Maar kennelijk niet op ‘ons’ ministerie van Defensie, wat ik u brom!

Hoe kan het anders gebeuren dat door onversneden klunzig ‘gebruik’ van social media (door ambtenaren ten departemente) het wachtwoord dat toegang gaf tot een vertrouwelijke ministeriële EU videoconferentie, hapklaar in handen valt van een schrandere techjournalist? Foei, hoe dommig en suffig stond gij daar minister Bijleveld, - wellicht door uw ambtenaren wat al te nadrukkelijk in uw carnavalsboezeroen gezet?

Het Duitse blad Bild haalde genadeloos uit met een uppercut op de ministeriële kin: ‘Das ist Europas leichtsinnigste Ministerin’ (‘De meest roekeloze minister van Europa’) chocoladeletterde ‘de grootste krant van Duitsland en van Europa’. Inmiddels moest mevrouw Bijleveld in de Tweede Kamer spitsroeden lopen en, kruipend door het enkeldiep hoge stof, beloven zo’n blunder nooit weer te zullen begaan.

ICT en de Nederlandse overheid: niet bepaald een match made in heaven. Maar je zou toch denken dat als er een ministerie is waar ze qua de ins & outs van het internet van wanten moeten weten (zie ‘Defensievisie 2035’) het Defensie wel is. Lou loene dus. En bovendien is men kennelijk op het ministerie het journaille zeer ter wille door ruimhartig te lekken.

Nu weer de nota vanuit CLAS die afrekent met het zwalkende coronabeleid van het kabinet; en informatie over de als “illegaal” aangemerkte activiteiten van het dit voorjaar opgerichte Land Information Manoeuvre Centre (LIMC) van de Landmacht. Men maakte gebruik van publieke bronnen bij de studie en analyse van onder meer clubjes complotdenkers en andere aluhoedjes-ontkenners van ‘waarheden als een koe’. Allemaal om in het algemeen belang te kunnen voorsorteren op eventueel nieuwe virusuitbraken en flankerende maatschappelijke onrust.

Maar het journaille, ter linkerzijde, bralde ‘moord en brand’ en de usual suspects in de Tweede Kamer schaarden zich gretig in dat dissonantenkoor. Inmiddels heeft de minister van Defensie (kordaat, daadkrachtig en doortastend als altijd niet waar?) kennelijk bevreesd voor weer een strafexpeditie vanuit de Kamer, de activiteiten van het LIMC acuut stilgelegd. Tja, wij willen wel elke avond gerust gaan slapen in de wetenschap dat over onze veiligheid en vrijheid wordt gewaakt. Maar het mag niets kosten en we willen zeker niet weten hoe die ‘verworvenheden’ die we for granted nemen elke dag weer ‘bevochten’ worden door mannen en vrouwen die hun leven voor ons op het spel zetten.

De fictieve kolonel Nathan R. Jessup (uit de film A Few Good Men) zou (geparafraseerd) zeggen: ‘Als de manier waarop ik je vrijheden en veiligheid bescherm je niet zint dan stel ik voor dat je een wapen oppakt en dat zelf gaat doen, in plaats van hier mooie moreel verheven maar gratuite praatjes op te hangen!’

Wij wensen u gezegend, coronaveilig ‘meer-zaam’ Kerstfeest en vredig, veilig, coronavrij, Nieuwjaar.

Mexicaanse Hond

In ieder geval in deze editie van ACOM Journaal moet u het stellen zonder ‘Stoorzender’. In zijn plaats treedt ‘Mexicaanse hond’ weer aan, - een soortgelijke fading en ruis van het hifi geluid dat men u traditioneel voorschotelt. Daar gaat-ie dan!

‘Europa’ moet zijn verantwoordelijkheid nemen en een vitale rol spelen in het belang van zijn veiligheid en defensie. “De verslechterde veiligheidssituatie, de geopolitieke omstandigheden in combinatie met de coronacrisis vragen daarom. De bouwstenen voor een meer ambitieuze Defensiesamenwerking binnen de Europese Unie (EU) liggen klaar.”

Dit maakt de Nederlandse regering ons wijs in de evaluatie van het Gemeenschappelijk Veiligheids- en Defensiebeleid (GVDB) waarmee het, via de directie Internationaal Onderzoek en Beleidsevaluatie van het ministerie van Buitenlandse Zaken, onlangs op de proppen kwam.

Ik weet niet hoe het u vergaat maar hier krijg ik dus spontaan onbedaarlijke jeukaanvallen en andere fysieke ongemakken van. En dan minister Stef Blok (BuZa) die vervolgens in jaren ’80 jargon toetert: “We moeten het Gemeenschappelijk Veiligheids- en Defensiebeleid van de Europese Unie de komende jaren meer handen en voeten gaan geven.”

‘Handen en voeten’? Zorg maar eerst voor een ordentelijk torso dan kom je vanzelf wel bij die ‘handen en voeten’. Blok denkt dat we er wel komen met meer “defensiesamenwerking binnen de EU” en daarmee zouden we twee vliegen in één klap slaan omdat we dan ook “juist de NAVO” versterken.

Juist ja, voelt u de achterliggende denktrant? We zijn, politiek, nog te beroerd om serieus werk te maken van wat we in 2014 in Wales met veel aplomb hebben beloofd: “2% van het BBP” extra te steken in defensie. Een plechtige ‘papierenbelofte’ waarvan de verzilvering niet haalbaar blijkt. Sterker nog, de minister van Defensie Ank Bijleveld moest in juni jl. (met het schaamrood op de kaken?) in de Kamer toegeven dat “we 2024 niet gaan halen. Wanneer dan wel? Dat kan ik niet zeggen.”

Bijleveld wil nu gretig gebruikmaken van “het Europees Defensiefonds en de Permanente Gestructureerde Samenwerking om de belangrijkste militaire capaciteitstekorten weg te werken. (-) Uiteindelijk gaat het om een fair share bijdrage aan zowel de EU als de NAVO.”. Precies, de spijker op zijn kop mevrouw. ‘Put your money where your mouth is’, luidt het plastisch in (de Amerikaanse variant van) het Engels. Of, dichter bij huis, in Rotterdam en ommeland: ‘Geen woorden maar daden’.

Te vrezen valt met grote vreze dat het bij woorden die met groot gemak buitelen over ‘de wal der tanden’, zal blijven. De excellentie Blok toont zich daarin een grootmeester. “Om de veiligheid van Europa ook in de toekomst te garanderen, zijn grote investeringen nodig. Dat vraagt een langdurig politiek en budgettair commitment. Daar wil ik mij samen met de Minister van Defensie voor blijven inspannen.” Helaas moeten we ook nu weer vaststellen dat ‘het West-Europa van voor de val van De Muur’ zijn defensie niet op orde kan of wil brengen.

Tijdens het vragenuur in de Kamer op 2 juni jl. sprak het SGP-Kamerlid Stoffer ferm: “Met vrede en veiligheid valt niet te marchanderen.” Maar de houding van parlement en regering, ‘de politiek’ (zeker na de val van De Muur) geeft telkens blijk van het tegendeel.

Oktober 2020

Ooit geloofde ik er nog in…
Ten eerste was daar de Sint en Zwarte Piet… Maar ja; tijden schijnen tegenwoordig te veranderen en wat jaaaaaren goed was, blijkt anno 2020 niet meer te gelden. Dus: geen Zwarte Piet meer bij Defensie… Roetveegpieten zouden het nieuwe normaal moeten worden…

En dus… Omdat er geen belangrijker veiligheidszaken meer op de stapel lagen, beslisten de ambtelijke moeder (kennelijk gesteund door de politieke mamma's) en de opvolger van Michiel in de blauw geruite kiel dat, omdat iedereen die bij Defensie werkt zich veilig en gewaardeerd moet voelen, Zwarte Piet niet meer welkom zou zijn bij Defensie…

Alsof Akwasi gecamoufleerd bij Defensie op het Plein in Den Haag is binnengedrongen, en daar zonder slag of stoot de dienst kan uitmaken… Och er was toch niets belangrijkers meer te doen… Defensie was het immers toch niet meer waard genoemd te worden in de Troonrede op Prinsjesdag, en het toont maar aan hoe onder deze politieke 'leiding' (of is het 'lijding'?) Defensie zelfs niet meer bestaat op de nationale agenda…
Nee goed bezig daar en dan kraaien over veilig en gewaardeerd voelen. Alsof ze weten wat dat is. Wereldvreemden die zichzelf veilig en gewaardeerd voelen met instituties als een “kamerheer”, die je kamer opruimt, de lichten aandoet, de kranten klaarlegt. En natuurlijk wordt de koffie en thee gebracht. En dan zo dom om er in het Defensiesufferdje nog aandacht aan te besteden… Hoe crazy kun je zijn…

Veilig en gewaardeerd… Bij die woorden dacht ik ook aan het “Honi soit qui mal y pense” boven de KMApoort in Breda. Vertrouwen in de leiders bij Defensie, die oprecht hun taak zouden vervullen. Maar wat blijkt? Zoals George Orwell al schreef, anno 2020 zijn alle dieren (varkens) gelijk, maar sommige zijn meer gelijk dan andere…
En dus, indachtig de wapenspreuk van de CDS; als het niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan, omzeilt een clubje driesterren en equivalenten, aangevoerd door die opvolger van Michiel in de blauw geruite kiel, in het geniep de regelgeving met betrekking tot salaristoekenning bij Defensie. Ja ik bedoel de 'toelage' voor de super-adjudanten.

Deze super brave heren zijn natuurlijk niet de schuldigen, immers zij zijn het toonbeeld van totale onderwerping aan het gezag. Doch de viespeukerij van diegenen die zouden moeten zorgen voor veiligheid en waardering bij het personeel, die klaag ik aan. Dus het 'wee hem die er kwaad van denkt' geldt ook niet meer, want deze toppers zijn ook al niet meer te vertrouwen. Zij zijn tenslotte niet zoals alle anderen “gelijk”, maar menen zich alles te kunnen permitteren of zich alles te laten commanderen, wetend dat het onjuist is.

En wat horen we hierover van de eindverantwoordelijke? Natuurlijk niks, en is het feit dat een marineofficier fractievoorzitter van het CDA in de gemeenteraad in Den Helder werd voor Mevrouw de Minister wel reden om een juichende tweet de wereld in te sturen…

Met dit alles van een (politieke) leiding, kan ik begrijpen dat velen zich, ondanks de voorgeschreven roetveegpieten, niet langer veilig en gewaardeerd voelen, en, helaas, zo snel mogelijk vertrekken naar hun tweede beroepskeuze.